Hoe grensoverschrijdend gedrag mijn leven bepaalde ♥ Kimberley Kooijman ♥ Lichtwerkers Nederland

Dit is een persoonlijk en kwetsbaar stuk over mijn leven.

Het is een topic op dit moment. Het doorwerken van karma en oude wonden en patronen en daar mag ik dan ook doorheen gaan. De laatste restjes van deze grensoverschrijdende greep. Iets wat mijn leven ruim 37 jaar beheerst heeft.

Iets onbewust dat zichtbaar heeft mogen worden.

Ik koos er als kind voor om geboren te worden (te incarneren) bij mijn ouders. Ouders die niet beter wisten, die jong waren en beide snel overprikkeld. Mijn moeder was zwaar getraumatiseerd. Zij was nooit goed genoeg als kind en is vanaf haar 2e al misbruikt door notabene haar bloedeigen broers.

Haar kinderen waren puur opvulling voor haar leegte en moesten haar behoeften vervullen. Wij kregen niet de liefde die we verdienden. Wij waren er als hulpjes. We groeiden op in een mijnenveld waar elk moment een bom kon ontploffen. Mijn moeder schreeuwde en schold dagelijks. Dreigde, vernederde en chanteerde. Zette de kinderen tegen elkaar op. Mijn vader werd ingezet voor extra dreiging. Hij hield zich ook rustig, uit angst.

Hierdoor kregen we dus geen bescherming. We zijn feitelijk allemaal als kind al in de steek gelaten. Ik heb bepaalde copingsmechanismen gecreëerd om hiermee om te gaan. Ik trok me terug in mijn eigen wereld. Ik probeerde er alsnog het beste van te maken, zoals ik altijd nog doe. Zo tekende ik (ik heb hele stripverhalen getekend), schreef ik fantasieverhalen, was ik bezig met muziek, met dieren, fotografie en de supernintendo was een grote redding.

Mijn moeder was vooral naar de buitenwereld toe en voor anderen een redder of een hulp in nood. Aan mensen buiten haar gezin kon ze onbeperkt haar energie en aandacht geven. Aan de mensen dichtbij kon ze dat niet. Het was heel pijnlijk om nooit gezien of gehoord te worden. Ze was altijd afgeleid. Ze luisterde nooit. Ze was er wel maar ze was afwezig.

En dat was met mijn vader eigenlijk ook. Als hij thuis was na het werk sliep hij. 2 actief afwezige ouders.

Het grensoverschrijdende gedrag in mijn jeugd begint al in de basis. Mijn moeder sliep terwijl wij naar school moesten. Zij stond niet op om ons ontbijt te geven en brood mee te geven. Ze bracht ons niet veilig naar school. Ze kamde niet ons haar. Ze waste ons ook niet.

Buiten dat het levensgevaarlijk was om als 2 jonge meisjes naar een school verderop te gaan heb ik hierdoor ook de volledige basis gemist.

Waardoor zelfzorg op momenten echt een struggle is.

Ik heb nooit steun of support gehad. Ik moest alles in mijn eentje doen en zien uit te vogelen. Met het behalen van mijn zwemdiploma zat er niemand op de tribune. Ik voelde me totaal in de steek gelaten en waardeloos.

Alles werd grappig gevonden. Kansloze platte liedjes en humor. Enge horrorfilms. Ik had nachtmerries vanaf mijn 3e die ik me nog compleet kan herinneren. Mijn moeder maakte ons bang met verhalen over kinderlokkers en moordenaars.

We verhuisden in 1989 van Amsterdam Oost naar Amsterdam Noord. Van een vrij grote woning naar een klein huisje, kleine kamers. Alles op elkaar. En sindsdien werd mijn moeder soortement van depressief en werd het gedrag erger.

We aten bijna alle dagen van de week patat.

Als kinderen regelden wij alles. Wij haalden boodschappen, brood, maakten schoon, lieten de vele honden uit, deden de was. Mijn oudere zus douchte ons. Niemand kon echt kind zijn. Ik heb altijd geprobeerd mijn jongste zusje tegen alles te beschermen en mee te slepen naar leuke bezigheden zodat ze zo min mogelijk meekreeg.

