Interview met Pamela Kribbe - Deel 1

 

Je schrijft vaak over angst, emotionele genezing en innerlijke transformatie. Wat is volgens jou de grootste emotionele uitdaging waar mensen in de moderne samenleving vandaag de dag mee te maken hebben?

 

Naar mijn mening is de grootste uitdaging bij een sterke emotie dat je erin verdwaalt – dat je er als het ware in verdrinkt. Samen met dat gevoel van overweldiging komt het gevoel van machteloosheid en slachtofferschap van wat de emotie ook veroorzaakt heeft, wat meestal iets buiten jezelf is. Het kan gaan om ziekte, financiële problemen of relatieproblemen. Er zijn veel dingen die emotioneel belastend kunnen zijn, en de grootste uitdaging is om je bewust te blijven van hoe je emotioneel reageert op wat er met je gebeurt.

 

Voordat je verdrinkt in de emotie, kan er een moment van bewustzijn komen – een moment van reflectie waarin je beseft: dit is mijn reactie op de uitdaging die zich voordoet. Op het moment van deze reflectie begrijp je dat er vrijheid is, dat er ruimte is voor vrije keuze rondom je emotionele reactie. Met een dieper spiritueel bewustzijn kun je een stap verder gaan en jezelf afvragen: misschien kan ik iets leren als ik deze emotie werkelijk met open aandacht omring.

 

Als je bijvoorbeeld heel boos wordt over iets wat iemand zegt of doet, kun je ervoor kiezen om je te concentreren op die boosheid in plaats van op wat de ander doet – in plaats van hem of haar de schuld te geven of je aan hem of haar te ergeren. Je kunt je richten op je eigen emotie, je reactie van boosheid, en je afvragen: Waarom maakt dit mij zo boos? Reageer ik alleen op deze specifieke situatie, of speelt er een diepere laag van boosheid mee? Waar gaat deze boosheid eigenlijk over? Heb ik het gevoel dat ik niet echt gezien of begrepen word? Is dit een chronische toestand van onbegrip die ervoor zorgt dat ik heftig reageer op externe prikkels?

 

Als dat het geval is, biedt de woede die in je opkomt misschien wel de kans om te ontdekken welk deel van jezelf nog dieper begrip, heling en compassie nodig heeft. Je zou contact kunnen maken met deze diepere laag van woede en je die voorstellen als een kind dat hunkert naar jouw aandacht en aanwezigheid. Als je besluit om contact te maken met dat kind, verdwijnt de externe trigger – wat iemand anders je aandoet – als sneeuw voor de zon. Ik beschouw dat als een magisch moment: wanneer je de controle over je eigen reacties, je eigen responsen, terugneemt en iets vanbinnen begint te transformeren. De buitenwereld verdwijnt; het draait nu om jou en dit innerlijke kind waarmee je kunt communiceren. Je kunt zeggen: ik zie je, ik ben me nu bewust van je. Zodra je dit doet, zul je merken dat er iets moois gebeurt. Je herstelt de verbinding met een deel van jezelf dat onbewust je reacties op de buitenwereld heeft beïnvloed. Nu laat je het door de voordeur binnen en kun je beginnen dit deel te veranderen en te helen.

 

Dit vereist wellicht herhaalde aandacht, maar geleidelijk aan zul je merken dat je niet meer zo heftig reageert op externe prikkels. Je neemt het niet langer persoonlijk op als iemand je bekritiseert of je niet lijkt te begrijpen. Je zelfbewustzijn en zelfvertrouwen groeien – niet op een egocentrische manier, maar op een oprecht meelevende en liefdevolle manier. Dit is emotionele groei.

 

Je vraag gaat specifiek over de emotionele uitdagingen waar mensen vandaag de dag mee te maken hebben. Ik aarzel om een definitief antwoord te geven, omdat ik het eerlijk gezegd niet weet. We voelen aan dat de wereld zich in een diepe crisis bevindt vanwege oorlogen en milieuproblemen, maar er zijn natuurlijk altijd al zeer belangrijke uitdagingen geweest in de geschiedenis. Mijn persoonlijke mening is als volgt: ons tijdperk biedt ook een zeldzame kans om innerlijk te groeien, omdat de mensheid geleidelijk aan lijkt los te komen van vastgeroeste, dogmatische wereldbeelden. Er is meer ruimte en waardering voor de individuele ervaring van ieder mens.

