Er is iets wat me opvalt en wat er misschien wel voor zorgt dat velen zich vaak alleen voelen. In mijn research voor 'Eeuwig Vruchtbaar' kwam dit ook naar voren als een belangrijk aspect
van waarom veel vrouwen continu aan-staan en de uitknop maar niet weten te vinden.
Op het moment dat ze dan overlopen van prikkels en hun zenuwstelsel haar grootste spanningsboog heeft bereikt, halen zij uit naar hun partner. Ze zoeken ruzie soms
om ogenschijnlijk niets, hij staat in de weg of doet 'niets', en zij voelen zich volledig onbegrepen.
De man, die geen idee heeft wat er 'ineens' is, stapt in het spelletje pingpongen en doet vlijtig mee met wie maakt het winnende punt.
Terwijl in feite de vrouw op dat moment eigenlijk enkel wil ontladen, reguleren en wil landen
Hij hoeft alleen maar aanwezig te zijn en haar vast te houden
Een tijdje terug was er een viral video met beelden uit het 48e seizoen van de Amerikaanse realityshow Survivor (CBS, 2025). In deze beelden helpt deelnemer Joe Hunter zijn medekandidaat Eva Erickson, die autisme heeft, om zichzelf te herpakken tijdens een intense periode van overstimulatie.
Er werd vol lof over gesproken. Het benadrukt de kracht van co-regulatie. Iets wat in westerse landen totaal van de kaart leek te zijn geveegd. Baby's moesten zichzelf maar in slaap huilen. Vroeg
geleerd is immers oud gedaan. Kinderen mochten vooral niet boos zijn en pubers moesten het helemaal zelf uitzoeken.
Tel daarbij de fysiek afwezige vader en de emotioneel afwezige moeder en het is niet zo gek dat vele volwassenen totaal niet weten hoe zij hun zenuwstelsel moeten reguleren. Laat staan dat ze bij
een ander aanvoelen wanneer die co-regulatie nodig heeft.
Nog erger is het feit dat we er niet meer om vragen
Het gevolg is dat vrouwen eigenlijk verlangen naar een man die hun bedding is, behoefte hebben aan die mannelijke aardse rustige energie, maar het niet durven of kunnen uitspreken, omdat ze denken dat ze het alleen moeten doen. En in plaats van dat ze hun behoeften uitspreken, komt het serpent omhoog en de rest is bekend.
Overigens geldt dit voor de man ook. Alleen die uit het weer op een andere manier. Die trekt zich terug. Verstijft. Verhardt. Uit angst weer niet goed genoeg te zijn, het weer niet goed te doen. En als dan ergens de behoefte naar gezien worden omhoog komt, wordt dit veelal geuit via de betweter die op het verkeerde moment de ander wel even de les leert.
Beiden hebben niet geleerd dat co-regulatie, elkaar nodig hebben, en onze energetische systemen uitlijnen met elkaar essentieel is voor een goede relatie en ook voor het balanceren van ons zenuwstelsel. In de armen van de man kan een vrouw zakken, ontspannen, landen. In haar armen kan hij zich openen.
Mijn oproep is dan ook: kunnen we co-regulatie bij volwassenen weer normaliseren?
Bij baby's wordt co-sleeping alweer steeds vaker gebruikt, ze worden getroost en vastgehouden bij huilen en onrust. Ook de emoties en overprikkeling bij kinderen krijgt weer bedding en er is meer
ruimte gekomen voor die van pubers.
Co-regulatie bij volwassenen is dé manier om ons individueel en gezamenlijk zenuwstelsel te ontspannen en onze samenleving in ont-spanning te brengen. We hebben elkaar nodig. En dat mag ook.
Godzijdank. We hoeven het niet alleen te doen. We staan er niet alleen voor.
Als we die pijn weg kunnen halen, dan hebben we een wereld gewonnen
Liefs,
Eveline van Dongen
www.innertreasure.nl