Het probleem van de mensheid is nooit gedrag geweest, het is een vergissing in waarneming geweest die zich heeft vastgezet als identiteit.
Op een gegeven moment zijn we gaan geloven dat er iets fundamenteel mis is met ons, dat we gebroken geboren worden en onszelf moeten repareren, dat we eerst moeten voldoen voordat we mogen thuiskomen, en vanaf dat moment zijn we gaan bouwen aan een wereld waarin iedereen zich voortdurend moet bewijzen.
Regels, systemen, graden, prestaties, spirituele ranglijsten, morele scores, het zijn allemaal pogingen om een vermeende breuk te herstellen die in wezen nooit in God (bewustzijn) lag maar in het
denken dat zich afgescheiden waande.
Scheiding ontstaat in de geest, niet in de Bron
Zodra een mens gelooft dat hij losstaat van het leven zelf, gaat hij compenseren.
De één doet dat via religie en gehoorzaamheid, de ander via macht en intelligentie, weer een ander via prestaties of via slachtofferschap, maar onder al die bewegingen ligt dezelfde angst:
“ik ben niet genoeg zoals ik ben”
Vanuit die overtuiging ontstaat controle, hiërarchie, correctie van elkaar, het testen van liefde, het dreigen met uitsluiting, het idee dat iemand anders mag bepalen wie binnen of buiten staat.
Zo bouwen we relaties die lijken op examens
en noemen we dat groei.
Wanneer iemand gelooft dat de mens een ruwe steen is die eerst bewerkt moet worden om waardig te zijn, dan wordt het leven een werkplaats en wordt liefde een project.
Wanneer iemand ontdekt dat de scheiding in het denken zat en niet in het hart van God (bewustzijn), dan valt er iets anders weg, de noodzaak om zichzelf te verdienen.
Dan verschuift het werken van forceren naar Zien. Dan wordt bekering geen schuld maar een verandering van blik en wordt wedergeboorte geen nieuwe identiteit maar herinnering aan wat er altijd al
was.
Het drama van de mensheid zit in die amnesie ofwel de vergetelheid
We vergaten wie we zijn en noemden dat zonde. We noemden elkaar zondaar en maakten dat tot naam, en vanuit die naam gingen we leven.
Wie zichzelf ziet als tekort, zal altijd meten, vergelijken, beheersen of zich onderwerpen.
Wie zichzelf herkent als voortgekomen uit Liefde, hoeft niets te bewijzen en hoeft ook niemand te overheersen.
Dan wordt macht oninteressant en wordt aanwezigheid genoeg
Wat er tussen mensen escaleert is zelden het verschil in visie, het is de angst om ongelijk te hebben over wie je bent.
Wanneer de één leeft vanuit innerlijk weten en de ander vanuit systeem en controle, raken ze elkaars fundament. De één denkt slecht te zijn en de ander goed, en het oude denken is bang om zijn houvast te verliezen. Het afgescheiden denken verdedigt zichzelf fel, want het gelooft dat zonder structuur of rang het instort.
De kern van het probleem is dus geen zonde als daad, geen wereld als vijand, geen ander als tegenstander, maar het geloof dat we buiten de Bron staan en eerst moeten klimmen om weer binnen te komen.
Vanuit dat geloof ontstaat religieuze schaamte, spirituele arrogantie, hiërarchie, correctiedrang en de voortdurende drang om de ander te toetsen.
Herinnering maakt namelijk zacht
Wie zich herinnert dat hij nooit afgesneden was, hoeft niemand te vernederen en hoeft zichzelf ook niet te verheffen.
Dan wordt liefde horizontaal in plaats van verticaal. De vraag verdwijnt wie zogenaamd hoger staat en dan blijft alleen de vraag over, “ben ik aanwezig, eerlijk en zonder maskers?”
Misschien is dat het echte ontwaken van de mensheid…ontdekken dat de breuk nooit in God (bewustzijn) lag, dat de schuld nooit onze essentie was, en dat wat wij redding noemen eigenlijk
herinnering is.
Zodra dat gezien wordt, valt de strijd om waardigheid weg en blijft er iets eenvoudigs over.
Leven vanuit een hart dat nooit werkelijk gescheiden is geweest
Rani Savitri
In het zuiden van Marokko, bij Ali en zijn familie die leven in eenvoud en gastvrijheid, is er plek voor wie even wil loskomen van het verhaal en de stilte weer wil voelen.
Je bent welkom zoals je bent.