 

Door de geschiedenis heen werden mensen over het algemeen niet als individuen beschouwd; ze werden altijd gedefinieerd als onderdeel van een grotere groep – een bepaald land, cultuur of religie, of in termen van hun geslacht of hun rol in de samenleving. Deze externe definities zijn nog steeds zeer invloedrijk, maar ik geloof dat er een groeiend respect is voor individuele autonomie en voor de unieke manier waarop ieder mens het leven ervaart. Het loslaten van groepsbewustzijn is, denk ik, een grote stap – en een noodzakelijke stap voor spirituele groei.

 

Veel mensen vinden het moeilijk om spiritueel bewustzijn te combineren met gewone menselijke emoties, relaties en dagelijkse verantwoordelijkheden. Hoe integreer jij persoonlijk spiritualiteit in je dagelijks leven?

 

Voor mij zijn spiritualiteit en het dagelijks leven geen twee aparte dimensies. Dat gezegd hebbende, voel ik tijdens een workshop of tijdens het schrijven wel dat mijn bewustzijn stijgt. Ik voel me energiek, blij en vol optimisme en hoop – ik kom in een hogere frequentie terecht. Als ik klaar ben en terugkeer naar het gewone dagelijkse leven, is er een soort terugval en voel ik de emoties en zorgen die iedereen voelt.

 

Maar ik beschouw dit als het materiaal waarmee ik hier ben om te werken. Als mens ben ik een mengeling van hogere en lagere frequenties, een mengeling van hart- en ego-gebaseerd bewustzijn, van liefde en angst. Ik maak ups en downs mee, maar ik beschouw dit geheel als de realiteit – zo is het nu eenmaal om mens te zijn. Dus wanneer je spirituele leringen probeert toe te passen in je dagelijks leven, is het volkomen normaal om met moeilijkheden geconfronteerd te worden en te merken dat de leringen niet soepel in de praktijk overgaan. Het leven is hard. Het zal altijd situaties met zich meebrengen die je in je kern uitdagen, en je hebt die uitdagingen nodig om je spirituele bewustzijn te testen. Zonder hen wordt het allemaal nogal abstract en leeg.

 

In het dagelijks leven zul je je vaak emotioneel overweldigd, getriggerd of uit balans voelen. Dit gebeurt regelmatig, en je kunt net zo makkelijk overweldigd raken door je eigen gedachten en angsten. Op elk van die momenten is er een kans: om die vrije ruimte rondom de emotie te betreden, waar je ervoor kunt kiezen om contact te maken met het deel van jezelf dat meer liefde, begrip en bewustzijn nodig heeft. Als je ervoor kiest om niet in die vrije ruimte te blijven, is dat heel menselijk – en ook dat is oké. Maar de situatie zal zich steeds weer herhalen totdat je voor licht kiest in plaats van voor duisternis. Soms moet het behoorlijk donker worden voordat je besluit te stoppen met slachtoffer te zijn en te kiezen voor zelfgenezing in plaats van te verdrinken in negatieve emoties.

 

Ik denk dat de wisselwerking tussen spiritualiteit en het dagelijks leven heel gezond is en precies zoals het hoort. Ik ben er ook van overtuigd dat er een natuurlijk verlangen in de ziel is om te groeien en zich te ontwikkelen. Als je elke dag een uur mediteert, je gelukkig voelt en in een hogere frequentie verkeert, is er nog steeds een verlangen in de ziel om dat bewustzijn te toetsen aan de uitdagingen van het dagelijks leven. Het voelt misschien niet zo, maar de ziel wil altijd groeien en nieuw terrein verkennen. Dus als je frequentie daalt doordat je geconfronteerd wordt met externe prikkels en moeilijkheden, is dat geen mislukking – het is zoals het hoort. Die moeilijke ervaringen zullen je uiteindelijk meer inzicht en bewustzijn brengen. Daar ben ik van overtuigd.

 

Je werk heeft zich door de jaren heen diepgaand verdiept in het Christusbewustzijn en de leer van Jeshua. Hoe verbindt je je persoonlijk met dat bewustzijn? Is het een constante innerlijke aanwezigheid voor jou, of heb je een specifiek ritueel of een spirituele oefening die je helpt om er weer contact mee te maken?

