Aanvallen ♥ Leonoor Netten ♥ Lichtwerkers Nederland

Als kind werd ik geboren in een onveilig nest, waar heel veel aan de hand was.

Veel strijd, veel geheimen, veel onrust, veel woede.

Ik was letterlijk ongewenst, omdat mijn moeder zwanger werd van een man die geen kind wilde en vertrok.

De eerste twee jaar van mijn leven woonde ik bij mijn oma en van haar hield ik heel veel, met mijn moeder had ik geen fijne band.

Toen ik twee jaar was, trouwde mijn moeder met de man die mijn vader werd en na een paar jaar werd mijn broertje geboren, het lievelingetje, het jongetje dat door iedereen leuk werd gevonden.

Ik denk dat ik best jaloers op hem was, niet om hemzelf maar om de aandacht en liefde die hij kreeg en wat ik zo ontbeerde, zo nodig had.

Veel later, jaren na de dood van mijn moeder en ik inmiddels 20 was, kreeg mijn vader nog een dochter met  zijn nieuwe relatie.

Ik groeide op in een rustig dorpje waar niet zo veel gebeurde en waar kinderen nog lekker op straat konden spelen. Veel vriendjes en vriendinnetjes had ik niet, want de kinderen uit het dorp vonden mij maar mysterieus. Ik snapte dat woord niet, maar het klonk wel interessant.

Omdat het thuis niet zo fijn was, ging ik vaak naar het bos, waar ik dan lekker onder een boom ging zitten. Daar was het veilig en ik vond het fijn om daar zo alleen te zitten. Ook was ik liever bij de buren, want daar was het gezellig. Dat resulteerde meestal in een pak slaag van mijn moeder, want ik moest thuis zijn om haar te helpen en ze vond het maar niks dat ik liever ergens anders was.

En hoe vreselijk dit ook mag klinken, ik was de vuilnisbak van de familie waarin alle ongenoegens werden gedumpt. Of ik zelf verantwoordelijk was voor die ongenoegens of niet, dat maakte niet zo veel uit, er werd gedumpt…. .en veel.

Ik was een kind dat de eerste jaren van mijn leven heel duidelijk wist waarom ik hier op aarde gekomen was, kinderen kunnen zich dat nog herinneren. Ik was hier niet alleen voor mezelf gekomen, omdat ik bepaalde ervaringen wilde opdoen, maar ook om steeds meer te leren mijn eigen licht te laten stralen en anderen bewust te maken van hun eigen licht. Ook ben ik hier om mijn eigen vrijheid op te eisen en het familiekarma te doorbreken. Maar toen ik wat ouder werd kon ik me dat allemaal niet meer bewust herinneren en begon ik me slachtoffer te voelen.

De mensen in mijn leven lieten me steeds voelen dat ik niet normaal was en dat ik niet deugde. Nou was ik best confronterend en dat ben ik nog, maar dat was en is lastig voor anderen. Ik doorzie nou eenmaal snel onzuiverheden en leugens en dat wordt meestal niet zo gewaardeerd.

Maar ik deed ze hard mijn best om me netjes te gedragen en een voorbeeldig kind te zijn. Niet dat dit nou zo goed lukte, ik bleef een vreemde eend in de bijt, met mijn eigenzinnigheid en verlangen naar licht en vrijheid.

Ook is het zo dat duisternis het licht niet kan verdragen en dat het licht met harde hand gedoofd moet worden.

Ik probeerde me aan te passen en zo lief mogelijk te zijn voor de mensen om me heen. Ik knapte alle klusjes op voor anderen en iemand hoefde maar te piepen en ik was er. Dat gedrag heb ik echt heel lang volgehouden, maar zo rond mijn puberteit begon ik me af te sluiten en werd ik dwars. Nou zijn de meeste pubers wel dwars en ik geloof niet dat ik dwarser dan anderen was, maar zoals gebruikelijk werd ook mijn pubergedrag niet geaccepteerd en werd ik verbannen.

In de jaren die volgden heb ik een aantal keren geprobeerd om de boel weer te lijmen, met wisselend succes. Het ging dan een tijdje goed, maar steevast volgde het moment dat ik blijkbaar weer iets verkeerd had gedaan en ging ik weer in de ban. Het is voor anderen nou eenmaal veel gemakkelijker om alles op mijn bordje te schuiven, in plaats van zelf eens goed in de spiegel te kijken.

Zo’n twintig jaar geleden heb ik zelf bewust afstand genomen van mijn familie, het was klaar voor mij, afgelopen uit. Ik had nooit het gevoel gehad dat ik er echt bij hoorde, dus die keuze voelde goed.

