Verwaarlozing en je lichaam volledig bewonen ♥ Rianne Manten ♥ Lichtwerkers Nederland

Ik was denk ik zo'n 19 jaar en zat de psychiater vreemd aan te kijken. Het zag er vast uit alsof ik water zag branden. Ik had me laten onderzoeken want ik was alles behalve relaxed en happy.

Ik liep als een gespannen veer rond, angstig, schichtig en vertrouwde niets en niemand. Gevoel van hyperalertheid en tegelijk ook chronisch vermoeid en ook verslaafd aan die staat van zijn.

Vele oefeningen, tekeningen, testen, gesprekken en thuisopdrachten verder kreeg ik de uitslag van de zoveelste hulpverlener die ik om support en begeleiding had gevraagd: 'we hebben geconstateerd dat je emotioneel verwaarloost bent.' Eh...dus. Serieus dacht ik?!

Ik had van alles bedacht... maar dit... ik had toch wel andere dingen meegemaakt die meer impact hadden dan dit?

Ik voelde van allerlei sensaties in mijn systeem. Schaamte en ook schuld dat ik blijkbaar hiermee ook een label op mezelf en op mijn ouders had laten plakken. Daar voelde ik me uiteraard oncomfortabel over. Dus ik besloot acuut deze diagnose in de doofpot te stoppen.

Ik lachte vriendelijk naar de psychiater alsof ik zijn diagnose aannam en interesse had in 'hoe verder', maar innerlijk vond er een ander proces plaats. ''Het viel allemaal wel mee., ze hebben het verkeerd getest''... Dit sloeg nergens op.

Daarna sloeg de onzekerheid naar binnen. Ik had van alles verwacht maar niet dit. Was dit zo? Waar baseerden ze dat dan op? Wat hield dat in en wat moest ik hier dan mee? Ik had zelf de stap gezet naar dit uitgebreide onderzoek. Mijn issues waren er toch echt. Of zat ik het me allemaal te verbeelden en stelde ik me aan?

Het was wel echt zo dat ik mijn lichaam afbeulde op vele manieren, vooral met voeding, sporten en hard oordelen. Het was wel echt zo dat ik constant in een staat van passieve agressiviteit verkeerde. Het was wel echt zo dat ik overstak op straat om een man te kunnen ontwijken of in de supermarkt boodschappen - waar ik voor kwam - vergat omdat ik een blik van een man niet kon handelen en in paniek schoot. Het was wel echt zo dat ik angst had dat ik op straat ontvoerd, verkracht en vermoord zou worden in het bos. Het was wel echt zo dat ik geen seconde kon stil zitten en heel veel moeite had voor rust en stilte.

Mijn brein draaide overuren en kon nooit 'uit' staan..

 

Het was wel echt zo dat Ik in de nacht niet naar de wc durfde te gaan omdat ik me in huis niet veilig voelde en angst had voor overvallers en de energie van de nacht te intens voor me was.

❥ Ik kan nog een hele lijst opnoemen maar het gaat erom dat ik non-stop in een staat van 'overleven' verkeerde.

 

En dit kwam dan allemaal door de gebrekkige emotionele draagkracht van mijn ouders? Verwarring alom in mijn systeem.

Resume; 'deze test was gewoon nooit gebeurd en de uitslag was nooit gecommuniceerd'. Ik heb de papieren die ik meekreeg met alle onderzoeksresultaten dan destijds ook meteen weggegooid.

 

Ik ging gewoon door naar de volgende therapeut of healer of psycholoog..

 

Nu ruim 25 jaar later heb ik meer inzichten, wijsheid, kennis en kader hierover.

Inmiddels besef ik me dat verwaarlozing een vorm van verlating is en gevoel van hulpeloosheid geeft, gevoel van schaamte creëert en invloed heeft op je eigenwaarde en persoonlijke kracht.

En dat verlating samen met geboortetrauma's, ondervoeding, extreme armoede, fysiek/seksueel misbruik allemaal ervaringen zijn die de energie van angst aanboren. Alles eigenlijk wat een bedreiging voor het leven vormt.

 

We (her)kennen deze collectieve energie allemaal. Op onze eigen manier in ieders leven..

 

❥ Deze energieën zorgen voor een onevenwichtig basis chakra. Het doordrenkt elk aspect van je hele wezen.

Ik miste stevigheid in mijzelf. Mijn basis/wortel chakra was compleet verkrampt. Ik begrijp ook waarom, dus ik kan ernaar kijken zonder oordeel. Althans, inmiddels dan.

