Leonoor Netten

Wanneer men denkt zijn of haar tweelingziel ontmoet te hebben, legt men in feite alle eigen verantwoordelijkheid bij deze zogenaamde tweelingziel, die ineens verantwoordelijk is voor alles dat moeizaam gaat in het leven, want blijkbaar vindt men dat relaties met tweelingzielen moeizaam moeten zijn en vol strijd. Maar waar het eigenlijk om gaat….is dat men iemand in zijn of haar leven tegenkomt die een spiegel is voor al datgene dat in henzelf nog niet in balans is.

Als uiterst gevoelige ziel vind ik het heel erg lastig om mijn eigen lichtje brandend te houden en dat te doen waarvoor ik hier gekomen ben. Het is opvallend dat heel veel lichtwerkers een moeizame jeugd hebben gehad, sowieso een moeizaam een eenzaam leven hebben. Veel lichtwerkers zijn opgegroeid in ontwrichte gezinnen waar misbruik en mishandeling in allerlei vormen de boventoon voeren. Veel onveiligheid, drugs en alcoholisme, verbaal geweld, fysiek geweld.

Op het moment dat jij jezelf niet langer ziet als alleen maar een product van jouw opvoeding, van alle (geloofs) overtuigingen en de beperkingen die daarbij horen, maar dat je weet dat jouw Ziel die ervaringen wilde opdoen gaat er een nieuwe wereld voor je open. Het is er ook voor jou, niet alleen maar voor mensen waarvan jij denkt dat die al veel verder zijn dan jij, of succesvoller, of rijker….. Je hoeft niet langer offers te brengen om het te verdienen, het was altijd al voor jou..

Veel mensen zien Karma als een straf, een noodlot dat hen overkomt omdat ze denken dat ze in een vorig leven een slecht mens zijn geweest en ze daar nu voor gestraft worden. Karma is niet eigen schuld, dikke bult. Stel je voor dat je in jouw vorige leven werkelijk iemand bent geweest die anderen pijn heeft gedaan, op welke manier dan ook. Dan kan het zijn dat jij, als Ziel in een volgend leven op Aarde die pijn zelf wil ervaren om daar van te leren, om te weten hoe dat is, hoe dat voelt.

Veel mensen die met bewustwording bezig zijn schamen zich vaak voor de minder spirituele aspecten in zichzelf en eigenlijk kost dat alleen maar ontzettend veel energie, omdat we voortdurend in conflict met onszelf zijn en de controle willen houden. Er is dan steeds een tweestrijd in onszelf, degene die we willen laten zien en dat wat er nog steeds in ons zit en we liever verborgen houden, om het ideaalbeeld niet te verstoren voor de buitenwereld.