We houden zoveel van jullie. Jullie zijn diep geliefd en ik ga jullie het antwoord geven en, lieve mensen, jullie zitten niet vast, maar de perceptie van vastzitten is echt.

Ik wil het iets verder uitleggen, en die uitleg is eentje die ik al een tijdje geef voor vergelijkbare frustraties en vragen, maar vooral voor degenen onder jullie die dit zien en zich herkennen in juist dit ding – die specifieke vraag over vastzitten.

We moeten opnieuw teruggaan naar hoe jullie je leven percipieerden toen jullie niet vast zaten. En dat zou een tijd zijn in het verleden waarin dingen op een bepaalde manier bewogen, zodat die perceptie van vastzitten er niet was. Sterker nog: dingen gingen goed genoeg dat jullie het gevoel hadden dat er een vooruitbeweging was, zou je kunnen zeggen, in wat jullie deden, in je leven, in de dingen die je onderwees, of misschien de dingen waarin je geloofde, of gewoon het leven zelf – een pad dat klopte.

 

Ik wil jullie herinneren aan iets waar we eerder over spraken, namelijk dat een oude energie, zelfs als die maar een paar jaar geleden was – laten we zeggen zeven, misschien zelfs vijf – een heel andere energie was dan vandaag. Het is niet alleen de energie die anders is. Laten we het gewoon de realiteit van het leven noemen. Dus het is niet eens esoterisch. Het gaat over hoe dingen toen werkten, zeven, acht jaar geleden of wanneer jullie ook maar vergelijken met vandaag, met het gevoel van vastzitten vandaag, of van anders zijn vandaag, of van niet voortbewegen zoals eerder.

 

❥ Dit pad waarvan jullie zeggen dat het frustrerend is, heeft een eigen soort energie.

 

Je verwacht bepaalde dingen wanneer je vooruit loopt. Je verwacht bepaalde soorten realiteiten wanneer je leven, zou je kunnen zeggen, van A naar B gaat – of wanneer je de tijd ziet verstrijken en je achterom kijkt en misschien tevreden bent dat je inderdaad iets doet, want er is vooruitgang.

Wat als ik je nu vertel dat de waarheid is dat de realiteit, het landschap waar je loopt, is veranderd? Het is dus geen vastzitten. Het is werkelijk een perceptie dat je je niet hetzelfde voelt als eerder. En jullie hebben gelijk. Dat doen jullie ook niet.

 

Ik zou graag opnieuw willen zeggen dat jullie naar een landschap kijken dat in dimensionale verandering is, en dat klinkt voor velen van jullie alsof het een soort verzamelterm is voor “dingen zijn anders.” Maar er is meer aan de hand dan je kunt zien. Jullie zijn naar een iets hoger bewustzijn verschoven om deze vraag überhaupt te kunnen stellen.

 

Allereerst heb ik te maken met mensen, oude zielen die gewend zijn aan vooruitgang – misschien spirituele vooruitgang. Jullie waren tevreden met hoe jullie het leven stuurden en al die dingen. En ineens voelt dat niet meer zo. Het voelt niet hetzelfde. Het voelt vast. Het voelt vast. Het voelt alsof je niet meer vooruit beweegt, terwijl dat eerder wel zo was. De perceptie ontstaat door al die veranderingen die jullie nu zien.

 

Laat me jullie iets vragen – ongeveer tien jaar geleden, herinner je je dat er toen een oorlog was tussen bewustzijn en onbewustzijn? Dat is er nu. Heb je gemerkt dat bewustzijn werkelijk anders is dan het was? Dat je voorzichtiger moet zijn wanneer je bepaalde dingen bespreekt of bepaalde dingen doet, omdat een groot deel van de bevolking dat niet fijn zou vinden? Dat is vrij nieuw, nietwaar? Er zijn zoveel dingen anders, en dat wijst allemaal naar het feit dat de tijden echt anders zijn.

