Rani Savitri

Je hebt altijd iemand anders NODIG gehad als REDEN om te leven. Die reden kan elk moment verdwijnen. Zodra je iets anders dan je EIGEN wezen REDEN maakt om te leven, beledig je jezelf. Je vernedert jezelf. En dit soort vernedering wordt ondersteund. Je hebt je leven gedegradeerd. Je hebt je waardigheid verloren, je zelfrespect. De leegte welke in ieder van ons leeft, kan nooit door een ander worden opgevuld. Het opvullen van die leegte met anderen is een ziekelijke, egoïstische aangelegenheid.

Laat overheersing en misleiding over aan de politici, aan de machthebbers, de onderdrukkers, laat het over aan hen die denken de baas te zijn, de slimste en de beste te zijn, de rijkste en de succesvolste te zijn. Door naar het nieuws te kijken wordt je meegezogen in de hypnose waarin de mensheid verkeert. Je bent hierdoor niet meer in staat om de werkelijkheid te ervaren, je wordt misleid en je trapt in de valkuil welke voor jou is uitgezet.

Ik voelde mij aangevallen, ik verdedigde mij, en iedereen die mij dwars zat, verbande ik uit mijn leven, of kreeg de wind van voren. Er was geen zelfvertrouwen. Er was geen liefde, er was geen rechtvaardigheid en geen veiligheid. Allemaal dingen die ik niet kende. Wel was er een enorme bewijzingsdrang. Ik paste mij aan aan deze wereld, aan anderen, wilde graag aan iedereens eisen voldoen, wilde graag gezien en erkend worden. Aardig gevonden worden. Verloor mijn werkelijke zelf volledig.

Wanneer we vasthouden aan het concept ‘God’, dus niet aan God zelf, maar aan het concept, blijven we gevangen in de dualiteit. Er zal dan altijd een ‘ik’ zijn en een ‘God’, een ander, geen God, of de wereld, zijn, er is altijd twee, een subject en een object. Het is een de-hypnose. Een eerste stap. We zijn zo in de slavernij geraakt dat we de moed hebben verloren. En zelfs als we totale onzin zien, dan werpen we geen (kritische) vragen op. We accepteren het gewoon, als makke schapen...

We zien het ook in de maatschappij. Er wordt van alles verboden. Er worden straffen aan verbonden. Wanneer je iets doet wat verboden is, dan volgt er straf. Je ziet het bij de mensen thuis, in gezinnen, op scholen.. overal. De hele wereld zit zo in elkaar. Verbieden, straffen en belonen De oplossing zit hem dus niet in het verbieden van dingen, en tevens niet in het belonen van dingen. Belonen creëert namelijk ook meer ego, meer nijd en lust, men zal meer willen... meer aandacht, meer aanzien,

Allen prachtige verlichte zielen, allen geweldloos, allen wilden zij het goede doen, mensen helpen om verlost te worden van het kwade...zij aten geen vlees, wilden mensen genezen, hielpen belangeloos de mensen, stonden voor elkaar klaar, leefden niet vanuit het ego, werkten niet voor geld en macht..... en het kwade heeft hen uitgeroeid.

Voor alle complot theorie denkers en mensen welke tegen het systeem zijn: Waarom hecht je zoveel waarde aan het systeem? Ware bevrijding houdt in dat je geen enkel systeem erkent in jezelf en enkel jouw eigen waarde inziet. Op het moment dat je een huis aanneemt wat van het systeem is, heb je hen de macht gegeven. Zij nemen die macht enkel bij diegene waar ze deze macht bij kunnen nemen. Jij bent de enige die los kan komen van het systeem door geen dingen van hen aan te nemen. Wanneer je wel...

Voor ‘mijn’ zoon. Je zult, wanneer je diep in je eigen eenzaamheid doordringt, in een centrum terecht komen dat helemaal niet eenzaam is. De omtrek bestaat uit eenzaamheid maar het centrum bestaat uit alleen-zijn. En wanneer je eenmaal je prachtige alleen-zijn hebt leren kennen, dan zul je een totaal ander mens zijn. Je zult je nooit meer eenzaam voelen. Waar je ook bent. Je bent dan met je alleen zijn zo diep geworteld in God dat het er niet meer toe doet of daarbuiten iemand is, of niet is.

Het gezin vormt de basis van de maatschappij. Als je je buiten de maatschappij wilt plaatsen, moet je je buiten je familie plaatsen. Maar dat betekent niet dat je hen moet haten of afwijzen, integendeel. Als je op weg bent om jezelf terug te vinden, je werkelijke zelf, dan zal iedereen zich tegen je keren. Maar ware onvoorwaardelijke liefde zal altijd weer zijn weg vinden. Niet als zoon of dochter of partner, maar als vrij mens. In vrijheid, in ware liefde. Sommige familieleden gaan dit inzien.

Iedereen streeft naar een voortdurende bezigheid, vierentwintig uur per dag. Dit is de vlucht voor jezelf. Er is angst voor jezelf en daarom durf je niet eerlijk naar jezelf te kijken. En iemand die niet naar zichzelf kan kijken, kan niet kijken, want hij is niet alleen bang om naar zichzelf te kijken, hij is te bang om te kijken. Want als je naar de ander kijkt, kan die ander de spiegel worden, als je in de ander kijkt, kan de ander iets aanwijzen in jou.

Meer weergeven