Mijn ego ontmaskerd ♥ Robert Bridgeman ♥ Lichtwerkers Nederland

Men heeft het nog wel eens over mijn grote ego. Wie denkt die Bridgeman wel niet dat hij is? Een goeroe? Jezus? Ik weet dat het gezegd wordt. En dat is ok.

Ik ben een healer, een boodschapper en een lichtwerker, als ik al iets ben, en alles wat ik doe is voor het welzijn van de mensheid en Moeder Aarde.

Alleen is dat niet altijd zichtbaar. En dat is logisch, doordat er andere stukken overheen liggen.

❥ "Zie mij"

❥ "Vind mij leuk"

❥ "Heb mij lief"

❥ "Accepteer mij"

Ik weet het, :-) het zit in me en ik kom er ook graag voor uit dat ze er zijn.

Mensen bestempelen mij nog wel eens als narcistisch en egocentrisch. En daar hebben ze (voor een deel) ook gewoon gelijk in. Alleen denken sommige mensen dat ik dat zelf niet in de gaten heb. En dat is niet zo. Dat gaf me de inspiratie voor de onderstaande tekst.

❥ Dit artikel is open, kwetsbaar en in alle nederigheid geschreven. Zowel voor jou, zodat jij me iets beter leert kennen, als voor mijn eigen helingsproces.

Vorige week plaatste ik een artikel over het transformatieproces waar ik in deze portaal dagen in ben gegaan. Ik neem je graag mee in het verloop van dit proces.

Eerst een beetje achtergrondinformatie. Graag deel ik het ontstaan van de egostukken in mijn systeem met je, zodat je wat meer inzicht krijgt en weet waar ik vandaan kom.

Het begon zo:

 

De eerste maand na mijn geboorte was heel veilig en beschermd. Ik was een wakkere baby die er zin in had! Toen gebeurden er een aantal dingen. Mijn moeder werd ziek en ik bleek zware ijzer tekorten te hebben. Voor het eerst vechten. Steeds weer naar het ziekenhuis. De eerste beschermingsmechanismen werden geboren.

Ik groeide op als een lief, nieuwsgierig, kwetsbaar en pienter mannetje. Altijd een beetje anders dan de rest. Ik was graag alleen, had veel met natuur en wilde graag boswachter worden. Al met al heb ik een fijne jeugd gehad met lieve ouders en een warme familie om me heen.

Op school had ik veel vriendjes en ik vermaakte me er wel. Ik was creatief, sociaal en speelde graag de baas. Er waren echter ook veel "stoere jongens" die dat baasje in mij niet zo waardeerden en ik kreeg mijn eerste klappen. Er werden nog meer beschermingsmechanismen aangelegd in mij.

De middelbare school stond in één van de meest ingewikkelde wijken van Nederland op dat moment. Holtenbroek in Zwolle. Ik herinner me hoe ik er aan kwam. Bleu, naïef en speels. Wederom "stoere jongens" die me niet konden luchten of zien. Wederom klappen.

❥ Ik besloot onbewust dat het genoeg was. Kwetsbaarheid was pijn geworden voor me. Ik verstopte het jongetje dat ik eigenlijk was en bouwde een muur om me heen. Zeg maar gerust een bunker...

In minder dan geen tijd werd ik een ander persoon. Het ene jaar geloofde ik bij wijze van spreken nog in Sinterklaas en het jaar erop liep ik met lang haar, een leren jas en me overdreven breed voordoend met een gejatte honkbalknuppel in mijn hand over over straat.

Ik was dertien en rookte, dronk alcohol, begon met drugsgebruik en was vooral op straat te vinden. Terwijl ik thuis stiekem nog met Playmobil en lego speelde. 

Ik groeide op en werd één van de 'stoere jongens' althans dat dacht ik. Om me te bewijzen begon ik me in te laten met straatcriminaliteit. Ik bezocht prostituees en raakte verslaafd aan ongezonde seks. Mijn schoolcarrière degradeerde van 3 VWO naar 4 MAVO.

Ik ging de horeca in toen ik 14 was en verdiende bij met allerlei handeltjes en wandeltjes. Ik weet daardoor alles van taakstraf en de rechter had ik op jonge leeftijd al meerdere malen gezien.

