Michiel van der Pols

Dat hij niet is wie hij dacht te zijn, werd pijnlijk duidelijk tijdens die dreigende situatie in Irak. Hij bevroor op het moment dat het er echt op aan kwam, omdat zijn hoofd en hart op dat moment kortsluiting maakten. Hij was de verbinding met zijn kern als kind verloren en nu in deze heftige situatie leek het wel of zijn kern weer van zich liet horen. Hij bevroor en kon zich niet meer verschuilen achter zijn valse identiteit.

Maktub is een levenshouding van me geworden. Als ik iets graag wil, maar het lukt niet , is het blijkbaar niet de tijd. Als een vriendschap plotseling stopt, heeft de vriendschap zijn nut gediend en kan ik het accepteren. Als mijn passie voor iets verdwijnt, mag ik het loslaten. Als iets heel goed voelt, ga ik er makkelijker in mee. Angst verdwijnt op de achtergrond, vertrouwen komt op de voorgrond. Ik herken mijn zielspad steeds beter en vertrouw erop dat het me brengt waar ik moet zijn.

Het uniform, de wereld waarin je werkt, de gedrags- en leefregels en de groepsdynamiek wordt als een tweede huid. De kans bestaat dat je je eigen identiteit zo langzaamaan inruilt voor de identiteit van militair of politieman. De mens achter het uniform komt op de achtergrond te staan. Misschien raak je het contact met je eigen identiteit wel helemaal kwijt. Je loopt vast, want je bent afgesloten van je gevoel.

Als het leven voor me en niet tegen me is én als alles met een reden gebeurt, zit er ook een reden achter mijn wakker-worden in dit leven. Welke les kan ik als ziel leren van het wakker zijn in een wereld waar zoveel mensen nog liggen te slapen? Ligt daar niet mijn werkelijke les in verscholen? Want wakker-zijn, betekent niet dat je uitgeleerd bent. Misschien begint het leren dan pas echt! Want durf ik nu mijn ware-ik te laten zien in een omgeving waar mensen veelal een ander perspectief hebben?

In deze eerste podcast schets ik mijn eigen zoektocht. Gisteren kreeg ik de vraag van een goede vriend waarom ik mezelf zo in de etalage zet. Die vraag raakte me. Het gevoel wat achter de vraag zit, is dat het delen van mijn verhaal een daad van het ego zou zijn. Zo van: ik wil gezien worden! (want dan wordt er van me gehouden). Ik antwoordde hem dat ik veel drempels moet nemen voordat ik een blog, video of podcast deel. Elke keer ontmoet ik een stukje angst waar ik doorheen ga.

Je kent het misschien wel. Al tijden zit je in een WhatsApp-groep waar je eigenlijk helemaal geen onderdeel meer van wilt zijn. Het liefste zou je gewoon die groep willen verlaten. Maar dan moet je een flinke drempel over. Want als je de groep verlaat, wat doet dat dan met die groep? Hoe reageren ze op je? Zijn ze boos? Voelen ze een afkeuring van jouw kant? Word je naast WhatsApp in het dagelijkse leven dan ook buitengesloten? Schijnbaar genoeg redenen om maar in de groep te blijven...

We hebben hier op aarde immers een aardse, dus duale beleving. En hoezeer je ook bezig bent met deze hoog-over onderwerpen, je bent hier op aarde, je leeft in een dualiteit en je hebt als mens nou eenmaal niet het totaalplaatje. Het is eigenlijk de kunst te accepteren dat je als mens nou eenmaal niet alles kán weten. Zo zijn wij gemaakt. Je mag het laten-zijn.

Niet eerder had ik me verdiept in reïncarnatie of spiritualiteit, maar misschien lag de oorsprong van deze angsten toch wel in een vorig leven? De regressietherapeut waar ik destijds heen ging, was gespecialiseerd in de Tweede Wereldoorlog. Een zoektocht naar mezelf volgde. Steen voor steen brak ik mijn muur af. Ik leerde mezelf steeds beter kennen en mijn bewustzijn vergrootte. Ik werd wakker!

Mijn stelling is: hoe meer bewust iemand is van zichzelf, de ander en de wereld waarin we leven hoe minder vatbaar iemand is voor PTSS. Over het algemeen is defensie erop gericht militairen in zekere mate onbewust te houden. Voor individueel denken en eigen identiteit is er nauwelijks ruimte. “Wie ben jij nou echt?” is een vraag die jou als persoon binnen defensie echt niet gesteld wordt.

In de film zie je een heel diverse groep mensen de resultaten terugkrijgen van hún DNA-test. De meesten waren geschokt door de uitslagen. Het land waarin ze geboren waren en waar ze zich zo mee geïdentificeerd hadden, bleek in de meeste gevallen maar voor een klein deel terug te vinden in hun DNA. Het schopte de pilaren waarop ze hun identiteit hadden gebaseerd omver en de diverse groep voelde zich plotsklaps met elkaar verbonden.

Meer weergeven