 

Toen Jeshua voor het eerst aan mij verscheen – meer dan twintig jaar geleden – was Zijn aanwezigheid heel bijzonder en in het begin zelfs een beetje beangstigend: heel gefocust en gecentreerd. Naarmate ik met Jeshua's energie begon te werken, werd die geleidelijk aan vertrouwder. Het was vooral nuttig toen ik readings en therapiesessies begon aan te bieden, omdat ik me sterker identificeer met mijn vrouwelijke energie en gemakkelijk de emoties, gevoelens en gedachten van anderen kon absorberen, waardoor ik me versnipperd voelde. Ik had helemaal geen opleiding tot therapeut – ik was een academicus, gewend om alleen te werken, onderzoek te doen en mijn proefschrift te schrijven. Plotseling was ik therapeut geworden, wat nooit mijn ambitie was geweest. Ik kon gemakkelijk overweldigd raken door het lijden van anderen en door mijn eigen drang om te helpen; ik voelde me erg verantwoordelijk.

 

In dit alles leek Jeshua's energie erg gefocust en mannelijk, waardoor ik de grenzen kon stellen die ik nodig had om dit werk te doen. In de eerste jaren lukte het me totaal niet om die grenzen te handhaven — ik raakte echt gestrest en overweldigd — maar contact maken met Jeshua's energie was noodzakelijk voor me, en het gebeurde vanzelf, wanneer ik het nodig had. Ik heb geen specifiek ritueel nodig.

 

Ik wil ook duidelijk maken dat ik Jeshua niet primair zie als een mens of een overleden geest die verblijft in een hemels rijk en die ik om hulp aanroep. Ik zie het meer zo: Jeshua de mens vertegenwoordigde een bepaalde frequentie, een bepaald bewustzijnsniveau, dat je de Christusenergie zou kunnen noemen. Ik voel wel een persoonlijke aanwezigheid – hem als Jeshua de mens – maar meer alomvattend, meer omvattend, is simpelweg het energieveld van het Christusbewustzijn. Het heeft een mannelijke kwaliteit en het is er altijd. De reden dat ik er niet altijd mee verbonden ben, is dat ik niet altijd open of wakker genoeg ben om er contact mee te maken, omdat het een hoger bewustzijn is en ik soms verdwaal in emoties, verwarring of negatieve gedachten. Maar wanneer ik ontwaak en er bewust contact mee maak, is het er altijd.

 

Dit veld van Christusenergie is voor iedereen beschikbaar – dat wil ik benadrukken. Jeshua heeft me vanaf het allereerste begin verteld dat hij heel dicht bij ons staat. Hij heeft de ervaring van het mens-zijn beleefd en hij presenteert zich altijd als een broeder. Daarom stelde hij zich ook aan mij voor als Jeshua, in plaats van Jezus – hij wilde niet geassocieerd worden met het beeld van Jezus zoals dat zich door de geschiedenis van de Kerk heeft ontwikkeld. Hij benadrukt altijd dat hij een mens van vlees en bloed was met menselijke emoties. Je hoeft je nooit niet goed genoeg, niet puur genoeg of nog niet geestelijk ontwikkeld genoeg te voelen om met hem in contact te komen. Hij benadrukt dat hij geen oordeel velt over welke menselijke emotie we ook ervaren. Ik voel altijd een radicaal mededogen in zijn energie – naast grote eerlijkheid en directheid.

 

Ik denk dat je het het beste als volgt kunt begrijpen: iedereen die zich aangetrokken voelt tot de channelings van Jeshua, of die oprecht gericht is op spirituele groei, draagt al het Christusbewustzijn in zich – het bewustzijn van ontwaking. In die zin vertegenwoordigt Jeshua een veld van bewustzijn dat al in je aanwezig is. Het komt niet van buitenaf; het helpt je iets te wekken dat al in je hart sluimert.

 

Als het om spirituele begeleiding gaat, heb je dan het gevoel dat de verbinding vanzelf komt, of kun je bewust om begeleiding vragen en een antwoord ontvangen? Zoek je in je dagelijks leven nog steeds inzicht of advies bij Jeshua of andere spirituele gidsen?

