Michiel van der Pols

Je kent het misschien wel. Al tijden zit je in een WhatsApp-groep waar je eigenlijk helemaal geen onderdeel meer van wilt zijn. Het liefste zou je gewoon die groep willen verlaten. Maar dan moet je een flinke drempel over. Want als je de groep verlaat, wat doet dat dan met die groep? Hoe reageren ze op je? Zijn ze boos? Voelen ze een afkeuring van jouw kant? Word je naast WhatsApp in het dagelijkse leven dan ook buitengesloten? Schijnbaar genoeg redenen om maar in de groep te blijven...

We hebben hier op aarde immers een aardse, dus duale beleving. En hoezeer je ook bezig bent met deze hoog-over onderwerpen, je bent hier op aarde, je leeft in een dualiteit en je hebt als mens nou eenmaal niet het totaalplaatje. Het is eigenlijk de kunst te accepteren dat je als mens nou eenmaal niet alles kán weten. Zo zijn wij gemaakt. Je mag het laten-zijn.

Niet eerder had ik me verdiept in reïncarnatie of spiritualiteit, maar misschien lag de oorsprong van deze angsten toch wel in een vorig leven? De regressietherapeut waar ik destijds heen ging, was gespecialiseerd in de Tweede Wereldoorlog. Een zoektocht naar mezelf volgde. Steen voor steen brak ik mijn muur af. Ik leerde mezelf steeds beter kennen en mijn bewustzijn vergrootte. Ik werd wakker!

Mijn stelling is: hoe meer bewust iemand is van zichzelf, de ander en de wereld waarin we leven hoe minder vatbaar iemand is voor PTSS. Over het algemeen is defensie erop gericht militairen in zekere mate onbewust te houden. Voor individueel denken en eigen identiteit is er nauwelijks ruimte. “Wie ben jij nou echt?” is een vraag die jou als persoon binnen defensie echt niet gesteld wordt.

In de film zie je een heel diverse groep mensen de resultaten terugkrijgen van hún DNA-test. De meesten waren geschokt door de uitslagen. Het land waarin ze geboren waren en waar ze zich zo mee geïdentificeerd hadden, bleek in de meeste gevallen maar voor een klein deel terug te vinden in hun DNA. Het schopte de pilaren waarop ze hun identiteit hadden gebaseerd omver en de diverse groep voelde zich plotsklaps met elkaar verbonden.

Het is dan ook niet voor niets dan degenen die niet tot die schijnbaar ideale doelgroep behoren vaak pas bij een persoonlijke crisis de tijd en ruimte nemen om zich spiritueel te verdiepen. Een scheiding, een burn-out, een ernstige ziekte, een plotseling sterfgeval van een naaste of in mijn geval de ontmoeting met mijn soulmate zetten iemand even helemaal stil. En in die plotselinge stilte ontstaat er ruimte om naar binnen te gaan. Velen van ons moeten eerst vastlopen in het leven..

Iedereen heeft wel een vorm van overlevingsstrategie en een pantser in het leven ontwikkeld. Bij de één is die wat duidelijker of dikker dan de andere. Zolang je je niet bewust bent van die strategie en dat pantser, kan dat in je leven voor een boel problemen zorgen. Je vlucht in een bepaalde verslaving, je ontwikkelt stoornissen, je relaties lopen elke keer stuk, etc. Zolang je onbewust blijft, zal je elke keer weer in dezelfde valkuilen stappen.

Daar op het diepste punt van mijn crisis voelde ik me alleen en uitgeput, maar ik voelde ook dat ik op het juiste pad zat. Ik was vastberaden om die Michiel weer te vinden en te snappen hoe het kwam dat ik mezelf zo verloren was. Ook wat deze militaire machine met mij destijds als persoon heeft gedaan. Het heeft me een lange periode ver van mezelf verwijderd. Na mijn wakker-worden kan ik echter met veel liefde naar dit proces kijken.