Onveilig was het, tezamen met verwaarlozing. Verbaal en lichamelijk geweld. Een constante struggle om ook maar enigszins waardering te krijgen. Om überhaupt bestaansrecht te hebben binnen een disfunctioneel gezin.

Vanaf mijn 13e begon mijn 3 jaar oudere zus mij ineens steeds gewelddadig aan te vallen zodra mijn moeder de deur uit was. Zomaar vanuit het niets. Zonder aanleiding. Wederom grensoverschrijdend. Strontjaloers op de 1 of andere manier en haar shit afreagerend op mij. Op dat moment al 5 jaar verslaafd aan wiet. Wederom werd ik hierin niet beschermd. Uiteindelijk vocht ik keihard terug en stopte het. Maar het was doodeng.

Mijn moeder ging alleen maar met andere gezinnen om waarbij grensoverschrijdend gedrag, geweld, en verslavingen heel normaal waren. Daardoor was het voor mij normaal en kon ik mezelf vergelijken met gezinnen waarin het nòg erger was of leek, daarmee kon ik het weg relativeren. Ik heb het zelfs een hele lange tijd niet gezien of er geen last van gehad.

Op mijn 13e werd ik aangerand door een vriend van mijn ouders. Ik heb dat direct verteld en er werd niets mee gedaan. Het was algemeen bekend dat deze man een kindermisbruiker was. Ik ben nooit beschermd en ook nooit gehoord in dit verhaal. In de steek gelaten.

Mijn vriendjes waren uiteraard ook grensoverschrijdend. Ik koos jongens uit die mij niet leuk vonden, waar ik obsessief achteraan liep en probeerde de aandacht te trekken. Ze vonden me wel interessant maar dat was als het hun uitkwam.

Op mijn 17e kreeg ik mijn eerste vriendje. Ik werd altijd best wel erg verliefd. Aan het einde van onze relatie ging hij ook grensoverschrijdend gedrag vertonen. Hij zat aan de drugs en begon gewelddadig te worden.

Zelf had ik inmiddels ook bepaald gedrag ontwikkeld. Ik ging vreemd toen ik met hem samen was en het ergste was nog dat ik daar zwanger van raakte. Het was grensoverschrijdend ook naar mezelf toe. Ik was 18. Dit was eind 2000. Uiteraard kon ik dit prachtige wezentje niet geboren laten worden in de wereld waarin ik op dat moment leefde. Ik heb mijn verantwoording genomen en gekozen voor bescherming. Waar mijn oudere zussen van alles van vonden. Het was op dat moment de juiste beslissing maar hierna voelde ik me erg alleen.

Mijn relatie eindigde want ik kwam "mijn droomjongen" tegen. De perfecte jongen. Zeker van uiterlijk. De ideale schoonzoon en ook nog eens een super lekker ding. Hij deed heel erg zijn best toen we nog gewoon verkering hadden, ik voelde me veilig bij hem. We vormden echt een droomkoppel en ik voelde me heel vrij en gelukkig in dat moment in mijn leven. Op foto's met hem straal ik ook echt.

Ik ging samenwonen met hem en sindsdien veranderde alles. Het was net een hele slechte film waar ik inzat. Hij claimde me, werd jaloers. Ik mocht niks meer. Ik vertrok vanuit Amsterdam naar Lelystad om met hem samen te wonen. Het verstikte me. Nog steeds naar de buitenwereld leek alles koek en ei maar van binnen ging ik langzamerhand dood.

Sinds het internet er is ben ik altijd al behoorlijk outgoing geweest met profielenwebsites, chatrooms, MSN etc. Dat zal je nu ook niet zijn ontgaan. Ik stond toendertijd op meerdere websites met knappe foto's van mezelf.

En kwam in contact met een andere jongen. Een jongen die heel erg depressief was. Mijn streven was om hem één keer aan het lachen te maken. Ik was toen net 21 geworden. Dus we spraken af in Amsterdam om wat te gaan eten en dat werd een hele leuke middag.

En daarna ontstond die ontzettende "pull". Die ontstaat als Licht en Donker samenkomen. Ik werd verliefd op iemand waar ik normaal nooit op zou vallen. We werden naar elkaar toegetrokken als magneten. Hij was helemaal mijn type niet maar wat was ik dol op hem en hij op mij. Toen ik verliefd op hem werd heb ik direct mijn relatie verbroken en ben ik terug naar mijn moeder vertrokken.

