Inwijdingsweg en transformatie proces - Jacqueline de Weerd - Lichtwerkers Nederland

Inwijdingsweg

Ik was eenzaam.

Ik voelde me nutteloos.

Hopeloos.

Ik was boos, nee kwaad, zelfs vol haat,

razend, ziedend, woedend.

Wat deed ik toch verkeerd?

Wat ik ook deed,

wie ik ook sprak,

waar ik ook was,

wanneer op welk tijdstip dan maar ook,

welke dingen ik ook leerde en inbracht…

Het kwam maar niet van de grond.



Het leek wel of iedereen in mijn leven HET snapte

behalve ik.

Welk kwartje wilde er bij mij nou niet vallen?

Waar zat nou die grote blinde vlek?

Waarom zag IEDEREEN het wel en ik niet?

Ik ging nog harder mijn best doen.

Bewijzen dat ik er toe deed.

Dat ik het verschil kon maken.

Dat ik waarde had.

Ik bikkelde op het obsessieve af.

Jagen en jakkeren,

ploegen en zwoegen.

Het was een grote, dikke deken over mijn aller diepste gevoel:

Zó pijnlijk was dit, dat ik het niet durfde toe te laten.

Een zwaar taboe in mijn innerlijke wereld.

Ik durfde het niet toe te geven:

Aan niemand niet, zelfs niet aan mijzelf:
Ik was helemaal niets.

Wat deed dit zeer!

Wat een leegte.

Wat een ongeluk.

Verstrikt in zelfhaat.

Alleen op de wereld.

Afgescheiden van liefde.

Losgeslagen van vreugde.

Gevangen in zelfveroordeling.

Mijn hart achter slot en grendel.

Gegeseld door schuld en schaamte.

Aan de halsband van zelfmiskenning.

Geboeid door kettingen van zelfkritiek.

Wat het leven spiegelde leek dit alleen maar te bevestigen.

Vrienden, geliefden en

zelfs mijn ouders en kinderen lieten me in de steek.

Ik werd verlaten.

Ik werd vergeten.

Ik voelde me verloren.

Verraden. Gebroken.

Wat had het leven nou voor zin?

Het was niets geworden.

~

Totdat…

In deze diepe put, in deze diepste duisternis..

een klein vonkje diep in mijn wezen

werd aangewakkerd tot een waakvlammetje.

Deze warmte gaf mij troost van binnenuit.

Het waakvlammetje werd een vuurtje.

Deze krachtbron gaf mij heling van binnenuit

en bracht mijzelf in veiligheid.

Het vuur laaide op en werd een vlammenzee.

Deze energiestroom gaf mij steun en bemoediging.

Dit licht van bewustzijn liet mij helder zien.

Ik zag een zee van liefde.

Het licht in mij begon te stralen.

De lichtwerker stond op.

Deze strijder van het licht ging vechten

niet tégen mijzelf, maar vóór mijzelf

en daarmee voor de hele wereld.

De strijder overwon zelfsabotage.

Negatieve gedachten, belemmerend gedrag.

De lichtwerker slechtte muren,

haalde blokkades en barrières omver.

Omarmde moeilijke gevoelens.

Voelde de liefdesgolven IN mij, door mij, voor mij.

Zij spoelden de zelftwijfel weg.

Ik rekende op niemand.

Ik liet verwachtingen los.

Ik leerde mijzelf vergeven voor alle vergissingen.

Ik gaf mijzelf wat ik nodig had.

Ik omarmde mijzelf precies zoals ik was.

Van binnenuit bouwde ik mijzelf op.

Gaf ik mijzelf vertrouwen.

Versterkte ik mezelf en hielp mijzelf.

Ging ik radicaal goed voor mijzelf zorgen.

Gaf ik in verbinding mijn grenzen aan.

Durfde ik hartelijk Nee te zeggen

Net zo goed als een hartelijk Ja.

Had ik de moed om mijn dromen te voeden

Mijn verlangen te volgen.

Om volledig achter mijn visioen te gaan staan.

Om te doen wat er voor nodig was om dit te realiseren.

Mijn verantwoordelijkheid hiervoor te nemen.

Om een leven vol leven te leiden.

Sprankelend en vol verwondering.

Vol verrukking, verrassing en gelukzaligheid.

Werd ik meer en meer mijzelf.

Uniek.

Eigen.

Bijzonder.

Enig.

Echt.

Authentiek.

En ik zag:

Niets was voor niets.

Dit hele proces.

Deze hele transformatie.

Alles had een reden.

Alles heeft me gevormd tot wie ik nu ben.

Heeft mij geholpen om vrucht te dragen

Mijn reden van bestaan te verzilveren

De illusie is doorzien.

Angst bleek vermomde liefde.

Woede bleek vermomde creatiekracht.

Pijn bleek vermomde heling.

Leegte bleek vermomde vervulling.

Verlatenheid bleek vermomde verbinding.

Haat bleek gestolde vrede.

Gevangenschap bleek vermomde vrijheid.

Eenzaamheid bleek vermomde saamhorigheid.

Afwijzing bleek vermomde vreugde.

Niets is alles geworden.

© Jacqueline de Weerd
www.zoekenderwijs.nl