Het is zo verleidelijk om God te zoeken in de zogenaamd grote dingen, zoals dikke boeken vol wijsheid of indrukwekkende tempels. In overweldigende ervaringen die het gewone overstijgen.
In diepe stilte op bergtoppen of in zorgvuldig uitgevoerde rituelen. Alsof het heilige zich altijd ergens anders bevindt. Ver weg van dit gewone moment. Ver weg van de mens die nu recht voor je
staat.
Maar juist in het allereenvoudigste openbaart zich alles
In de blik van iemand die je raakt zonder dat je precies begrijpt waarom.
In woorden die je irriteren omdat ze iets in je blootleggen.
In de stilte tussen twee mensen die elkaar werkelijk zien.
In de man die je triggert tot in je diepste vezels.
In de vrouw die je liever ontwijkt.
In wie je bewondert én in wie je met alles in je afwijst.
Als je God daar niet herkent, in die rauwe, onopgemaakte ontmoeting,
wat zoek je dan eigenlijk?
Een veilige God?
Een God die je op afstand kunt houden?
Een God die je mag aanbidden zonder dat het je eigen leven werkelijk raakt?
Zolang Hij een verheven idee blijft, een ervaring die je moet verdienen, een licht dat je ooit moet bereiken, blijft Hij gescheiden van het leven zelf.
En blijf jij veilig.
Dan hoef je niet te kijken naar wat in jezelf pijn doet.
Niet naar de oordelen die je projecteert.
Niet naar de delen van jezelf die je liever verborgen houdt.
Dan kun je blijven geloven dat God daarboven woont en dat jij hier beneden nog moet stijgen.
Maar de volgende mens die je pad kruist is geen toevallige figurant.
Hij of zij is een levende spiegel.
Niet van rollen, karakters of persoonlijkheden, maar van dezelfde pure, levende aanwezigheid die jij zelf bent.
Die spiegel vraagt maar één ding…
Dat je ziet.
Écht Ziet….
Zonder goed en fout.
Zonder superioriteit of slachtofferschap.
Zonder de troost van moreel gelijk.
Dat is confronterend.
Want het betekent dat je God ook moet herkennen in de onvolmaaktheid
In de verwarring van een ander.
In hun pijn,
hun vergissingen,
hun boosheid,
hun zwakte.
Het betekent dat je je eigen verheven plek moet loslaten.
Dat je bereid bent te kijken zonder verdediging, zonder oordeel, zonder de behoefte om gelijk te krijgen.
Wie God alleen herkent in stralend licht,
in extase,
in perfectie,
herkent nog steeds een projectie,
hoe mooi ook…..
Wie Hem herkent in de ander, precies zoals die ander is, met alle krassen, littekens en scherpe kantjes, herkent uiteindelijk zichzelf.
Niet als een beter of slechter ik, maar als dezelfde ongedeelde aanwezigheid die door alles heen leeft.
En in dat herkennen stopt de zoektocht vanzelf
Het is geen groot moment of een nieuwe zoveelste spirituele status.
Gewoon een stil vallen.
Een thuiskomen in wat nooit weg is geweest.
Want God woont niet ergens anders.
Hij kijkt je aan door de ogen van wie voor je staat.
En als je werkelijk durft te kijken…
zie je dat het jouw eigen oog is dat terugkijkt.
Rani Savitri