Echter, doordat ik een koopwoning had en mijn ex behoorlijk zielig deed was ik had ik super veel schuldgevoel naar hem toe. Tevens was het moeilijk om hem los te laten. Hij was immers zo knap en ik was bang dat ik de verkeerde keuze had gemaakt.

Tot ik hem met oud en nieuw bij mijn zus in Lelystad mee Oud & Nieuw liet vieren.

Er was veel drank aanwezig en er werden mij erg veel shotjes (goldstrike) toegespeeld 2003 op 2004 was dit. Toen het tijd was om naar bed te gaan kon ik niet eens de trap op lopen, ik was verschrikkelijk de weg kwijt dus ik moest naar boven worden getild.

Daar vond de meest grensoverschrijdende gebeurtenis in mijn leven plaats. Dat was het moment waarop ik verkracht werd.

Uiteraard heb ik er vrij snel over gesproken met mensen om mij heen maar familie vond dit kennelijk normaal of niet boeiend genoeg. Mijn vriendje op dat moment zag het als vreemdgaan (wat ook grensoverschrijdend is). Hij had trouwens wel graag mijn ex in elkaar willen slaan. Dat kon ik zelf niet toestaan.

Dus ik moest het in mijn eentje op zien te lossen. Waar ik uiteraard in faalde. Ik deed geen aangifte, ook uit schuldgevoel/schaamte.

Ik dacht dat ik het met een psycholoog op kon lossen. Ik dacht dat ik zelf sterk genoeg was.

Ik ben gewoon blijven werken en gewoon door blijven leven. Echter zat ik wel sindsdien aan de inslapers, waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds afhankelijk van ben.

Eind dat jaar knapte er iets in het rug bij het verschonen van de frituur op mijn werk, ik was kok. Stond tussen de mannen, mannenwerk te doen en zij lieten mij dus ook gewoon kneiterzware dingen tillen.

Met mijn geest kon ik er niet bij. Mijn lichaam ging bepaalde dingen aangeven. Ik liep een hernia op en sindsdien was ik chronisch pijnpatiënt. Ik heb 50% krachtverlies sindsdien vooral in mijn benen, knieën en rug.

Ik vond geen steun bij mijn vriendje. Uiteraard. Voor seks, aandacht, liefde, waardering was ik altijd genoeg maar als ik zelf steun nodig had dan kreeg ik dat niet.

We zouden gaan samenwonen maar daar werd een stokje voor gestoken. We werden uit elkaar gerukt en kort daarna kreeg mijn zusje een vreselijk zwaar ongeluk.

Een moeilijke en zware periode. Moeder werd compleet gek, soms psychotisch tijdens dat mijn zusje in het ziekenhuis lag. Zussen zaten er ineens hypocriet bovenop en ook hypocriet aan elkaar te klitten. Ander familieleden kwamen ineens langs.

En ik heb een radartje voor nepheid. Dus ik trok me weer terug, ging bloggen over mijn zusjes ongeluk en herstel en vond daarin mijn uitlaatklep.

2 maanden nadat mijn zusje het ongeluk had gekregen werd ik uit huis getrapt en woonde ik noodgedwongen in Almere bij het vriendje van mijn zusje. Absoluut niks slechts over hem, het was een schat dat ik even bij hem mocht crashen met mijn hondje.

Mijn eerste vriendje, waar ik voorheen zo'n moeite voor moest doen, heeft voor mij een woning geregeld in Zaandam. Dat was het moment waarop een hoop voor mij veranderde. Tezamen met een legertje aan "goede mannen" om me heen heb ik het wonder boven wonder voor elkaar te krijgen om mijn huisje knap te krijgen en met allemaal gekregen spulletjes in te richten. Het werd een heel warm, fijn en veilig huisje. Op een plek waar ik me meteen thuis voelde.

Ik zal de mannen die daarna volgden in mijn leven niet allemaal benoemen. Maar het gedrag van de mannen was (en dan elk uitzonderlijk), asociaal, cokegebruiker, pathologische leugenaar, vreemdganger etc.