Ik wilde kok worden (dacht ik) en begon op mijn 16e een BBL opleiding. Werkend leren. Het werk in de restaurants waar ik zat was bikkelhard. Lange dagen en veel op je flikker krijgen. Veel alcohol, drugs en uitgaan. Na een aantal jaren kok ging ik de bediening in. Met uitstapjes als uitsmijter op feesten en andere klusjes. De bunker groeide gestaag en de muren werden steeds dikker.

Rond mijn 19e ging ik op reis. Ik was de harde wereld waarin ik beland was zat en ik kon overal horeca werk doen. 3 maanden Peru, 6 maanden Vlieland, 10 maanden Zwitserland, 4 maanden Texel, 7 maanden als steward bij Transavia vanuit Amsterdam.

Ik herinner me hard werken en heel veel drank, seks, geweld en drugs. Een kei was ik in het vinden van de foute mensen. Nog meer beschermlagen.

Tegen het einde van mijn 21e jaar kwam ik terug in Zwolle, samen met mijn toenmalige vrouw. Ik begon te werken aan de lopende band in een fabriek en besefte dat dat niet de toekomst was die ik voor ogen had. In de avonduren volgde ik een deeltijd HBO opleiding personeelsmanagenent (waar ik 9 jaar later pas in diplomeerde) en ik werd aangenomen als intercedent bij een uitzendbureau. Voor het eerst in een pak naar het werk.

Al gauw werd ik actief in de bouwuitzendwereld. In die tijd een bolwerk van criminelen, boefjes en handelaren waar ik me prima thuis voelde. (Niet iedereen natuurlijk, dat spreekt voor zich). Deze wereld was nog harder dan de horeca en ik blies mezelf nog meer op, werd dikker en dikker en ging onverminderd door met drinken. De bunker om me heen had inmiddels kanonnen en prikkeldraad gekregen.

Op mijn 24e begon ik mijn eerste onderneming in de advertentiepanelen en reclame. Op mijn 25e was ik zo goed als failliet en moest weer bijklussen in de horeca om mijn hoofd boven water te houden. Maar ik bleef doorgaan met ondernemen en knokken. Het leven was een gevecht om te overleven. En door mijn bunker kon ik alles aan.

❥ Alles wat me overkwam lag altijd aan anderen en ik had de zelfreflectie van een mossel. Emotionele intelligentie was me vreemd en empathie kende ik alleen als het me uitkwam.

 

29 was ik toen ik als directeur aan het hoofd stond van een bouwdetacheringsbedrijf met 80 "stoere jongens". Timmermannen, steigermonteurs en schilders. Ik had het bedrijf samen met anderen vanaf de grond opgebouwd en gedroeg me als de BAAS. We zetten 5 miljoen euro per jaar om en ik voelde me het mannetje. Ik liep in driedelig pak en had natuurlijk een snelle auto.

 

Het kleine, creatieve, kwetsbare jongetje in mij was ingekapseld in grote, stoere beschermingsmechanismen


De bunker was een artillerie- fort geworden. Mij konden ze niet meer raken en wie dat toch probeerde had een groot probleem. Ik noem dat mechanisme het "Godfather syndroom". Het kwam niet gratis, maar had maagzweren, hoofdpijnaanvallen en fors overgewicht ten gevolg.

Op het hoogtepunt van mijn arrogante, narcistische en dominante manipulerende jaren werd ik (terecht) ontslagen als directeur om mijn gedrag. Bijzonder was wel dat zeker 40 medewerkers met me mee gingen naar een andere werkgever waar ik in de tijd daarna gewerkt heb. Ik deed toch iets goed.

Niet lang daarna verliet mijn ex vrouw me voor een collega van haar werk. Ze was het (terecht) zat na alles wat ze met me te stellen had gehad. Kinderen hadden we niet, twee miskramen hadden daarvoor gezorgd.

Mijn ego crashte en het kleine jongetje kwam weer naar boven uit een barstje in de bunker na een donkere periode van de Ziel. Ik zag het licht en begon een andere kant op te gaan.

De kant van heling en éénwording. Ik opende mezelf voor spiritualiteit, meditatie en energiewerk

 

Toen kreeg ik een aantal eenheidservaringen waarin ik een kort moment volledig verlicht leek te zijn.

Vanaf dat moment ging het snel. Ik ontwikkelde me spiritueel gezien pijlsnel en ontdekte dat ik vele levens als bijvoorbeeld monnik, sjamaan, lichtwerker en Kathaar had geleefd.

