Niemand kan jou helen. Het begint met jouw bereidheid.
Heling is het moment waarop het verhaal dat jou ziek maakte oplost.
Veel mensen lezen deze woorden en denken meteen aan psychologische pijn, trauma of zware ervaringen. In onze wereld wordt ziekte bijna altijd gezien als iets wat een mens overkomt.. iets
wat onderzocht, verklaard en behandeld moet worden. Zo ontstaat een cultuur waarin het verleden eindeloos wordt uitgeplozen, alsof bevrijding schuilt in het steeds beter begrijpen van wat er ooit
gebeurde.
Toch ligt de werkelijke ziekte zelden in de gebeurtenis zelf
Een gebeurtenis duurt vaak maar een ogenblik. Een vernedering, een verlies, een afwijzing, een daad van geweld verschijnt in de tijd en verdwijnt weer in de tijd. Wat blijft is de beweging van het denken die zich eraan vastklampt.
Het probeert betekenis te geven en trekt conclusies over wie jij bent geworden, wie de ander werkelijk is en hoe de wereld in elkaar steekt.
Uit die conclusies groeit langzaam een verhaal.
En dat verhaal wordt identiteit.
Je bent niet langer iemand die iets heeft meegemaakt. Je wordt degene aan wie iets is aangedaan, degene die beschadigd raakte, degene die tekortschiet, degene die moet vechten om te overleven.
Wat ooit één moment was groeit uit tot een lens waardoor je naar jezelf, naar anderen en naar het leven kijkt
Daar begint de werkelijke “ziekte.”
Het lichaam draagt de spanning van dat verhaal mee. Het zenuwstelsel blijft waakzaam alsof het verleden ieder moment kan terugkeren. Gedachten cirkelen steeds terug naar dezelfde overtuigingen.
Zo leef je niet langer volledig in het heden, maar in een voortdurende herhaling van wat ooit gebeurde.
Dit proces begint vaak al vroeg in het leven.
Een kind komt ter wereld zonder vast verhaal over zichzelf. Pijn en verdriet worden aanvankelijk direct en puur ervaren, ze komen en gaan zonder meteen een identiteit te vormen.
Maar een kind blijft zelden alleen met zijn ervaringen….
Ouders, familie en omgeving geven woorden aan wat er gebeurt. Vanuit liefde en zorg proberen ze te begrijpen en te helpen. Tegelijk kunnen juist die woorden het begin zijn van een verhaal…
Een kind dat vaak ziek is kan gaan geloven dat het kwetsbaar is, een kind dat gevoelig reageert kan gaan geloven dat er iets mis met hem is en een kind dat pijn voelt kan gaan geloven dat het beschadigd of zwak is.
Wat begint als bescherming groeit zo langzaam uit tot een identiteit
Een kind leert zichzelf zien door de ogen van de omgeving. Daarin ontstaan patronen…aandacht zoeken, zich niet gezien voelen, zich terugtrekken, zichzelf ervaren als iemand die altijd hulp nodig
heeft.
Wat in één mens begint blijft zelden beperkt tot één mens….
Wantrouwen groeit uit angst.
Controle groeit uit wantrouwen.
Strijd groeit uit controle.
Haat groeit uit strijd.
Wat in een individu ontstaat verspreidt zich tussen mensen, tussen families, tussen groepen en uiteindelijk tussen volkeren
Grote conflicten groeien uit dezelfde bron als persoonlijke conflicten, allemaal verhalen van pijn en slachtofferschap die worden vastgehouden en doorgegeven.
Dan verschijnt een systeem dat zegt te willen helpen.
Therapie onderzoekt het verhaal, benoemt het en geeft het vaak een diagnose. Psychologische modellen plakken er vervolgens een label op: trauma, stoornis, syndroom, persoonlijkheidsproblematiek.
Wat ooit een ervaring was wordt zo een definitie van wie iemand is.
Iemand wordt de persoon met trauma, met een stoornis, met een beschadigd verleden.
Hier ligt een ongemakkelijke waarheid waar zelden over gesproken wordt.
Menselijk lijden is ook een verdienmodel geworden.
Een hele industrie groeit rondom verhalen van pijn
Zolang het verhaal bestaat blijft het systeem noodzakelijk.
Hoe langer het verhaal voortduurt hoe sterker de identiteit eromheen vaak wordt.
Zolang een mens zichzelf blijft zien als het verhaal dat hem is overkomen blijft de bron van de ziekte onaangeraakt.
Daarom begint alles met bereidheid.
Bereidheid is de moed om het verhaal dat jarenlang als waarheid gold werkelijk onder ogen te zien, om te herkennen hoe de geest een identiteit heeft geweven uit herinneringen, interpretaties en conclusies.
In dat zien begint iets te verschuiven.
Langzaam wordt duidelijk dat het verhaal nooit de kern van de mens is geweest.
De vanzelfsprekendheid brokkelt af en identificatie verliest haar greep.
Je ziet iets eenvoudigs en radicaals:
“Ik ben dit verhaal niet.”
Dáár begint heling….
Heling is helemaal geen reparatie van een beschadigde identiteit.
Heling is het oplossen van de identiteit die uit het verhaal is ontstaan
Wat overblijft is de stille herinnering aan wat altijd al aanwezig was.
Onder alle lagen van geschiedenis en interpretatie ligt een bewustzijn dat nooit beschadigd raakte en nooit werkelijk ziek is geweest.
Heling is het herkennen van die waarheid.
En precies daar lost het verhaal op dat jou zogenaamd ziek maakte.
Rani Savitri