Ik was voor mijn gevoel nog jong. Ik had geen idee hoe een gezonde relatie eruit moest zien. En hoe de juiste partner eruit moest zien. Ik kon nergens naar refereren. Er was niks veiligs om mij heen. Er was niks gezond waar ik mee kon vergelijken. Er waren alleen destructieve relaties.  Verslavingen. Gebroken gezinnen. Ik dacht dat ik het allemaal wel goed deed en voor elkaar had.

In 2009 startte ik mijn eigen bedrijf en kort daarna werd ik gedumpt, zonder reden. Het heeft me meer dan een jaar geduurd om mezelf daarna te herpakken om mijn eigenwaarde op te krikken. In 2010 koos ik voor een relatie met Hubert, mijn ex, de vader van mijn kindje. Hij was anders, hij was veilig. Hoewel ik twijfelde want hij was geen klootzak en het was voor mij erg burgerlijk. Niet zo spannend als eerdere relaties.

In 2010 kreeg ik wederom met grensoverschrijdend gedrag te maken mbt mijn bedrijf.

Een concurrente waarmee ik notabene samenwerkte deed een valse melding bij het merk waarvan ik schoenen verkocht en op een zekere dag stond er een Gerechtsdeurwaarder + Advocaat op de stoep om zomaar even mijn voorraad van ruim 70 paar in beslag te nemen met een waarde van 20.000-25.000 euro. En tevens een boete op te leggen van 30.000 euro. Mijn bedrijf had net een nieuwe website en liep als een tierelier. Ik voelde me gelukkig omdat ik iets gevonden had dat ik kon doen met mijn lichamelijke klachten.

Maar dat werd afgepakt met nog een trauma erbij. Hierna ging het echt minder met mij.

Hubert koos ervoor om bij mij in te trekken.

En in 2012 kregen wij samen Julie-Ann, een wonderkindje geboren uit een soulmate verbinding.

Hierna trok ik allerlei situaties aan met grensoverschrijdende vriendinnen, vaak borderliners/narcisten. Alsof het niet genoeg was was het nodig om mij de nodige messen in mijn rug te steken. Mijn eigen veiligheid is compleet in gevaar gebracht op allerlei soorten manieren.

Ik word altijd gezien als sterk, omdat ik een harde of sterke buitenkant heb maar ik ben eigenlijk heel zachtaardig. Ik heb heel lang geprobeerd om mensen te snappen. Waarschijnlijk door mijn moeder die zelf ook borderline problematiek had, narcisme, ADD en depressie zag ik het gewoon niet. Voor mij was dit normaal.

In 2015 bereikte ik mijn grens met dit soort vriendinnen. Er werd gedreigd mij en mijn gezin iets aan te doen. Wederom iemand die ik heb geholpen wilde mijn naam besmeuren en erger. Er waren dieren in het spel en er was geweld in het spel.

Hierna werd ik heel erg ziek. Ik kreeg een darminfectie en daarna kreeg ik een maagzweer. In enkele maanden viel ik 14 kilo af. Ik kon niet meer eten. Ik had me nog nooit zo ellendig gevoeld.

Na dit gebeuren vertrouwde ik anderen niet snel meer. Ik heb hier en daar nog een vriendin gehad maar eigenlijk neem ik bij voorbaat al afstand omdat vrijwel alles in mijn leven tijdelijk is of mij toch weer in de steek laat.

Mijn leven lijkt wel een slechte soap. Door mijn jeugd creëerde ik chaos in mijn leven. Ik heb mezelf ontzettend in gevaar gebracht op zoveel manieren. En het grensoverschrijdende gedrag in mijn leven heeft er ook toe geleid dat ik op bepaalde momenten zèlf ook grensoverschrijdend was. Ik ben grensoverschrijdend boos geworden, als ik boos word verscheen de duivel in mij. Om me vervolgens 15 min later weer kiplekker te voelen. Ik kropte alles op tot ik zo boos was en een meltdown kreeg.

Tot op de dag van vandaag draag ik nog veel boosheid in mijn systeem. Niet heel gek als je uit zulke vercrackte structuren komt.

