Vraag en antwoord 3 ♥ Pamela Kribbe ♥ Lichtwerkers Nederland


Pamela channelt Jeshua. Hieronder vind je antwoorden van Jeshua op vragen die door mensen aan ons zijn voorgelegd. In de aankomende weken zullen wij 22 algemene vragen en antwoorden publiceren. De antwoorden van Jeshua zijn hier vrijwel letterlijk weergegeven, in spreektaal. Daardoor lopen de zinnen niet altijd vloeiend. 

Wil je zelf vragen stellen, dan kun je dat doen op één van de bijeenkomsten, workshops of in de Lichtwerkers vakantie retraite in Gran Canaria.

Lees eerst:

 Vraag 1 en 2 
 Vraag 3 en 4

Vraag 5


Hoe is het te verklaren dat als de oorsprong van ieder mens grenzeloos en tijdloos is, de ene mens toch verder is in zijn bewustzijnsevolutie dan de ander? Wat maakt dat de ene mens zijn vrije keus in positieve zin gebruikt en de ander daar veel langer over doet?

Je kunt niet zeggen dat de ene ziel is verder ontwikkeld is dan de andere. Er is geen sprake van ‘ontwikkelen’, alleen van ervaringen opdoen.

Ervaringen zien wij niet als negatief of positief, maar gewoon als ervaringen. Elke ziel heeft een eigen ervaringsweg, waarlangs die tot bepaalde inzichten komt. Dit pad van de ziel is onvoorspelbaar, omdat een ziel vrije keus heeft.

Op een bepaald niveau zijn jullie altijd één met jullie tijdloze en onveranderlijke kant, jullie goddelijkheid. Op dat niveau is er geen tijd, omdat er geen verandering is.

Maar dit tijdloze stukje goddelijkheid neem je mee in je incarnaties in de tijd. Je doet in de tijd allerlei ervaringen op en je beslist zelf wanneer je dat goddelijke stukje gaat laten doorschijnen in je menselijke ervaring. Zodra je dat doet, kom je meer in contact met je goddelijkheid.

Maar de ervaring die je ondertussen opdoet in het duistere stuk, de ervaring van het schijnbaar niet-goddelijke stukje in jezelf, is van een onschatbare waarde, omdat je hierdoor jezelf en je eigen goddelijkheid kunt gaan ervaren op een heel andere manier dan voorheen (toen je puur en alleen goddelijkheid was).

Wij kunnen de menselijke weg niet zien als een lineaire ontwikkeling van duister naar licht, zoals in de vraag enigszins wordt gesuggereerd.

In de evolutie van het bewustzijn (wij zouden zeggen ‘expansie’) hoort het ervaring opdoen met duisternis, angst en eenzaamheid net zo zeer tot evolutie als het kiezen voor licht, vreugde en verbondenheid.

Iemand die voor het kwade kiest in bepaalde levens, gebruikt zijn vrije keus ook in positieve zin, in onze ogen althans, want alle ervaring is onderdeel van het proces van verrijking, dat jullie doormaken.

Wij zien het zo: je reist niet vanuit de duisternis naar het licht. Je bent gekomen vanuit het licht en brengt het licht in de duisternis. Stel je God voor als een zon. In de kern zit een tijdloze, creatieve bron, die naar buiten straalt, totdat ze in de periferie een mistig en grijs gebied tegenkomt. Jullie zijn afgezanten uit de kern van de zon die in die periferie bezig zijn een stukje van de kern te ‘planten’: jullie brengen het licht in de duisternis. Daarmee maken jullie een expansie en een verrijking mogelijk van God, van Gods bewustzijn.

Iedere ziel is bezig ‘zijn eigen stekje te planten’.

Hoelang zij daarover doet, hangt mede af van het soort gebied waarin zij werkzaam is. Dit wordt bepaald door de unieke interesses en inspiraties van die ziel.

Een sterke ervaring met duisternis, in die zin dat de ziel zich onderdompelt in ‘slechtheid’, kan later tot een sterke ervaring van Licht leiden. Wat eerst een ‘achterstand’ leek, kan later juist een ‘voorsprong’ worden.

