Er zijn mensen in deze wereld die alles heel diep voelen.
Net als ‘ik’…..
Voor velen zijn deze mensen te emotioneel, te gevoelig.
“Stel je niet zo aan.”
“Krijg jezelf onder controle.”
“Beheers je.”
“Laat je niet zo meeslepen.”
Het is alsof het voelen zelf een fout is, een zwakte. Maar dat is het niet.
Er wordt vaak gedacht dat huilen om het lijden in de wereld een teken is van onwetendheid. Dat een verlichte geest onbewogen hoort te blijven bij oorlog, dood en verdriet. Maar ook dat is niet waar.
Wie dat denkt, heeft slechts één helft van de waarheid gezien. Het hoofd is ontwaakt, maar het hart nog niet. Er is stilte, maar ze ademt geen liefde.
Ware verlichting is geen vlucht uit het menselijke, maar juist de volledige omarming ervan.
Ze sluit niets uit, niet de pijn, niet het verlies, niet de tranen. Ze kijkt naar het lijden en ziet dat het in essentie een droom is, maar keert zich er niet van af. Ze laat het door zich
heen stromen, zonder verzet.
Want zolang het hart niet ontwaakt, blijft verlichting leeg.
Je kunt alles begrijpen, alles doorzien, maar als je niet kunt voelen, is het licht koud geworden.
Dan is er misschien rust, maar geen warmte.
Stilte, maar geen omhelzing.
Wanneer bewustzijn indaalt in het hart, wordt stilte liefde.
Niet de romantische liefde van het ‘ik’, maar de stille, allesomvattende liefde die niets meer buitensluit. Dan kun je kijken naar oorlog, naar een stervend kind, naar pijn, en het allemaal
voelen zonder erin te verdrinken.
Wat in jou huilt, is niet het ego, het is het goddelijke dat zichzelf herkent.
Dat is geen zwakte.
Dat is kracht.
De kracht van een open hart.
Toch wordt een zuiver hart vaak verkeerd begrepen. Wie werkelijk liefheeft, houdt een spiegel voor, en die spiegel toont alles wat nog niet vrij is.
Mensen die niet kunnen voelen, noemen zo’n hart zwak of naïef. Ze doen dat niet uit kwaadheid, maar uit angst.
Want echte liefde vraagt om overgave, om het loslaten van controle en zelfbescherming.
Ware verlichting is leeg en vol tegelijk.
Stil en levend.
Bewust en voelend.
De wereld zegt; “voel niet te veel”.
“Raak niet te diep”.
Maar liefde zegt; “voel alles”.
En wees vrij….
Huilen om de wereld is geen teken van onwetendheid.
Het is herinneren wie je werkelijk bent.
Het is het goddelijke in jou dat zichzelf herinnert.
Een hart dat zo open is, dat alles kan dragen en zien, dat is niet zwak.
Dat is krachtiger dan verstand en ratio ooit kunnen bevatten.
Dát Hart is gereedgemaakt om te dienen als instrument van God.
Rani Savitri