Ik kan nauwelijks meer films kijken. De meeste voelen aan als hol toneelspel, alsof ze de ziel missen. Maar één verhaal heeft me nooit losgelaten: dat van Noach.
Vele jaren geleden zag ik De Ark van Noach. (Te zien momenteel op Netflix (NOAH).)
Wat me raakte was niet zozeer de ark zelf, het water of de dieren. Het was iets veel diepers. Een vraag die sindsdien steeds verder in mij is gaan leven: wie denken wij mensen eigenlijk dat we zijn?
Wanneer ik om me heen kijk naar wat we van deze aarde hebben gemaakt, hoe we omgaan met dieren, met kinderen, met elkaar en met alles wat ons is toevertrouwd, begrijp ik waarom dat verhaal me nog steeds niet loslaat.
We leven in een wereld vol wonderen en gedragen ons alsof alles gebruikt, bezeten, vervormd of opgeofferd mag worden, zolang het ons verlangen, ons belang of onze overtuiging maar dient
In Genesis krijgt Noach heel concrete opdrachten. God zegt hem dat de aarde verdorven is geraakt, dat geweld haar heeft vervuld en dat er een einde komt aan die wereld. Daarna volgt een precieze
opdracht: bouw een ark van goferhout, maak kamers erin en bestrijk hem van binnen en van buiten met pek. De afmetingen worden gegeven: lengte, breedte en hoogte. Er moet een deur in komen, een
venster, en hij moet uit meerdere verdiepingen bestaan.
Het is geen vaag gevoel, maar een heldere, gerichte opdracht met vorm, richting en doel
Hij krijgt te horen dat hij zijn vrouw, zijn zonen en hun vrouwen moet meenemen. Ook de dieren: van elke soort twee, mannelijk en vrouwelijk, en van de reine dieren meer. Voedsel moet verzameld
worden voor mensen en dieren. Noach ontvangt geen abstracte waarschuwing, maar een volledige voorbereiding. Hij moest niet alleen geloven, hij moest bouwen, organiseren, verzamelen en bewaren.
Hoe God precies tot hem sprak, laat de Bijbel open. Was het een hoorbare stem, een droom, een visioen of een diep innerlijk weten? Dat is veelzeggend. De nadruk ligt niet op hoe het precies ging, maar op Dé Herkenning van Dé Waarheid én Dé Gehoorzaamheid eraan.
Noach herkende Gods stem omdat wat hij ontving niet uit zijn eigen ego voortkwam
Het gaf hem geen roem, gemak of macht. Integendeel, het leidde hem naar afzondering, spot, zware arbeid en totale overgave. Hij moest iets bouwen wat voor de buitenwereld volkomen krankzinnig leek. Zo werkt een werkelijke roeping vaak: zij maakt een mens niet groter in zichzelf, maar kleiner voor iets dat groter is dan hijzelf.
Hij stond temidden van een verdorven wereld en zag wat anderen weigerden te zien. Terwijl de mensen om hem heen leefden alsof de aarde, de dieren en zelfs andere mensen hun bezit waren, begreep Noach dat alles slechts is toevertrouwd. Hij zag de wortel van het kwaad: de mens die zichzelf tot middelpunt van het bestaan heeft gemaakt en vanuit dat middelpunt bepaalt wat waarheid is, wat waarde heeft en wie mag lijden.
De mensen om hem heen hadden ogen, maar hun blik was vertroebeld door verlangen, angst, gewoonte en eigenbelang. Langzaam waren zij gaan geloven dat hun manier van leven normaal was. Geweld werd goedgepraat, hebzucht werd bewonderd en macht werd gezien als iets bewonderenswaardigs. Zo glipt waarheid langzaam weg uit een samenleving zonder dat iemand het werkelijk doorheeft, totdat het verkeerde uiteindelijk als normaal wordt beschouwd.
Noach zag de gevolgen….
Hij zag waar een wereld op afstevent wanneer de mens zijn eigen wil boven de orde van het leven plaatst. Daarom bouwde hij. Uit nederigheid. Om het leven te bewaren.
God liet de wateren stijgen omdat de verdorvenheid te diep was geworteld.
Het geweld, de leugens en de ontkenning van alles wat heilig is, hadden de aarde zo doordrenkt dat alleen een grote reiniging nog ruimte kon scheppen voor iets nieuws. Het water spoelde niet alleen mensen weg, het waste een hele manier van leven weg, een beschaving die zichzelf tot god had uitgeroepen en alles om zich heen had beschadigd.
Uiteindelijk kwam de vloed. De ark werd gesloten. Noach wachtte met zijn gezin en de dieren. Hij stuurde de raaf en later de duif uit. Het water zakte. Na de ramp bracht hij een offer en sloot
God een verbond met hem, bezegeld met de regenboog als teken dat de aarde nooit meer op die manier zou worden vernietigd.
Vandaag, in 2026, herken ik dezelfde beweging
We beschikken over meer kennis en technologie dan ooit tevoren, terwijl de verbinding met het leven zelf steeds verder lijkt te verdwijnen. Kinderen groeien op in verwarring, dieren worden
behandeld als producten, oorlogen worden gevoerd in naam van vrede en de mens verklaart zichzelf nog altijd tot hoogste autoriteit.
Soms kan ik diep vanbinnen begrijpen waarom God opnieuw alles zou laten vollopen.
Wanneer ik zie hoe de mensheid dezelfde patronen blijft herhalen, hoe oorlogen blijven voortduren, kinderen worden gebroken, de aarde wordt uitgeput en mensen elkaar blijven beschadigen, ontstaat er een stille erkenning. Alsof een grote reiniging soms de enige weg lijkt om alles wat vals en verdorven is weg te spoelen, zodat er opnieuw ruimte ontstaat voor zuiverheid.
Toch brandt er hoop in mij.
Een stille, diepe zekerheid
God spreekt namelijk nog altijd, zoals Hij ook tot Noach sprak.
Wanneer een mens werkelijk leert luisteren, wordt zichtbaar waarom hij hier is.
Dan openbaart zich een eigen roeping, soms zacht, soms onontkoombaar, en wordt voelbaar wat er gevraagd wordt.
De werkelijke vraag blijft of wij gehoor geven, of wij bereid zijn te bouwen zoals Noach bouwde, ook wanneer niemand het begrijpt
In diezelfde nederigheid ligt onze ware grootheid besloten. In het ontzag voor het leven. In de zorg voor wat ons is toevertrouwd en in de liefde waarmee we omgaan met alles wat leeft.
Daar, in die eenvoudige waarheid, komen we uiteindelijk thuis.
Als hoeders van een heilig geschenk, verbonden met alles wat ademt en groeit, bereid om te luisteren, te dienen en te beschermen, precies zoals Noach dat deed.
Misschien ontstaat er dan opnieuw iets moois op deze aarde.
Rani Savitri