Daarom kun je niet spreken van een ziel die ‘verder is geëvolueerd’ dan ander. Je weet niet welke weg die ziel aan het bewandelen is.

Om een metafoor te gebruiken: vergelijk het zielepad eens met het beklimmen van een berg. Een ziel die een hoge berg wil beklimmen, heeft een lange, zware, moeilijke weg te gaan, maar het uiteindelijke uitzicht dat hij op de top zal genieten is groots en majestueus. Een andere ziel kiest een lagere berg, heeft een minder zware en lange weg te gaan, en voelt zich goed met een bescheidener uitzicht.

Vanuit ons perspectief is het niet slecht als een ziel diep de duisternis induikt, want het is juist de bedoeling dat deze afwezigheid van licht geëxploreerd wordt. Dit is een voorwaarde voor groei en expansie. Wij zien duisternis niet als iets negatiefs, waar je zo snel mogelijk van los moet komen. 

Het leven in dualiteit van licht en duister is een spel. Het gaat erom dat je duisternis een plaats kunt geven, in jezelf en in anderen. Het leven is een dans van zelfverwerkelijking. Voor een dans zijn er twee nodig. Donker en licht vormen samen een neutraal spel van elementen. Een creatief spel dat tot groei en expansie van het bewustzijn leidt.

Het leven kan alleen als een creatief spel worden ervaren door diegene die meester is over de elementen in zichzelf.

Als je licht en duister ziet als tegenstanders, verdrink je in de strijd tussen beiden en ervaar je het leven als een tragedie.

Kun je zeggen dat sommige zielen ouder zijn dan andere?

Ja, ouderdom in de zin van hoeveelheid ervaringen. Niet in de zin van een bepaalde hoeveelheid objectieve tijd, want het leven van een ziel, dat soms op aarde plaatsvindt, soms in de astrale werelden, of in andere dimensies, kan niet gemeten worden m.b.v. het lineaire tijdsbegrip. Wel kun je spreken van ouderdom in termen van ervaringstijd.

Een oude ziel associëren jullie met wijsheid, met een milde blik, die gegroeid is vanuit rijkdom aan ervaring.

Het goddelijke, tijdloze stukje schijnt in een ‘oude’ ziel steeds meer door zijn menszijn heen en is op een bepaald moment voelbaar aanwezig. Oud zijn is in die zin een bepaalde kwaliteit, die niet met een kwantiteit van tijd heeft te maken.

De ziel kan niet gemeten worden in tijd.

“Tijd is een tijdelijke illusie”. (Grapje).

Vraag 6

 

Kun je iets zeggen over de oorlog tussen de VS en Irak? 
(Op het moment dat deze vraag werd gesteld, was de oorlog volop gaande)

In energetische zin is er een heftige strijd gaande tussen beide partijen. Aan beide kanten zijn er energieën van haat en woede die in deze oorlog tot een explosie komen.

Ook Amerika reageert vanuit primitieve energieën en emoties. Er zit in de Bush-regering een uitzinnige woede vanwege de aantasting van het Amerikaanse gezag op 11 september 2001 (de terroristische aanval op Twin Towers).

Omdat de VS niet tolereert dat haar suprematie wordt aangetast, schuwt zij barbarisme niet in het verdedigen van haar eer. Hier zie je dat de rechten en idealen die de VS krachtens haar constitutie hoog in het vaandel heeft, hun geldigheid verliezen wanneer haar suprematie als natie wordt aangetast. Zodra dat het geval is, komen er onderbuikgevoelens naar de oppervlakte, althans in een deel van het Amerikaanse volk.

Deze oorlog splijt in feite de Amerikaanse ziel. Er zijn Amerikanen die werkelijk inzien wat de grondwettelijke idealen van de VS betekenen en die dat loskoppelen van nationalisme. De oorlog, en in wezen het ’11 september’ drama dat eraan voorafging, heeft een splijtzwam gecreëerd in de Amerikaanse samenleving: een polarisatie van twee energieën die laat zien waar het in deze tijd om draait.

Als je in staat bent om temidden van de nasleep van ‘11 september’ toch de universele idealen van gelijkheid, vrijheid en broederschap te omhelzen, dan heb je werkelijk met je hart begrepen wat die waarden inhouden.