Al 20 jaar ben ik onderweg om deze overleving om te zetten naar leven. Stap voor stap. Misbruik voor misbruik Helen. Uit de slachtoffer in de empowerment. Met vlagen een mega taai proces.

En ik kan met diepe dankbaarheid voluit benoemen dat ik die switch heb gemaakt. Dus ook al schiet ik met momenten in de overlevingsmodus, ik LEEF!....

De afgelopen maanden is mijn verbinding met mijn fysieke lichaam en mijn innerlijke gronding en stevigheid aangeraakt. De angsten uit het collectief zijn intens en wispelturig, ik heb mijn moeder verloren die voor mij een belangrijk energetisch anker was en ik heb heel veel stress ervaren in een persoonlijke relatie.

 

Alles loslaten en mij volledig ontspannen geeft me telkens nog altijd even het gevoel van ongemak..


❥ Die schakel gaat bij mij niet 'automatisch aan'. Mijn imprints op overleven en het daarbij weggeven van mijn autonomie ligt altijd op de loer.

Hard werken, doorgaan, rusteloosheid, me zwaar als een baksteen voelen en niets gedaan krijgen, vastklampen aan routine, voedsel (te veel, te weinig) of contacten... het is een weerspiegeling van een constante behoefte aan voeding. In welke vorm dan ook.

Het speelde zich uit op de achtergrond.

Resultaat; ik ben ineens redelijk wat gewicht aangekomen wat voor mij vreemd is, vastzittende schouders en mega rusteloos nu ik op vakantie aan het afschakelen ben.

Ik heb er bewustzijn op en besloot het aan te gaan. Diepere lagen willen gezien, gehoord en gevoeld worden. Het universum hoorde mijn oproep en de afgelopen periode hebben zich dan ook veel oude diepe angsten, leegte, eenzaamheid en diepe pijn getoond.

Oude bekende doodsangsten en angsten voor fysieke mishandeling en misbruik. Passieve agressiviteit toont zijn ‘gezicht’ weer in en om me heen. Het vraagt zoals altijd bakken met moed om vol met mijn bewustzijn aanwezig te blijven om alles aan te kijken wat zich toont zonder oordeel.

Dissociatie ligt op de loer.

Het is intens en pijnlijk om op deze laag van bedreiging van mijn lichaam en leven mijzelf te doorvoelen. Was wel klaar met leven in angst. Maar zo werkt het niet. Mijn ego heeft gewoon vette pech 😉

Er zijn nieuwe lagen van autonomie en ownership te belichamen. Mijn soevereiniteit vol te belichamen. Mijn fysieke lichaam overal energetisch te bewonen en lief te hebben.

 

Transparantie te brengen in mijn schaduw, evenwicht, kwetsbaar. Nog kwetsbaarder dan ooit eerder dit leven..

 

Het gaat tot het diepste van mijn cellen.

Ik heb mij innerlijk gecommit aan het bestendigen van mijn energetische fundering en de wonden van mijn vrouwelijke essentie tot de bodem te doorvoelen en in evenwicht te brengen.

❥ Langzaam groei ik naar een staat van zijn waarbij mijn innerlijke mannelijke krachtbron zo stevig is dat ik volkomen aanwezig kan blijven ONGEACHT wat er gebeurd, waar ik ook ben en met wie ik ook ben.

Langzaam groei ik naar een staat van zijn waarbij mijn vrouwelijke krachtbron zich innerlijk zo gedragen voelt dat ik ALLES durf te voelen, welke de sensaties ook zijn.

 

Ook al rilt mijn hele lichaam van intensiteit..

 

De basis van mijn hele energetische huishouding. En zo is het.

 

Rianne Manten
www.riannemanten.nl


Blijf op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen

❥ Schrijf je in voor de nieuwsbrief

De herfst Equinox Lichtactivatie ❥ Zondag 20 september  Lea van der Eem


Incarnatiepijn in lichtwerkers
 
❥ Zondag 4 oktober  Pamela channelt Jeshua


Lichtactivatie Activeren van de Levensstroom
 
❥ Woensdag 11 - 11  Lea van der Eem


www.Gaia.com



Lichtwerkers Nederland

Lightraisers Worldwide

 

Davy en Denise Diekstra 

 

lichtwerkersnederland@gmail.com

 

NL80 INGB 0008 17 1994

 

KVK: 71273298

 

Openingstijden:

ma t/m zo 10.00 uur - 20.00 uur 

 


Disclaimer - Privacybeleid © 2012 - 2020 Lichtwerkers Nederland