Sommige kinderen groeien op tussen liefde en psychologische dreiging. Ze leren zichzelf verlaten om verbonden te blijven. Deze diepgaande tekst onthult hoe verborgen familiedynamieken generaties lang kunnen doorwerken — en hoe waarheid uiteindelijk de sleutel wordt tot bevrijding.
Ik herkende dat bijzondere dus wel in hem, maar tegelijk vond ik dat erg moeilijk. Want als moeder wil je je kind behoeden en beschermen voor al het slechte in de wereld. En nou bleek mijn zoon juist een heel voortvarende persoon te zijn, die hier kwam met een missie, een bovenpersoonlijke missie, om dingen te veranderen op aarde.
De leegte die wij in relaties ervaren begint niet in de kindertijd, maar op het moment dat we vergeten wie we werkelijk zijn. Deze tekst onthult hoe dader- en slachtofferschap voortkomen uit die oer-afscheiding — en hoe het doorzien van dit spel de weg opent naar heling, eenheid en innerlijke vrijheid.
Vanuit kinderlijk vertrouwen én kinderlijke onmacht ben je gaan geloven wat ze over je zeggen, ook al wist je diep van binnen dat het niet klopte. Je bent er langzamerhand tegen wil en dank van overtuigd geraakt. Zo vormde zich een instinctieve motivatie in jou, een “drive”, die vooral gericht was/ is op het tevreden stellen van anderen méér dan op het ontwikkelen van jouw authenticiteit, je creativiteit en je levensvreugde!
Dit artikel schreef ik naar aanleiding van het verschijnen van het boek De Verboden Man Spreekt van mijn partner Pamela Kribbe. Zij vroeg me of ik iets wilde schrijven over de verboden man in mezelf; wat die heeft ervaren, wat er precies verboden is/was en wat het verbod voor gevolgen heeft gehad voor mij op gevoelsniveau.
Wanneer de vader het kind in de steek laat, leidt dit vaak tot een gebrek aan (zelf)vertrouwen. Als de moeder het kind in de steek laat, dan zorgt dit over het algemeen voor een tekort aan zelf-liefde. Wat zich uit in zich niet veilig, niet-thuis voelen. Daarom ook: de vader bouwt het huis en de moeder maakt het een thuis.
We spreken van de indigo-opkomst omdat de informatie 25 jaar geleden als volgt was: Een nieuw soort bewustzijn arriveert op de planeet dat zich dan heel anders zal tonen dan bij andere kinderen. Plotseling waren er het soort kinderen dat toen een etiket opgeplakt moesten krijgen: ADD, ADHD.
Jullie grootste taak is het om je menszijn, als deel van de natuur, te omarmen, en je hart en buik weer helemaal te gaan bewonen. Dat brengt licht naar de aarde. Hoe meer mensen dit licht gaan uitdragen – als levend mens met een open hart en een met moeder Aarde verbonden buik – des te meer zullen de oude systemen van macht, angst en corruptie instorten. Er zal dan onvoldoende draagkracht zijn voor deze systemen, want er zal zo veel licht zijn dat die systemen vanzelf instorten.
In de eerste jaren van ons leven leren we geloven wat onze omgeving over ons zegt en vindt. Daardoor wordt een zelfbeeld opgebouwd wat vooral gebaseerd is op de mening en normering van anderen, ouders, familie, cultuur, geloof, omgeving. Dat opgebouwde zelfbeeld is gekoppeld aan hun positieve en negatieve emoties, aan hun goedkeuring en afkeuring. Omdat de onbevangen puurheid, het wezen van het kind, vaak niet (h) erkend wordt ontstaat hier een emotioneel inprentings-patroon van verwerping
De wereld is aan het veranderen. Er komt een nieuwe tijd. De tijd waarin de mens zich almachtig waande en als meester van de natuur zag, loopt ten einde. We keren, wijzer geworden, terug naar het paradijs. Terug naar een wereld die niet langer vervreemd is van de menselijke ziel. Wat betekent dat voor de kinderen die geboren worden, wat betekent dat voor de opvoeding?