Als je in tegendeel vervalt in zelfverdediging en koelbloedige wraak, dan laat je zien dat je meer gelooft in de ‘onderbuik’dan in het hart. Vanuit de Amerikaanse regering is de oorlog ingegeven door een intentie van wraak en herbevestiging van de suprematie van de VS.

In het collectieve bewustzijn van de Amerikanen, de Amerikaanse ziel zo je wilt, is er een interessante ontwikkeling gaande als gevolg van de oorlog.

De Amerikaanse traditie is rijk aan bepaalde idealen in geschrift; het gaat er nu om of deze idealen in het handelen gestalte krijgen. Het gaat erom of de VS haar eigen filosofische idealen kan waarmaken. Een deel van de Amerikanen is daartoe bereid, maar je hoort hen nauwelijks in de media. De media houden van uitgesproken mening, van sensationaliteit. Maar het bewustzijn waar we hier op doelen is ingetogen van aard, het is niet zo uitgesproken in mening of oordeel.

De vragen die voor de collectieve Amerikaanse ziel nu aan de orde zijn, hebben te maken met de speciale identiteit van Amerika. Wat is dat voor identiteit, en is deze verenigbaar met het hanteren van het zwaard tegen bedreigingen van buitenaf?

Stel dat Amerika haar status van supermacht zou verliezen, waaraan ontleent het dan zijn waardigheid, zijn identiteit? Hoe centraal staat macht in het zelfbegrip van Amerika? Hoe centraal staat macht in haar definitie van wie zij is?

Deze vragen hebben te maken met een proces van volwassenwording in de Amerikaanse ziel. De Amerikaanse staat is gefundeerd op hooggestemde idealen; het gaat nu om het werkelijk leven daarvan.

In de Arabische wereld heersen sentimenten die onderhuids ook bij de Amerikanen leven: gevoelens van haat een wraakzucht. In de Arabische wereld zijn deze gevoelens veel duidelijker zichtbaar. De Amerikaanse retoriek is ‘beter’; werkt versluiender. In westerse ogen hebben de Arabieren een ongelukkige, niet geraffineerde presentatie. Hier speelt als thema ook mee: de schijnheiligheid van Amerika. Hoewel de Amerikanen schijnbaar beheerster en koelbloediger zijn, leven in beide partijen in wezen dezelfde turbulente emoties.

In de Arabische wereld zijn de emoties van woede nog gekoppeld met onmacht; men voelt zich de underdog versus de supermacht. Er heerst veel haat tegen Amerika, die in de kern gericht is tegen de (al dan niet reële) onderdrukking vanuit het Westen.

In de Arabische wereld leeft een sterk gevoel van trots en waardigheid, dat verbonden is met het eigen volk en het geloof (islam). Deze gevoelens maken deel uit van de collectieve identiteit in deze staten.

Amerika wordt als een vreemde ervaren, een vijand, omdat men daar andere waarden aanhangt. Het is vooral het westerse individualisme, de notie van een autonoom individu, dat de Arabieren schrik inboezemt. Hier is iets heel ambivalents gaande.

In wezen is de Arabische wereld in haar innerlijke ontwikkeling toe aan het zetten van de stap naar meer individualisme. De tijd is rijp voor het in twijfel trekken van traditionele waarden en het geven van meer ruimte aan jonge mensen om hun eigen waarden en levensstijlen te ontwikkelen.

Dit idee van geestelijke individuele vrijheid is echter modern en bedreigend voor de traditionele groepsidentiteit. De meer conservatieve delen van de Arabische wereld wijzen het zonder meer af. In hun reactie op de Amerikaanse invloed in de wereld is dit conservatieve deel des te onverdraagzamer, omdat ergens het besef daagt dat deze vijand van binnenuit aan de groepsidentiteit knaagt. Binnen de collectieve energie van de Arabische wereld is namelijk een gespletenheid aanwezig; er zijn conservatieve elementen en elementen die progressiever en liberaler zijn.

De haat tegen Amerika is op ook een haat tegen een innerlijke vijand: de natuurlijke ontwikkeling naar individualiteit die door de progressieve energieën in de Arabische ‘groepsziel’wordt opgepikt.