De laatste drie levens voor dit leven echter waren oorlogslevens. Alsof mijn ziel nog snel even flink wat duister wilde ervaren zo vlak voor de overgang van de mensheid naar de 5e dimensie.

Ik diende en stierf als Amerikaans soldaat in Vietnam, daarvoor stierf ik als Joodse vrouw in een concentratiekamp en daarvoor als tankcommandant in WO1.

Oorlogskarma dat veel verklaarde van wat er in mijn leven was gebeurd.

Ik ontdekte mijn gaven en spirituele krachten en begon les te geven aan anderen.

❥ Met als gevolg een enorm spiritueel ego. 

Ik schoor mijn hoofd kaal en deed net alsof ik verlicht was. Gelukkig had ik goede leraren die me keer op keer op mijn spiritueel ego wezen. En ik vond een vrouw die dwars door me heen prikte en al die onzin niet accepteerde. Een godin die me zag onder die bunker zoals ik echt was en ben...

 

Stukje bij beetje kon de bescherming afgepeld worden. Sommige leraren deden dat met de zachte hand. Anderen met de botte bijl.

 

De afgelopen 12 jaar heb ik laag na laag van de bunker getransformeerd. Ik mediteerde me suf en leefde twee jaar in Azië, samen met mijn huidige vrouw Monique. We onderzochten alle spirituele methoden die we konden vinden en besteedden veel tijd in kloosters en meditatiecentra.

Het lukte me mijn porno verslaving te helen, en meester te worden over alcohol, roken en drugs. Ik ontwikkelde emotionele intelligentie en empathie. Dat ging niet vanzelf. Het was een hell of a ride. Sigaren rook ik tegenwoordig wel, my guilty pleasure.

Ik ging in de leer bij energiegenezers, sjamanen en meditatiemeesters. Die gaven me keihard de wind van voren als het weer eens over mij ging en ramden de dominante lagen er (liefdevol) stukje bij beetje uit.

 

Maar ik was er nog lang niet :-) Al dacht ik van wel

 

Ik begon boeken te publiceren over mijn bevindingen. Workshops te geven en later seminars en opleidingen.

Anderen teachen is eigenlijk jezelf teachen en langzaam maar zeker begon ik te begrijpen wat er aan de hand was.

Steeds meer verdwenen stukjes van de bunker en steeds dichter kwam ik bij mijn authentieke zelf. Steeds meer oude pijn uit dit en andere levens werd getransmuteerd. Talloze entiteiten werden uit mijn systeem getransformeerd. Het kleine jongetje in mij kreeg steeds meer ruimte... Maar als je eenmaal zulke dikke beschermingslagen hebt opgebouwd, decennia lang een opgeblazen ego hebt ontwikkeld en narcistische trekken hebt, raak je die niet zomaar kwijt.

Inmiddels ben ik 42, vader van 3 geweldige zoons en woon ik met de liefde van mijn leven in ons eigen healingscentrum in Zuid Frankrijk.

Dagelijks nog wordt ik geconfronteerd met reststukken van de bunker in mezelf. En laagje voor laagje transformeer ik ze, hoe pijnlijk en confronterend dat ook kan zijn.

 

Want onder die bunker zit de authentieke ik. Het kleine jongetje. De kwetsbare en nieuwsgierige healer met een enorm hart die zo graag mensen vanuit zuivere liefde helpt.

De lichtwerker die nederig en bescheiden de mensheid en Moeder Aarde dient.

Alleen ziet nog niet iedereen die kant van mij. De beschermlagen van de bunker zijn nog zichtbaar voor velen. Mensen knappen erop af. Steeds weer hoorde ik via via hoe er over me gepraat wordt. Steeds weer raakte dat me diep.

Langzaam maar zeker kan ik er beter mee omgaan en als iets me raakt weet ik dat er iets te helen valt. Dat er een stukje bunker geraakt is. Niet ik.

❥ Het doet pijn wanneer mensen die beschermlagen verwarren met wie ik ben en me daarop veroordelen. Na het lezen van deze tekst weet je hoe ze ontstaan zijn en begrijp je hoe ik mezelf ervaar.

Ik neem overigens volledige verantwoordelijkheid voor dit misvormde ego.

Al is er niets mis met ego an sich. Het ego is in principe een vervoersmiddel waarmee de mens door tijd en ruimte reist. We kunnen niet zonder. Mijn enorme ego helpt me ook veel mensen te bereiken en te doen wat ik doe. Zonder ego zou ik niet staan waar ik nu sta en had ik nooit kunnen bijdragen aan de ascensie zoals ik doe, als klein radertje in een enorme beweging van licht en liefde.