Sinds het ziek worden en overlijden van mijn moeder in 2017 werd ik heel erg ziek. Ik kreeg een zware burn-out en toen zij overleed ook een soort van identiteitscrisis. Ik veranderde mijn achternaam omdat deze karmisch gezien niet klopte. Ik verloor mezelf al jaren in het contact dat ik had met mijn ex, degene waar ik zo gek op was. We maakten plannen om samen te komen alleen het kwam er niet van.

Ik leerde in die energie iemand anders kennen. En gek genoeg ontstond voor de 2e keer in mijn leven die "pull". Het trekken/aantrekken van 2 magneten. Een aantrekkingskracht, wederom iemand die totaal niet mijn type was maar ik was dol op hem.

Door mijn ziek zijn, de relatie met Hubert die beëindigd was en waardoor ik doorgeschoten was in mijn mannelijke energie en door dit contact zat ik zelf in verslavingsgevoelig gedrag.

Ik verloor mezelf. Ik gaf mezelf te makkelijk weg.

Weer moest ik zoveel moeite doen voor een klein beetje aandacht. Weer liet in grensoverschrijdend gedrag toe in mijn leven. Weer tolereerde ik iemand die niet voor mij koos. Die me steunde op het moment dat hij iets nodig had (kwam halen).

Tot het moment dat ik een rechtszaak tegen de woningbouw won. Een rechtszaak die ontstaan is uit grensoverschrijdend gedrag van een vriendin naar mij waardoor ik moest boeten. Maar dit keer won ik. En was er gerechtigheid.

Zelfs mijn advocaat was grensoverschrijdend (maakte avances). In 2018 kreeg ik mijn eigen woning. Deze heb ik geheel naar mijn eigen smaak kunnen inrichten en bewust met nieuwe spullen en met/in nieuwe energie ingericht.

Dit was nieuw voor mij. Liefde naar mezelf. Eind 2018 toen ik net in mijn woning woonde dreigde het even helemaal mis te gaan en boekte ik een retraite voor mezelf. Ik zag mijn moeder in mezelf en ik werd gek. Dit was het begin van mijn proces van heling. Ik begon net in te zien dat mijn hele leven eigenlijk 1 grote grensoverschrijdende gebeurtenis was.

In 2019 ben ik me heel erg gaan richten op groei en op coaching (voor mezelf).

Ik ben in een tijdsbestek van 2 jaar enorm gegroeid en mijn spirituele/paranormale gaven zijn sindsdien ook in sneltreinvaart gaan ontwikkelen. Sindsdien schrijf ik ook mijn journaals.

In november 2019 ben ik voor het eerst voor Ayahuasca gegaan en als ik eerlijk ben wou ik dat ik dat eerder had gedaan. Want wàt was dat een cadeau aan mezelf. Na de eerste keer heb ik direct binnen 24 uur allemaal contacten verwijderd en beëindigd van mensen die ik niet vertrouwden, die narcistisch waren of altijd jaloers/misgunden.

2 weken later ging ik weer. En ik begon te voelen en te merken dat mijn lichaam en intuïtie steeds sterker begonnen te worden op het gebied van grensoverschrijdend gedrag. Mijn lichaam geeft me allerlei signalen. Hartkloppingen, zweten, verhoogde temperatuur, veel water drinken, misselijkheid, buikpijn en ook slecht eten en slecht voor mezelf zorgen.

De verbinding die ik had. De zogenaamde liefde maakte me ziek. Ik voelde me net een liefdesjunkie/zombie. En hier ging ik heel bewust doorheen. Alles wat er door me heen ging heb ik opgeschreven. Alle patronen. Alle gedachtes. Alle behoeftes.

Waardoor ik elke keer als ik terug viel terug kon lezen. Ik leerde steeds meer over mezelf. Ik leerde dat ik op een bepaalde manier reageerde. Ik leerde dus ook om mijn ego te temmen, om niet te flippen. Om me in te houden.

Ik leerde dat ik de liefde al die tijd zo erg buiten mezelf gezocht heb en mezelf daardoor en daarmee zo erg verwaarloosde. Het waren hele grote eyeopeners voor mij. Ik heb alle patronen ontleed van toen tot nu. Ik weet waarom ik hoe reageer. Ik weet wat er aan de hand is. Ik weet waar het fout ging.

