Barbara Veer

De kinderen van NU zijn niet in een oude hiërarchie, in oude systemen of in oude visies te plaatsen. Zij willen hun eigen ‘nieuwe’ wereld scheppen, vanuit hun eigen visie, talenten en gaven. Het is niet alleen aan hun om zich aan te passen aan de oude wereld, maar wij zouden er goed aan doen om ons ook te verbinden met die van hen. Want op dit moment blijven we proberen iets nieuws in iets ouds te stoppen.

Je leest het nu gelukkig steeds vaker, we zijn meer bezig met het thema ‘gezien worden’. En dat wordt ook steeds meer uitgesproken naar anderen: “Ik voel mij niet gezien”. Maar is het eigenlijk heel erg om niet gezien te worden door anderen? Want dat betekent ook, dat je eigenlijk nog bevestiging van iemand anders wil of nodig hebt op hetgeen je doet. Maar was dit dan ook daadwerkelijk de intentie waarom je iets bent gaan doen?

Steeds meer scholen komen stap voor stap tot het besef, dat ze anders moeten gaan ontwikkelen. Want er wordt een ontwikkeling ‘gevraagd’, die zorg draagt voor een betere aansluiting op de belevingswereld en de leervoorkeuren van de kinderen van deze generatie.

Jouw missie en de meest waardevolle relatie die je ooit zal aangaan. Volg jij al jouw missie? Jouw missie is onlosmakelijk verbonden met je innerlijke kind of innerlijke stem. Als je beseft dat zij jouw tomtom in het leven zijn en precies die ervaringen op je pad zullen brengen, die jij nodig hebt, dan besef je wellicht ook dat dit de meest waardevolle relatie is die je ooit zal aangaan.

Als ouder wil je niets liever dan je (hoog)gevoelige en anders lerende kind beschermen bij hetgeen hij/zij tegenkomt binnen onze maatschappij. Of het nu op school is, waar ze vaak nog niet helemaal begrijpen wat er nodig is om een kind hierbij te begeleiden, of bij de sportvereniging waarbij het accent, net als op school, ook op presteren ligt. Of binnen de eigen familie, waarbij het motto al snel ‘doe maar gewoon normaal’ kan zijn.

Kinderen zijn spiegelaars. Zij kunnen door wat ze zeggen en met hun gedrag laten zien wat zij bij jou zien, aanvoelen en oppikken. Of je nu een ouder bent of een leerkracht, we hebben er allemaal dagelijks mee te maken. Eigenlijk is dit iets heel moois, want hierdoor word jij zelf elke keer bewust gemaakt wat er bij jou van binnen leeft…

Steeds vaker lees je dat kinderen soms even niet naar school willen. En dit is niet, omdat ze geen zin in school hebben. Nee, dit is anders. Kinderen moeten ‘gewoon’ vaker even bijtanken, hun hoofd leeg moeten maken of even afstand moeten nemen van de indrukken en energieën in de klas.

Welk voorbeeld je ook neemt, in welke situatie ook, in deze tijd is er een behoefte om weer terug te keren naar authenticiteit. Nog niet altijd bewust, maar zeker onbewust. We verlangen naar iets, dat niet buiten jezelf op te lossen is. Het is allemaal in jezelf te vinden. Op zich een geruststellende gedachte, want je hebt daar niets of niemand buiten jezelf voor nodig.

Heb jij wel eens gemerkt, dat jouw kind dingen aanvoelt? Dat het bijvoorbeeld energieën van anderen oppikt en zelfs overneemt. Of dat het met een overleden familielid of een ‘denkbeeldig’ vriendje praat. Hoe ga je hier dan als ouder of verzorger mee om? Het zou fijn zijn om het kind de gelegenheid te geven om hierover te vertellen, zeker als het er zelf over begint. En om hier samen over te praten, zodat je weet wat er in hem of haar omgaat. Het ene kind praat er heel makkelijk over en...