Er zijn echter twee soorten ego. Het ego dat 'For the good of me' is ingericht en het ego op het 'For the good of all' is gericht.

Ik zet het mijne zo veel mogelijk in for the good of all. Voor het welzijn van alles wat leeft en ben me heel bewust van de delen die for the good of me zijn.

Narcistische, egocentrische en manipulatieve delen. Delen die nog ikke, ikke, ikke doen. Deze 'ikke' stukjes in mij richtten veel schade aan in mijn relaties met anderen. Zowel online als offline. Om de zoveel tijd raak ik weer iemand(en) kwijt die er klaar mee is. Dat is pijnlijk, maar het helpt me ook.

 

Telkens als mensen afknappen op mijn beschermlagen helpt me dat om weer een stukje te transformeren


Steeds als ik weer "vrienden" verlies omdat ze dat stuk in mij niet kunnen en willen accepteren doet dat intens veel pijn.

De afgelopen weken bijvoorbeeld verloor ik 3 vriendschappen van ieder 26 jaar oud, tegelijk met een relatief nieuwe vriend en een dierbare vriendin. Allemaal om dezelfde, hier boven omschreven, redenen.

Ze zagen de bunker en dachten dat ik het was...

Auw...

Stukken angst voor afwijzing, niet goed genoeg zijn, er niet bij horen, uitgestoten worden, verraden worden, er niet mogen zijn kwamen weer op uit de donkere krochten van mijn wezen.

❥ Daar mocht ik deze portaaldagen mee aan de slag.

Transformatie en spirituele ontwikkeling gaat in spiralen. Als je denkt dat je iets opgelost hebt, komt het in een andere laag weer naar boven.

Ik weet heel goed dat ik mijn beschermingsmechanismen niet ben. Maar ik ben ook gewoon een mens.

Daardoor identificeert een deel van mij zich met die mechanismen, omdat ze er al zo lang zijn... die bunkermechanismen.

En het kleine jongetje in mij voelt zich elke keer weer afgewezen en buitengesloten met hoofdpijn, lusteloosheid en depressieve gevoelens tot gevolg.

Telkens krabbel ik weer op. Aan veerkracht geen gebrek. Het is mijn karma en ik heb er mee te dealen.

De gruwelijke, diepe en confronterende pijn van afgewezen worden helpt me in mijn proces. Ik loop er niet voor weg, maar ga ze aan.

Zonder modder geen lotus

 

"Zet je pijn om in motivatie" leer ik anderen en practice what you preach is essentieel als je doet wat ik doe. Dus ik ga de pijn liefdevol aan.

Vanaf afgelopen 13 juli bevonden we ons in een serie van 10 portaaldagen. Deze dagen heb ik gebruikt om weer een stuk te genezen dat door de recente afwijzingen omhoog was gekomen.

Het hielp me om weer een deel van de bunker van beschermlagen af te pellen. Weer een stukje oud oorlogskarma te transformeren en weer wat jeugdpijn te helen.

Weer een stukje zuiverder, weer een stukje authentieker, weer een stukje dichter bij mijn Ziel.

Als je dus denkt "wat een ego heeft die Bruggeman", dan geef ik je groot gelijk. Als je anderen hoort spreken over mijn enorme ego, geef ze dan groot gelijk. Sta dan alleen even stil bij bovenstaande.

❥ Jij weet je nu waar het vandaan komt.

❥ Jij weet nu dat ik me ervan bewust ben.

❥ Jij weet nu dat ik mijn ego, ondanks de pijn, accepteer van mezelf.

❥ Jij weet nu dat ik er mee te dealen heb dat het er is.

❥ Jij weet nu dat ik er dagelijks aan werk om het stukje bij beetje bij te schaven. Liefdevol en zacht.

Ik ben me heus bewust dat als mensen wijzen, drie vingers terug naar henzelf wijzen en dat mensen die afknappen eigenlijk iets in zichzelf niet willen accepteren dat ze gespiegeld zien in mij.

Ook ben ik heel bewust van de momenten dat ik als boksbal gebruikt wordt. Dat sta ik niet meer toe.

 

Maar ik kijk altijd naar binnen. Ook als ik in de eerste instantie boos wordt door de pijnscheut van de afwijzing en het Godfather syndroom heel even op wil komen

 

De ene keer kan ik daar beter mee omgaan dan de andere keer.