Het is al die tijd zo moeilijk geweest om liefde te kunnen herkennen. Omdat ik het niet gewend ben. Ik heb hele fijne lieve vriendjes gehad en ook onbezorgde tijden.

Ik zie mijn leven niet als 1 grote hel.

Maar de pijn en al het grensoverschrijdende gedrag is voor mij een katalysator voor mijn groeiproces. Alle pijn en alle afwijzing die ik gespiegeld kreeg uit mijn laatste verbinding en na de dood van mijn moeder heb ik omgezet/getransmuteerd in groei.

Ik wil mijn leven niet slijten als junkie. Verslaafd aan afleiding of verleiding. Vol uitstelgedrag en zelfsabotage.

Als een persoon vol angsten.

Ik wil niet dat mijn dochter mij herinnert als afwezige moeder.

Ik wil dat ze mij ziet als haar voorbeeld. Als het goede voorbeeld. Ik kan dus ook niet meer toestaan dat mensen die het verkeerde voorbeeld geven nog langer deel uitmaken van mijn leven.

Ik wil graag mijn missie leven en mijn potentie benutten. Liefde en bewustwording verspreiden.

Ik kom van heel erg ver. Mijn karma is zwaar. Ik ben dan ook de karmadrager van de familie.

Ik kan met recht zeggen dat ik me waar ik nu ben gelukkig voel. Ik voel me zo gelukkig dat ik mijn verbinding los kan laten. Hoezeer me dat ook pijn doet. Het is zo grensoverschrijdend dat het niet passend is en niet veilig is voor mij en mijn dochter. Ik ben blij dat ik dit nu voor mezelf kan en mag herkennen.

Ik ben nu in staat om te herkennen wat bij mijn ziel past. Mijn intuïtie is nu haarscherp. ik voel het direct wanneer iets fake is of onbetrouwbaar of toxic.

Ik ga nu een heel ander leven tegemoet.

Zo zie je maar weer dat hoe zwaar jouw leven ook is, je altijd een keuze hebt om voor heling te kiezen. Dat hoe zwaar jouw jeugd ook geweest is en hoeveel onrecht je ook meegemaakt hebt je nog kan kiezen voor het Licht en voor positiviteit.Ik weet niet of ik mazzel heb gehad. dat het aan mijn pakket ligt; Indigo, HSP, HB, ADD en Asperger. Ik ben een lichtwerker, geboren in een destructief gezin, in een liefdeloze omgeving.

En dit ben ik ook.

Nu kies ik ervoor om de laatste stukjes grensoverschrijdend gedrag achter me te laten. Te gaan voor zelfliefde. Eigenliefde. Zorgen voor mezelf. Keuzes maken voor mezelf. Niets meer weggeven, niet in vriendschappen en niet in liefde. Als iets niet gelijkwaardig is of niet lekker stroomt is het niet voor mij bestemd.

Ik kies niet langer voor zaken die mijn ziel en mijn leven ondermijnen.

Ik heb teveel meegemaakt in mijn leven om me druk te maken om nutteloze shit.

It's time to rise up en om werkelijk te mogen ontvangen!

Om te stoppen met me sterker voor te doen dan ik ben maar vol in mijn zachtheid en liefde te gaan staan en te gaan kiezen voor veiligheid. En om mijn licht te verspreiden.

Namasté 🕉,

Kimberley Kooijman
www.flowmazing.nl


 

Blijf op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen

❥ Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Incarnatiepijn in Lichtwerkers


❥ Zondag 4 oktober
  Pamela channelt Jeshua

 

Lichtactivatie Activeren van de Levensstroom


❥ Woensdag 11 - 11  Lea van der Eem

 


www.Gaia.com



Lichtwerkers Nederland

Lightraisers Worldwide

 

Davy en Denise Diekstra 

 

lichtwerkersnederland@gmail.com

 

NL80 INGB 0008 17 1994

 

KVK: 71273298

 

Openingstijden:

ma t/m zo 10.00 uur - 20.00 uur 

 


Disclaimer - Privacybeleid © 2012 - 2020 Lichtwerkers Nederland