Leegte ontstaat niet pas in de kindertijd. Ze begint op het moment dat ‘wij’ als bewustzijn in een lichaam stappen en vergeten wie wij werkelijk zijn. Dát is het
oorspronkelijke moment van afscheiding, het verlies van eenheid met God, met het Ene, met de Liefde waaruit alles is ontstaan. Vanaf dat moment leeft de mens in het besef van ‘ik’ en
‘ander’, van ‘ik’ en ‘de wereld’. De Hemel lijkt gesloten, en in plaats van liefde ervaart men tekort. Dat tekort noemen wij leegte.
Die leegte is ondraaglijk voor het ego, want het ego is geboren uit dat tekort. Het probeert zich te vullen met alles wat tijdelijk is.. macht, erkenning, bezit, relaties, drama. Het probeert het gat te dichten dat alleen door herinnering kan worden geheeld, niet door iets van buiten, maar door terug te keren naar binnen, naar de bron waar geen gebrek bestaat.
Vanuit die oorspronkelijke leegte ontstaan alle menselijke verhalen. Het kind dat niet gezien wordt, de ouder die liefdeloos is, het misbruik, de strijd, het slachtoffer/daderschap, ze zijn
herhalingen van dat ene moment van vergeten.
Het kind leert dat liefde iets is dat herstelt, redt of goedmaakt, of dat liefde pijn doet en leegte achterlaat. Het leert dat het verantwoordelijk is voor het welzijn van de ander. Het neemt de rol van redder op zich, of leert macht te nemen om te overleven.
Zo herhaalt de wereld de oorspronkelijke scheiding in ontelbare vormen, slachtoffers (slachtofferschap) die liefde zoeken, daders (daderrol) die leegte beheersen, allemaal verlangend naar dat wat ze ooit waren, heel, één, liefde.
Vanmorgen zag ik deze foto voorbijkomen. Daar stond bij: “Alleen je kinderen kunnen een gebroken moederhart repareren.” Het lijkt teder, maar het is alles behalve dat.
Het lijkt op liefde, maar het is het niet
We “misbruiken” onze kinderen en anderen om onze eigen leegte te vullen. De ander moet ons heel maken. Ik was bijvoorbeeld dat kleine meisje dat haar moeder wilde repareren. Mijn moeder was die moeder met een gebroken hart. Zo werkt het, generaties lang wordt dezelfde pijn doorgegeven, onbewust en vaak goedbedoeld.
Daders (daderrol) leven in innerlijke leegte.
Ze ervaren de ander niet als zelfstandig wezen, maar als verlengstuk van hun angst. De wereld is voor hen een bedreiging, want hun innerlijke leegte jaagt hen op, ze voelen voortdurend dat hun bestaan, hun controle of hun identiteit kan verdwijnen.
Daarom dreigen ze, controleren, bezitten en breken ze. Elk teken van emotie bij de ander, angst, medelijden, bewondering, wordt brandstof voor hun overleving. Het is nooit puur kwaad, het is paniek. Velen ervaren zoveel leegte dat dreigen, haten en strijden het enige is wat hen nog in leven houdt.
Slachtoffers (slachtofferschap) ervaren de ander anders als ‘daders’. Hun pijn komt juist voort uit openheid, gevoeligheid, empathie. Ze voelen en begrijpen, maar projecteren hun leegte niet als haat, eerder als schuld of verdriet. Hun overleving ligt in overgave of aanpassing. Ze kunnen moeilijk macht uitoefenen over anderen, omdat hun kracht nog in liefde leeft, niet in controle.
In het spel van ouder en kind ontstaat een subtiele, maar diepgaande vorm van misbruik, ouders vullen hun eigen leegte met het kind. Ze verwachten dat het kind hun gebroken hart heelt, hun pijn
opneemt, hun tekort compenseert. Het kind wordt niet gezien als vrij wezen, maar als verlengstuk van de ouderlijke leegte.
Het kind leert: liefde is geven wat ik niet kan ontvangen, zorgen voor wat ik niet kan helen. De ouder handelt hier vaak vanuit onwetendheid; ze hebben geen idee dat ze het kind misbruiken, omdat ze zelf gevangen zijn in de illusie dat dit liefde is.
Wat je nu ook ziet, is dat dit spel zich wereldwijd blijft herhalen. Schijnbare daders en slachtoffers spelen hun rollen, projecteren hun leegte, dreigen en strijden, zonder te zien dat het
allemaal voortkomt uit het eerste moment van afscheiding.
De enige weg uit deze helse lus is naar binnen te keren, naar diezelfde leegte waar het allemaal begon. Naar het punt waar het onware zelf en het pijnlichaam zijn ontstaan. Dáár dien je te zijn.
Er is geen andere weg… en deze weg is niet gemakkelijk…
Het breekpunt komt wanneer iemand wakker wordt
Wanneer het slachtoffer (slachtofferschap) de cirkel van herhaling doorziet en niet langer meedoet aan de oude patronen, maar blijft staan in helder bewustzijn. Wanneer de dader (daderrol) voor
het eerst durft te voelen wat hij/zij doet, zonder zichzelf te veroordelen, valt de oude scheiding uiteen. Dader en slachtoffer verdwijnen. Wat overblijft is bewustzijn dat zichzelf herinnert,
stil, helder, onkwetsbaar.
❥ En hier ligt de schoonheid.. voorbij dader en slachtofferschap is er ruimte voor dankbaarheid.
Je kunt zelfs degene die jou pijn deed, de dader (daderrol) in jouw verhaal, bedanken voor alles wat je leek te zijn aangedaan. Dááruit ontstaat ware vergeving. Niet vergeving omdat de ander iets goedmaakt, maar omdat jij het hele toneelstuk van deze wereld van projectie doorziet.
Dan besef je dat jij zelf de creator bent.
Jij bent de regisseur van je eigen verhaal.
Alles wat je hebt doorleefd, alles wat je hebt meegemaakt was bedoeld om jou terug te brengen naar Jezelf.
Door naar binnen te keren, je projecties en je pijnlichaam terug te nemen, alles naar binnen te halen, kom je thuis in jezelf.
Daar, in je eigen liefde, is alles Heel.
Daar stopt het toneelstuk.
Daar ben je Vrij.
Generaties lang zijn we gevangen geweest in dit spel van afscheiding, projectie en leegte. Maar wie durft te kijken, te voelen en stil te blijven staan, doorziet het spel.
Wie ‘het verhaal’, ‘de droom’, doorZiet, doorbreekt de cirkel van herhaling.
Uiteindelijk verlangt ieder mens (ja ook ik 😉) naar de ‘staat van Zijn’ vóóraf aan de afgescheidenheid die er lijkt te zijn.
Rani Savitri