En eigenlijk beviel me dat prima. Ik voelde me vrijer dan ooit tevoren en omringde me met mensen die wel van me houden. Al gebeurt het nog wel eens hoor……. mensen die eerst komen slijmen en hun allerleukste kant laten zien. Daarna komt het eisen en het dwingen en als die eisen niet, of niet snel genoeg ingewilligd worden volgt de aanval en wordt er flink getrapt. Dan probeert men mij eventjes flink met de grond gelijk te maken en wordt er van alles uit de kast gehaald om me te laten weten dat ik niet deug.

Inmiddels ga ik daar niet meer van onderuit en zeker niet wanneer het mensen zijn waar ik verder niet zo’n stevige band mee heb.  Dikke doeiiiiii. Ook sinds ik blogjes schrijf ervaar ik dat wel eens. Dan komen er een soort van duistere energetische aanvallen van mensen die mij op andere gedachten proberen te brengen en mijn licht proberen te doven. Nou, vergeefse moeite is dat, want dat lukt toch niet.

Maar ik schrik altijd wel van zo veel venijn, ik ben nou eenmaal geen gevoelloos blok beton.

Wat familie en anderen waar ik veel van houd is het een ander verhaal, daarin ben ik veel kwetsbaarder.

Tijdens het stervensproces van mijn vader, eind maart,  was ik blij dat mijn broer me daarvan op de hoogte had gebracht en dat ik er bij kon zijn. Het werd een warm bad, vol jeugdherinneringen, verbondenheid en de liefde stroomde, zoals het op zulke momenten moet zijn. Alle strijd was weg, er werd vergeven en vergeten en het was goed.

Hoe vrij en zelfstandig ik ook ben, aardse familie is en blijft toch iets heel speciaals.

Nog niet vermoedende dat dit het definitieve einde zou worden, had ik nog de illusie dat we eindelijk als volwassen mensen met elkaar konden omgaan. Iets in mij zei wel dat ik wat afstand moest bewaren, wat ik ook deed.

We hebben met elkaar veel gedeeld in die periode, we hebben bij onze vader gewaakt, hebben zijn afscheid voorbereid en na zijn overgang hebben we met elkaar van alles geregeld, in goede harmonie. We hebben getroost en lief gehad.

Tot er gebeurde wat ik tegen beter weten in voor het gemak, want het was zo fijn allemaal, had verdrongen.

Mijn zus ging trouwen en ik was niet uitgenodigd, mijn broer wel. En dat deed best pijn, al probeerde ik mezelf op andere gedachten te brengen, het was toch weer even die enorme zoveelste bevestiging…. .ik hoor er niet bij.

Op de dag van de bruiloft stuurde mijn broer een foto naar mij, van het gelukkige bruidspaar en allemaal vrolijke mensen er omheen. En dat kwam binnen bij mij, niet te zuinig.

Zelf zou het niet in mij opkomen om zo’n foto naar mijn broer te sturen, als het andersom was geweest, want ik vind dat nogal respectloos en bot. Maar voor mij was het de bevestiging dat er in mijn aardse familie geen enkel respect voor mij is, dat alles maar gezegd en gedaan kan worden en het niet uitmaakt dat het kwetsend voor mij is.

Want hoe bewust ik dan ook mag zijn, ik ben nou eenmaal ook gewoon mens en ik heb gevoelens en verdrietig was ik wel hiervan.

Toen ik aan mijn broer vroeg of hij dit zelf niet kwetsend zou vinden als ik zoiets zou doen bij hem en ik aangaf dat dit voor mij de zoveelste bevestiging was dat ik er nooit echt bij zou horen en dus nu, voor de allerlaatste keer afstand nam omdat ik dit mezelf nooit meer ging aandoen en ik voor mezelf koos……….

Toen brak de pleuris uit. Hij braakte al zijn donkerste duisternis over mij uit, vol kwetsende woorden die mij even totaal onderuit haalden. Zelden heeft iemand op die manier tegen mij gesproken, zelden heb ik zo veel haat en woede ontmoet als op dat moment.

Het was een enorme donderslag bij mijn heldere en redelijk wolkenloze hemel.

Er brak iets in mij en er brak precies wat er nodig was om te breken. Na er over gepraat te hebben met en getroost te zijn door de lieve mensen om me heen, begreep ik wat hier de bedoeling van was.

Dit was de laatste klap om uit het beperkende familiesysteem te komen. Dit was de boodschap om in te zien dat ik in deze familie was geboren om mijn eigen licht terug te vinden, hoe hard ik daar ook voor heb moeten werken en hoeveel pijn ik daar ook voor heb gehad, het was nodig en zo is het goed. Dit was het laatste zetje om ten volle mijn eigen licht te aanvaarden en dat bedoel ik zonder zweverigheid. Dus in die zin ben ik mijn familie en de ervaringen die ik opdeed dankbaar, want ze  hebben me veel gebracht.

Ik ben vrij en straal als nooit tevoren.

Leonoor Netten
www.leonoornetten.com



Bridgeman


Blijf op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

* indicates required

Reactie schrijven

Commentaren: 0