Gretta Adriana

Het kwartje viel pas echt wanneer ik stopte met zoeken. Niet alleen buiten mezelf, maar gewoon überhaupt. Doordat ik bleef zoeken naar antwoorden om mezelf ‘te vinden’, bleef ik mezelf wijs maken dat ik verloren was. Door op zoek te gaan naar iets impliceer je dat je iets kwijt bent.Hetzelfde geldt voor het ‘helen van jezelf’, zolang je jezelf wijs maakt dat je nog van alles te helen hebt, creëer je gebrokenheid (illusionair weliswaar), dat wordt dan je realiteit.

Hoe meer ik mijn hart open en mijn gedachten los laat, hoe minder ik weet, ik weet het niet. Hoe meer ik verdwijn op de achtergrond en de wereld zie in wat het werkelijk is, hoe minder ik weet. Hoe minder ik weet, hoe meer ik Ben. Laat het willen weten los. Laat je oude gewoonten van de geest los en vind en bekrachtig een nieuwe manier van zien. Zijn. Go beyond om eenheid en verlichting te ervaren.

Hoe mooi is het leven als je ziel je werkgever is. Dat je elke dag op staat met het gevoel dat je de nieuwe dag mag omarmen door je hart te volgen en te luisteren naar je innerlijke stem. Zoveel mensen zijn ontvreemd van de belangrijkste persoon in hun leven. Dat zijn zij namelijk zelf. Ga jij je leven leiden of lijden? De keus is aan jou.

Spiritualisme wordt vaak ten onrechte onder religie vergaard. Spiritualiteit gaat echter om de verbinding met je diepere zelf waarbij religie vooral de focus ligt op de verbintenis met een externe God. De liefde van een moeder aan haar kind is ook niet wetenschappelijk te verklaren. Dit komt vanuit haar hart. Gevoelens vanuit het hart zijn niet te bevatten of te verklaren vanuit ons intellect.

Iedereen draagt het grote potentieel in zich, maar de samenleving heeft geweldige beren op de weg gezet om te voorkomen dat jij dat gaat leven. Losbreken uit deze gevangenis en er nooit meer in verstrikt raken vraagt om een hogere intelligentie, een verruimd bewustzijn. Maar geen enkele samenleving zal het toelaten, omdat het echte zelf "gevaarlijk" is: gevaarlijk voor de gevestigde kerk, gevaarlijk voor de staat, want als een mens eenmaal zijn ware zelf kent, wordt je een individu.

Je kan wel steeds water bij de wijn doen. Maar als je dat blijft doen, dan is de wijn zo verdunt dat je hem eigenlijk niet meer wil. Hij is namelijk niet meer puur, niet meer zoals hij hoort te zijn. Hij voelt niet meer als van jou. De werkelijke vraag is: durf jij te stoppen met water bij de wijn te doen? Durf jij werkelijk onbevangen naar de wereld en naar jezelf te kijken zonder alle vooroordelen en hardnekkige overtuigingen. Neem je het PUUR zoals het is?