Onvoorwaardelijke liefde klinkt eenvoudig, maar de weg ernaartoe vraagt alles van je eerlijkheid, omdat je die weg altijd eerst door jezelf heen moet gaan.
Onvoorwaardelijke liefde is een woord dat we vaak gebruiken, maar wanneer je dieper voelt, merk je dat het in werkelijkheid veel subtieler en stiller is dan we soms denken.
We zeggen het makkelijk, dat we onvoorwaardelijk van iemand houden, maar als je eerlijk naar binnen luistert ontdek je vaak nog kleine (of grote) verwachtingen, kwetsuren, verlangens of
pijnpuntjes die zachtjes om aandacht vragen.
Soms hopen we dat een ander iets in ons aanraakt of verzacht waarvan we zelf nog niet helemaal weten hoe het gedragen wil worden.
Echte onvoorwaardelijkheid begint niet bij de ander, maar in de ruimte die je in jezelf vindt
De plek waar je niet zoekt naar invulling, maar naar aanwezigheid. Waar liefde niet meer ontstaat uit een gevoel van tekort, maar uit een bron in jezelf die warm en helder is. Vanuit die plek
gaat liefde niet meer over iets krijgen, maar over kunnen zijn.
❥ Onvoorwaardelijke liefde vraagt een volwassen hart.
Een hart dat kan blijven voelen wanneer oude angsten naar de oppervlakte komen. Een hart dat niet wegschuift, maar aanwezig blijft. Dat mild kan blijven, zelfs wanneer er iets in jezelf beweegt
dat je niet gelijk kunt duiden. Het gaat niet om perfectie, het gaat om eerlijkheid. Om blijven ademen wanneer je geraakt wordt. Om ruimte te houden wanneer iets in jou even zoekt naar
houvast. Niet wegkijken, vluchten of wijzen naar een ander.
Wat mij raakt is dat echte onvoorwaardelijkheid nooit betekent dat je jezelf verliest.
Het is geen grenzeloze toewijding en het is geen stilzwijgend wegcijferen
Het is liefde die rust op volwassenheid. Weten wie je bent, voelen wat er in jou leeft, herkennen wat niet langer past en toch open kunnen blijven zonder verwachting. Aanwezig kunnen zijn zonder
druk. Liefhebben zonder te willen sturen of vasthouden.
Misschien is dat wel de kern. Dat onvoorwaardelijke liefde ontstaat in het veld dat jij zelf neerzet. Een veld waarin de ander mag bestaan zoals hij of zij werkelijk is, zonder dat jij jezelf uit
het oog verliest. En waarin jij mag bestaan zoals jij bent, zonder te hoeven voldoen aan een verborgen wens of behoefte.
Het is liefde die volwassen wordt. Liefde die adem heeft. Liefde die geen invulling zoekt, maar echtheid.
En misschien kun je jezelf af en toe voorzichtig afvragen hoe liefde in jou beweegt wanneer je geraakt wordt? Of je nog iets verwacht zonder dat je het door hebt. Of je soms op de ander leunt om
iets in jezelf niet te hoeven voelen. Of je liefde kunt laten stromen zonder dat ze een richting moet krijgen. En of je de aanwezigheid in jezelf kunt vinden die je zo graag van een ander zou
ontvangen.
Want telkens wanneer je die vragen in stilte durft mee te nemen, wordt liefde zachter, milder, wijzer. Dan ontstaat er een veld dat nergens druk op legt en nergens om vraagt. Een veld dat
zichzelf herkent. Een veld dat gewoon is.
En misschien is dát de beweging die ons langzaam opent, een vorm van onvoorwaardelijk liefhebben die eerst in onszelf tot leven komt.
Een proces is het zeker, dat kan ik onderstrepen, met vallen en opstaan!
De soulhealing Engel van liefde, kan een mooie ondersteuning zijn bij dit proces.
Gerda Duin