 

Dus de reden dat het voelt alsof je vastzit, lieve mensen, is dat tijden anders zijn: het landschap, waar je loopt, het pad – alles is veranderd. Je kunt niet simpelweg hetzelfde zijn als je was en dan op een plek komen waar je nu bent en dezelfde energieën verwachten als toen. Natuurlijk heeft het voor jullie logica dat het licht dat op deze planeet begint te schijnen – licht dat zelfs het “vuil” zichtbaar maakt – dingen verandert. Wanneer mensen om je heen zichzelf of anderen ineens duidelijker kunnen zien omdat het licht feller wordt, verandert dat jou. Jij verschuift. Daarom zijn de dingen die je verwachtte uit de oude energie hier simpelweg niet.

 

Ik zal de uitspraak doen. Je zou dit moeten horen en dit moeten begrijpen:

 

Voor ons – wij aan de andere kant van de sluier, de engelachtige delen en aspecten van degenen om jullie heen, zij die van jullie houden aan de andere kant van de sluier, de delen van God in jullie die actief zijn en beginnen te werken – hoe zien wij jullie?

 

Wij zien jullie als…

 

Ben je er klaar voor ?

❥ Niet vast!

 

Het is een perceptie.

Sommigen van jullie protesteren misschien en zeggen: “Nee, ik zit vast. De dingen die vroeger werkten, werken niet meer. Ik duw tegen dingen die niet meer werken. Ze duwen nu terug.”

 

Heb ik jullie dat niet net uitgelegd?

 

Waarom verwachten jullie dezelfde gevoelens die je kreeg toen de wereld anders was? Doen jullie dezelfde dingen of nieuwe dingen? Misschien moet dat eens worden bekeken. Waarom verander je niet iets van wat je doet?

 

We hebben jullie elementen van meesterschap gegeven. We hebben gesproken over compassievolle actie. We hebben jullie verteld wat er op deze planeet gebeurt. Je kunt niet blijven doen wat je al decennia hebt gedaan en verwachten dat het vandaag hetzelfde werkt. Jullie zitten niet vast, lieve mensen. Als jullie enige vorm van compassie gebruiken in je leven, op je pad, dan verspreiden jullie licht. Misschien krijg je niet dezelfde reactie terug.

 

Mag ik je een oefening geven? Het is degene waar ik vaak op terugkom. Het is een communicatie-oefening, en hij is simpel.

 

❥ Vraag: Geloof je in het engelenrijk om je heen? Ja of nee?

 

Degenen die dit soort boodschappen zien, zijn meestal volledig aan boord met het idee dat er energieën en schoonheid om hen heen zijn die ze niet zien; dat je misschien gidsen en helpers hebt. Ze zijn er altijd. We hebben jullie verteld dat ze dat zijn. Ze wachten vaak tot jij iets verandert voordat het in werking treedt. Ze wachten vaak tot jij ruimte maakt voor nieuwe dingen waarvan je nog niet eens weet dat ze bestaan. Wist je dat?

 

❥ Luister hiernaar:

Waarom zou je niet eens in je hart zakken en zeggen: “Lieve Spirit, ik ben gefrustreerd. Ik voel me vastzitten. Lieve Spirit, laat me zien dat ik niet vastzit. Geef me de zekerheid en vervolgens de perceptie van wat er op mijn pad gebeurt.”

 

Dat is een eerlijke gebedsvraag. Een heel goede zelfs.

Want het versterkt het idee dat je, wanneer je op een kruispunt staat of iets niet begrijpt, toestemming kunt vragen om het te begrijpen. Heb je daar ooit aan gedacht?

 

“Lieve Spirit, ik ben in een nieuw landschap en probeer oude dingen te doen die niet werken. Toon me wat ik mag veranderen. Ik geef toestemming voor die veranderingen en zal mezelf ‘ont-vastmaken’.”

Hoe klinkt dat? Je “ont-vastmaken” kan wel eens veel gemakkelijker zijn dan je denkt.

 

Daarom houden we zoveel van jullie.

 

En zo is het.

 

Kryon