Tamara Beekmans

Het is geweldig om lief te hebben en om mensen te geven, maar als je je verantwoordelijk voelt voor hen, maakt dat je machteloos. Je berooft ze van de reis van hun eigen ziel en hun kans om de nodige lessen te leren om de hoogste versie van zichzelf te worden. En jij leeft je eigen leven niet, maar die van anderen. Jij hebt hen nodig voor je bestaansrecht, om identiteitsbevestiging. Dat is pijnlijk en doet ook vaak pijn.

Vandaag een maand geleden overleed mijn vader plotseling. Zeven jaar geleden heb ik mijn vader voor het eerst weer ontmoet (sinds mijn 5e), nadat hij 35 jaar vermist is geweest. Ja, ik heb hem vergeven. Ik heb er vele jaren over gedaan om dat te kunnen omdat ik van mezelf vrij moest kunnen zijn. Maar het lichaam vergeet niet en nooit. Deze man had mij vroeger, geslagen, geweld aangedaan in dronkenschap en hij had mijn broertje en mij 10 dagen lang in huis achtergelaten zonder eten en drinken.

De afgelopen twee jaar is de trilling van de aarde zo enorm verhoogd dat al het leven op Aarde mee is gaan resoneren hierop. Dit betekent in het kort dat het bewustzijnsproces van ego naar hartsbewustzijn bij mensen collectief op gang is gekomen. Niemand ontkomt er meer aan. Er worden nu continu bewustzijnsshifts geactiveerd, waardoor onze trillingsfrequentie veel hoger is geworden.

Dit is een reis naar de essentie en anderzijds manifestatie van het hoogste bewustzijn en van de vrouwelijke helende kracht die nu zo nodig is hier op Moeder Aarde. Onze tijd is nu gekomen. Het is nu aan de vrouw om op te staan en vanuit dit gegeven haar bijdrage te leveren aan deze nieuwe wereld die er al is en soms ook zichtbaar wordt! Het is nu tijd dat de westerse vrouw in actie gaat komen, ook om haar zielenopdracht te gaan leven, vanuit haar Goddelijke vlam die ze in de wereld zet.

In de loop van onze ontwikkeling raakt het innerlijke kind steeds meer op de achtergrond, waardoor we steeds meer afgesloten raken van onszelf. Angsten zijn er voor in de plaats gekomen. Door deze angsten is het moeilijker om in ons eigen licht te gaan staan. Vaak zit het innerlijke kind verscholen achter de beschermings- en verdedigingsmechanismen en valt het niet mee om daar contact mee te krijgen. Het kan zijn, dat als je je innerlijke kind meer aandacht gaat geven, het spontaan begint..

De moeder-dochter relatie wordt gezien als een van de meest unieke en meest complexe menselijke relatie. Er rust nog een soort taboe op om te spreken over de pijn als deze relatie nog beschadigd is. Door het taboe, kan het niet helen en blijft het in onze diepten van de ziel huizen, daar waar het donker is. Vooral diep weggestopt, het liefste negerend. Deze pijn kan van generatie op generatie doorgegeven zijn, zelfs als je relatie met je eigen moeder goed is, kunnen beiden niet tot bloei komen

We ervaren emotie minder heftig als we deze gewoon toe durven te laten en niet hoeven te onderdrukken. Als je jezelf aanleert om de emotie te openen met je volle bewustzijn en er met je aandacht bij te blijven, dan is deze na die 90 seconden niet meer in het lichaam terug te vinden. Wat langer duurt is het verzet tegen de emotie en de verhalen en analyses die wij eraan koppelen, waardoor die emotie in je lichaam eindeloos door kan gaan.

De rol die ik in mijn gezin van herkomst innam, was dat ik mijn moeders moeder wel eens was, in plaats van haar dochter. Ook stond ik vaak op de plek van mijn afwezige vader. Ik ben de eerstgeborene en het eerste kind neemt vaak de verantwoordelijkheid over als de ouders deze niet nemen. Of als het kind ziet dat één van ouders of beide ouders dit niet kunnen doordat ze bijvoorbeeld emotioneel afwezig zijn.