Als ik dan foto's zie van hoe ik was (ik heb er een paar onder dit artikel geplakt). En ik die vergelijk met foto's van nu. Dan zie ik waar ik vandaan kom en ben ik dankbaar.

❥ Omdat elk stukje dat ik mag transformeren me lichter en gelukkiger maakt.

❥ Omdat elk laagje wat ik af pel me in staat stelt anderen nog beter te helpen.

❥ Omdat elk stukje dat ik transformeren mag helpt me een lievere partner, papa, zoon, broer, vriend en collega te zijn.

❥ Omdat ieder stukje dat ik loslaat me helpt me een betere healer, boodschapper en lichtwerker te zijn.

❥ Omdat elke confrontatie met de duistere delen in mezelf me helpt nog dieper naar binnen te gaan en nog meer inzicht te krijgen in het collectieve duister dat al duizenden jaren zoveel mensen beïnvloed en manipuleert.

Na 12 jaar intensief innerlijk werk besef ik dat ik nog maar net begonnen ben

 

Niemand is ergens zeg ik vaak. Ik ook niet. We hebben allemaal ons eigen pad. Omdat iedereen eigen karmische processen te gaan heeft. En ik ga gewoon door met wat ik doe. Wat mensen er ook van vinden. Het is goed zo... Over 12 jaar ziet het er allemaal weer heel anders uit dan nu. En tot die tijd heb ik niets te verbergen en hoef ik me niet beter voor te doen dan ik ben.

Ik besef dat zelfs in dit artikel het narcistische deel mee-schrijft en ik heb er vrede mee. Ook al voelt dit artikel mega kwetsbaar.

❥ Maar kwetsbaarheid is geen pijn meer voor me.

❥ Kwetsbaarheid ervaar ik als schoonheid...

De bunker mag er zijn en ik ben hem dankbaar voor alle liefdevolle bescherming die hij me heeft gegeven. En jij mag weten dat ik mijn bunker zie.

In mijn vak is openheid en authenticiteit essentieel vind ik. De gevaarlijkste leraren zijn zij die net doen alsof ze verlicht zijn en ondertussen hun eigen duister op anderen projecteren. Zoals ik zelf ook een tijd lang deed...

Ik ben nu liever een open boek. Je mag alles van me weten. Ga liever mijn duistere stukken aan en maak daar geen geheim van. Niets menselijks is me vreemd. Ik ben niet een mens dat zo spiritueel mogelijk probeert te doen. Ik ben een spiritueel wezen dat een menselijke ervaring heeft. Net als jij. En die ervaring wil ik in alle aspecten ervan ervaren. De prettige en de onprettige. De mooie en de lelijke. De fijne en de pijnlijke.

❥  Zonder modder geen lotus... 🏵

❥  For the good of all!

❥  Transformeer jezelf, transformeer de wereld.

En meer van dat soort mooie oneliners.

Maar ze zijn wel waar. In elk geval voor mij... Dank je wel dat je dit hebt willen lezen... Nu weet je waar ik vandaan kom. Wat je er mee doet is aan jou. Ik hoop dat het je helpt. En zo niet, ook prima. Vanuit de bunker wil ik nog even zeggen dat ik van je hou. Jij bent mij en ik ben jou.

(Moet je trouwens voor de gein het aantal keer dat ik IK en MIJ schrijf eens tellen in dit bericht ;-)

Zegt genoeg toch? Lachen :-))

Transformeer jezelf, transformeer de wereld

 

One Love

X Robert Bridgeman
www.bridgeman.nl

 

Blijf op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen

❥ Schrijf je in voor de nieuwsbrief

 

 

Lichtactivatie Leeuwenpoort

 In je eigen moment ❥ Lea van der Eem

 

Meditatie Afstemmen Leeuwenpoort

 Zaterdag 8 augustus om 20:00 uur ❥ Lea van der Eem


 www.gaia.com ❥ Klaar voor een volgende stap?



Lichtwerkers Nederland

Lightraisers Worldwide

 

Davy en Denise Diekstra 

 

lichtwerkersnederland@gmail.com

 

NL80 INGB 0008 17 1994

 

KVK: 71273298

 

Openingstijden:

ma t/m zo 10.00 uur - 20.00 uur 

 


Disclaimer - Privacybeleid © 2012 - 2020 Lichtwerkers Nederland