Een man vroeg ooit aan een wijze monnik:
“Meester… wat is het doel van het leven?
Waarom zijn we hier als uiteindelijk alles verdwijnt?”
De monnik glimlachte zacht en vroeg hem:
“Heb je ooit een zonsopkomst bekeken?”
“Ja,” antwoordde de man.
“Blijft een zonsopkomst voor altijd bestaan?”
“Nee.”
“Waarom blijven mensen er dan toch naar kijken?”
De man werd stil.
De monnik vervolgde zacht:
“Het leven was nooit bedoeld om eeuwig te duren.
Juist de vergankelijkheid maakt het zo bijzonder.
Een bloem bloeit… en verwelkt weer.
De seizoenen komen… en veranderen.
Mensen verschijnen in ons leven… en vertrekken weer.
Juist daardoor wordt ieder moment kostbaar.”
De man liet zijn blik zakken.
“Als uiteindelijk alles eindigt… wat heeft liefde, dromen of proberen dan voor zin?”
De monnik pakte een kaars, stak haar aan en zei:
“Deze kaars zal ook niet eeuwig branden.
Toch brengt ze licht zolang de vlam leeft.”
De man keek zwijgend toe.
Toen sprak de monnik woorden die hij nooit meer vergat:
“Het doel van het leven is niet om onsterfelijk te worden.
Het doel is werkelijk te leren leven voordat je sterft.
Diep liefhebben zonder vast te grijpen.
Groeien door pijn in plaats van verbitterd te raken.
Anderen helpen waar dat mogelijk is.
Jezelf leren begrijpen.
Vrede vinden in je eigen geest.”
De man vroeg zacht:
“En wat als het leven pijnlijk wordt?”
De monnik glimlachte opnieuw.
“Pijn hoort bij ontwaken.
Veel mensen beginnen pas naar waarheid te zoeken wanneer lijden hun illusies verbrijzelt.”
Daarna wees de monnik naar de lucht en zei:
“Vogels besteden hun leven niet aan het zoeken naar de betekenis van de wind.
Ze leren vliegen terwijl de wind beweegt.”
Tranen vulden de ogen van de man terwijl hij stil bleef zitten.
De monnik sprak nog één laatste keer:
“Het doel van het leven is niet om alles te controleren.
Het doel is het leven volledig te ervaren, met bewustzijn, compassie, dankbaarheid en aanwezigheid.
Liefhebben.
Leren.
Ontwaken.
En deze wereld iets vriendelijker achterlaten dan je haar aantrof.”
Rani Savitri