Individuele autonomie en vrijheid is niet niet een puur westers idee, maar dat wordt door de conservatieve islamitische krachten wel zo gepresenteerd: individualisme wordt gelijkgesteld met amerikanisme. De allergische reactie op Amerika door de conservatieven is een angstreactie op verandering.

De Arabische wereld verkeert zo in een patstelling. De ontwikkeling van een vrijere samenleving is onontkoombaar, voor hun eigen geluk en welzijn, maar omdat zij dat vereenzelvigen met het ‘Amerikaanse/westerse model’, houden zij het tegen. Men moet in feite een eigen vorm vinden voor deze bewustzijnsontwikkeling.

De strijd tussen de VS en Irak, breed opgevat als de strijd tussen de Amerikaanse ‘haviken’ en de Arabische islam-conservatieven, wordt pas werkelijk opgelost als er tolerantie en wederzijds begrip ontstaat voor elkaar.

Voor Amerika zou dit betekenen: de angst voor haar eigen kwetsbaarheid opgeven.

Voor de Arabische wereld zou dit betekenen: de angst voor individualiteit en verandering opgeven.

De duur van het proces van naar elkaar toegroeien in begrip is onvoorspelbaar. Hoeveel bloed er nog moet vloeien ook. Wel is duidelijk, dat er zeer hardnekkige oude conservatieve energieën werkzaam zijn aan beide kanten, die niet makkelijk prijs zullen geven. Voorlopig blijft de strijd bestaan. In beide partijen zitten elementen die zich liever doodvechten dan veranderen.

Maar er zijn ook andere, meer bewuste energieën werkzaam aan beide zijden, die eveneens hun invloed uitoefenen. Het staat niet vast.

Bovendien is er een bepaalde paradox werkzaam, die je zou kunnen samenvatten als: daar waar duisternis culmineert, is de geboorte van het Licht nabij.

Hoe hardnekkiger het conservatisme, nationalisme en religieus fanatisme zich doen gelden, hoe meer iedereen (d.m.v. de media) kan waarnemen wat de effecten hiervan zijn op mensen en samenlevingen. Met behulp van de huidige informatietechnologie wordt alles snel openbaar. Hoe meer er openbaar wordt, hoe meer de mondiale bewustwording wordt gestimuleerd. Paradox: hoe krachtiger de oude, op macht en angst gebaseerde energieën zich laten gelden, hoe meer dit (ongewild) de geboorte van een nieuwe energie stimuleert.

Pamela Kribbe
pamela.jeshua.net

Heling voor Lichtwerkers


Vakantie retraite Gran Canaria met Pamela Kribbe en Gerrit Gielen 18 t/m 25 januari 2020.

In deze tijd van grote transformatie hebben veel lichtwerkers het moeilijk. We worden geconfronteerd met intense emoties, juist omdat we ons bewustwordingsproces ten volle aangaan.

Op uiterlijk vlak kan dit betekenen dat relaties afbreken, karmische ontmoetingen ons leven op z’n kop zetten, bestaand werk niet meer past, er onzekerheid optreedt over geld en twijfel rondom je plek in deze wereld.

Al deze processen horen bij het volledig indalen van onze ziel, de overgang van ego naar hart en de zelfverwerkelijking waarnaar we ten diepste streven.

Omdat lichtwerkers oude zielen zijn die al vele incarnaties achter de rug hebben, krijgen ze in dit proces ook te maken met traumatische ladingen uit vorige levens, soms erg oud en teruggaand tot Atlantis.

Het doel van dít leven is integratie van alle losse en verloren zielsfragmenten, zodat je in het nu, in het heden, volledig aanwezig kunt zijn vanuit je geheelde kern.

Deze vakantieretraite biedt je de gelegenheid om, naast het ervaren van de helende werking van zon, natuur en zee in een luxe omgeving, via een drietal workshops jezelf beter te leren begrijpen en ondersteunen in dit pittige maar verrijkende proces.

Op de drie verschillende ochtenden zullen we ingaan op specifieke thema’s, echter de rode draad vormt het bovengenoemde transformatie proces.


Blijf op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

* indicates required

Reactie schrijven

Commentaren: 0