Gerrit Gielen

Het leven speelt zich altijd af in het nu. Toch rennen we er vaak aan voorbij. We piekeren over morgen, rouwen om gisteren of fantaseren over hoe het zou kunnen zijn. Maar wat als het nu precies is wat je nodig hebt? Wat als elke ervaring die je op dit moment tegenkomt, past bij waar je nu staat in je groei?

Op 26 mei 2026 werd ik zeventig. Toch wel een bijzondere leeftijd. Hoe is dat? Ik heb het gevoel dat ik langzaam opstijg naar de bron van mezelf — dat ik steeds meer word wie ik werkelijk ben. Alsof ik een rol die ik lang en met hart en ziel heb gespeeld, met liefde en dankbaarheid mag loslaten.

Klimaatverandering gaat niet alleen over de aarde, maar over het bewustzijn van de mens. Terwijl uiterlijke systemen wankelen, roept het leven ons terug naar innerlijke harmonie, verbinding en eenvoud. Zoals bomen geworteld zijn in de aarde en reiken naar de hemel, zo wordt ook de mens uitgenodigd opnieuw één te worden met zichzelf en het leven.

Wat betekent het om werkelijk gegrond te zijn? Het is de ervaring van volledig en vreugdevol aanwezig zijn op deze planeet, geworteld in je lichaam, levend voor de wereld om je heen. Toch voelt die mate van verankering voor velen van ons onbereikbaar. Niet omdat het onmogelijk is, maar omdat drie diepgewortelde obstakels in de weg staan.

Wat als de dood van een kind niet het einde is van de verbinding, maar het begin van een andere vorm ervan? Deze blog nodigt uit om voorbij het onvoorstelbare verlies te kijken, naar de blijvende band tussen ouder en kind, de mogelijkheid van vergeving en de diepe betekenis die zelfs in het grootste verdriet verborgen kan liggen.

In een wereld die ons voortdurend naar buiten trekt, nodigt zelfliefde ons uit om naar binnen te keren — naar de plek waar ware kracht en vrede wonen. Zelfliefde is geen luxe, maar de stille kracht die ons afstemt op de diepste waarheid van het universum en zo onze hele beleving van het leven transformeert.

Wat als het vergeten geen fout was, maar het spel zelf? Deze blog neemt je mee naar het moment waarop zoeken stopt en herkennen begint. Over waarom je jezelf ooit verloor, en hoe thuiskomen niet iets is wat je bereikt, maar iets wat je je herinnert.

Autisme wordt in de reguliere benadering vaak gezien als een ontwikkelingsstoornis: een afwijking die gecorrigeerd of begeleid moet worden zodat het kind zich beter kan aanpassen aan de samenleving. Een spirituele benadering nodigt echter uit tot een fundamenteel ander uitgangspunt. Niet de vraag wat ontbreekt er? staat centraal, maar wat komt dit kind brengen?

In deze tekst nodig ik je uit om toe te laten wat liefde werkelijk is — niet als emotie, maar als de grondtoon van het universum. En om van daaruit te kijken naar onze wereld, naar onszelf, en naar wat hier op aarde uit balans is.

Er is veel geschreven over Atlantis, maar dit stuk richt zich vooral op de psychologische dimensie. Welke innerlijke ontwikkelingen hebben de heersers van Atlantis – de lichtwerkers van nu – doorgemaakt in de eeuwen die sinds hun val zijn verstreken, en hoe werken die tot op de dag van vandaag door?