 

Ja, ik vraag wel degelijk om advies – in de wetenschap dat Jeshua en andere gidsen me niet zullen vertellen wat ik wel of niet moet doen. Ze zullen er altijd naar streven me bewust te maken van mijn keuzes en van de kernvraagstukken die ik dieper probeer te begrijpen. Hun focus ligt niet op wat ik zou moeten doen, maar op hoe ik kan groeien en leren.

 

Soms heb ik het gevoel dat Jeshua of Maria Magdalena iets tegen me wil zeggen. Het is alsof hun energievelden in de buurt zweven, en ik voel: ik moet nu gaan zitten en luisteren. Dit zijn heel mooie momenten, omdat ik niets forceer of opdring. Natuurlijk heb ik ook mijn eigen dringende vragen – soms ben ik wanhopig op zoek naar antwoorden – en dat is ook prima. Je kunt gewoon gaan zitten en vragen. Maar de beste antwoorden komen over het algemeen wanneer je vragen helder en kalm zijn, niet wanneer je in een staat van urgentie en wanhoop verkeert. Zelfs dan helpen ze je om te ontdekken wat de werkelijke oorzaak is van je ongeduld of wanhoop, en daaruit zullen nieuwe antwoorden voortkomen.

 

Voor mij zijn de meest verfrissende en vreugdevolle ervaringen die waarbij ze naar mij toe komen en iets aanbieden – of het nu iets persoonlijks betreft of iets met mijn werk te maken heeft. En heel vaak, wanneer ik channel voor een publiek of in een workshop, stijgt de frequentie zo hoog – deels door het channelen zelf en deels door het collectieve veld dat ontstaat door de aanwezigheid van anderen – dat ik me zo gelukkig voel dat mijn vragen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik kan me nauwelijks voorstellen waar ik me een uur eerder zorgen over maakte, omdat alles vanuit dat hogere niveau logisch lijkt. Zelfs de uitdagingen lijken deel uit te maken van wat mijn ziel heeft gekozen om te ervaren. Er is een diep gevoel van vrede en hoop in die staat. En dan kom ik er natuurlijk weer uit terug en word ik opnieuw geconfronteerd met gewone zorgen.

 

Wat ik door de jaren heen steeds meer voel, is een dieper vertrouwen dat alles wat me overkomt, deel uitmaakt van een hoger doel. Ik heb het gevoel dat ik er in dit leven voor heb gekozen om bepaalde dingen heel intens te ervaren, en hoewel dat uitdagend is geweest, heeft het ook grote spirituele beloningen opgeleverd. Er is een vredig gevoel in het vertrouwen dat er een leiding bestaat die we met ons verstand niet volledig kunnen bevatten – een hogere leiding die in ons leven werkzaam is.

 

Ik wil ook nog zeggen: wanneer je contact maakt met een gids – Jeshua of een andere gids met een hoge frequentie – is het absoluut oké om te vragen naar alles wat je echt raakt. Wat er vaak gebeurt, is een soort filosofisch proces: je brengt een probleem ter sprake – ik voel me hier heel verdrietig over , of ik ben heel boos , of ik weet gewoon niet wat ik hiervan moet denken – en de gids helpt je de vraag te herformuleren, helpt je te ontdekken waar het werkelijk om gaat. Je emoties beginnen tot rust te komen en de kern van de zaak komt in beeld. In mijn ervaring helpt een gids je ook om geen oordeel of schaamte te voelen over je eigen emoties, en dat alleen al is helend: hun openheid, hun gevoel voor humor, hun onbevooroordeelde perspectief op de situatie voelen. Dit is in feite ook wat een zeer liefdevolle en ervaren therapeut zou doen.

 

Iets wat ik vaak doe, is dialogen schrijven met Jeshua of Maria Magdalena over vragen die in mijn dagelijks leven opkomen. Het is een soort dagboek, denk ik, en het helpt me enorm om tot de kern van de zaak te komen. Voor mij zijn ze als vrienden die de dingen vanuit een hoger perspectief bekijken, en ik geniet van het gevoel van intimiteit en verbondenheid dat ik ervaar tijdens deze innerlijke gesprekken met hen.