Robert Derksen

De sluiers zijn soms dik. En je voelt je ver van huis. Maar omdat jij jouw licht meeneemt. Ben je altijd thuis. Ik snap jouw verwarring.En zie ook echt jouw pijn. Land maar op je voeten. En durf nu mens te zijn. Engel op gymschoenen. Jouw zijn geeft zoveel waarde. Engelen op gymschoenen. Samen brengen we de hemel op aarde.

We zijn alles en alles is in ons. En ik ben ook een moordenaar. In andere levens heb ik letterlijk gemoord en ik heb nog nooit iemand ontmoet die dat niet heeft gedaan. Hoe oneerlijk is het dan als ik iemand zou veroordelen als hij in dit leven iemand vermoord heeft? Ik heb tenslotte hetzelfde gedaan en kies er toevallig voor om in dit leven dat niet te doen...

Alles wat ik weet gooi ik graag overboord om plaats te maken voor een veld van niet weten. Als ik niets weet, kan er iets groters en wijzers door mij heen stromen dat weet. Op dit manier ben ik verbonden met mijn Innerlijke Goddelijke Vrouw. Om in deze Goddelijke flow te leven, wordt er van mij overgave gevraagd. Ik nodig mezelf uit om te Zijn en niets weten. De flow gaat namelijk dwars in tegen wat ik geleerd heb.

Deze ochtend hangt er al heel vroeg een gevoel van zinloosheid om me heen. Ik heb het nog niet helderder dan dit. Het is voor mij direct duidelijk dat wat ik ervaar slechts het beeld vanuit één camerapositie is. De camera staat gericht op de linkerverdediger en meer zie ik even niet, dus zijn er de gedachtes: ‘Wat heeft het voor zin dat ik doe? Het lukt toch niet? Het gaat al zo vaak zo en wat schiet ik er nou mee op?’ Zolang ik niet uitzoom leef ik deze linkerverdediger en beleef ik mijn...

Een supermarkt is één van de vele plekken waar je op een speelse manier eenvoudig je intuïtie kunt trainen. Die dagelijkse momenten brengen me zoveel voldoening door het samenspel met de lichtwereld. Het helder waarnemen vindt bij iedereen plaats op een andere manier. Ik volg mijn lichaam. Mijn lichaam weet de weg. Het enige wat ik hoef te doen, is vragen, en vervolgens stil zijn.