HSP, nou én - Leonoor Netten - Lichtwerkers Nederland

De laatste tijd hoor ik steeds meer mensen, vooral vrouwen,  zeggen dat ze zo ont-zet-tend HSP zijn en meestal komt daar een diepe zucht achteraan.

Wat ik ook ervaar dat ze dit gegeven werkelijk overal als excuus voor gebruiken en er soms behoorlijk mee manipuleren.

En de coaches voor HSP’ers en gevoelige ondernemers schieten als paddenstoelen uit de grond, want het is een leuk nieuw gat in de markt blijkbaar.

 

Een paar dagen geleden had ik een gesprek met een vrouw die over HSP sprak alsof het een soort van enge ziekte was waar ze heel erg veel last van had.  Omdat we elkaar al heel erg lang kennen, weet ze dat ik absoluut geen zweefteef ben en ondanks het werk dat ik doe tegelijkertijd heel erg nuchter ben en spiriblablaland met heel veel humor en een flinke pot zout bekijk.

Ze was weer eens aan het klagen over haar enorme gevoeligheid en het feit dat niemand, werkelijk niemand rekening met haar gevoeligheid hield.

Goh, zei ik, wat rot voor je en wat heb je het zwaar. ( even wat olie op het vuur gooien)

Ja, verzuchtte ze, terwijl ze nog een wijntje inschonk. En weet je wat P. ( haar man) tegen me zei ? Dat ik onderhand maar eens normaal moest gaan doen en me meer moest bezighouden met het huishouden en de administratie en dat ik ook wel eens het gras mocht maaien.

Goh, zei ik, wat vervelend voor je al dat onbegrip.

Nou he, zei ze, hij weet toch dat ik dat soort dingen helemaal niet kan doen omdat ik daar veel te gevoelig voor ben?

Als ik jou was, zei ik, dan zou ik meteen gaan scheiden van P. en naar de dokter gaan.

Wat zeg je nou, gilde ze het bijna uit, wat bedoel je ??

Ik zei, hij begrijpt jouw gevoeligheid toch niet en zo’n man wil je toch niet ? Al neemt hij jou al meer dan dertig jaar alles uit handen en loopt hij vaak op zijn tenen om voor jou zo veel mogelijk rustig en onzichtbaar te zijn, omdat jij zo’n last hebt van geluiden en rommel en zo. En ik zou aan jouw huisarts vragen of hij misschien een pilletje heeft voor jouw HSP, zodat al die vervelende symptomen lekker onderdrukt worden. Je kunt natuurlijk ook de komende dertig jaar op de top van de Himalaya lekker HSP zitten te wezen zonder andere mensen om je heen. Nou ja, op een paar bergbeklimmers na dan.

Ze barstte in lachen uit en zei, jij ook altijd met jouw nuchterheid.

We schonken nog een wijntje in en ik zei dat ik eens iets grappigs zou vertellen. Want weet je, vervolgde ik, eigenlijk is iedereen HSP al zijn veel mensen dat een beetje vergeten. Maar we zijn allemaal Zielen die hier weer op Aarde zijn gekomen om iets neer te zetten en ervaringen op te doen. Dus al die mensen die zichzelf meer en beter voelen vanwege hun HSP zijn alleen maar bezig om zichzelf heel bijzonder te vinden en tegelijkertijd zijn ze bezig met etiketjes plakken.


Etiketje “ik ben HSP, dus ik ben heel bijzonder” en etiketje “jij bent dat niet, dus ben jij nog niet zo ver als ik”  Het lijkt onderhand wel als een modeverschijnsel en excuustruus, iedereen heeft het er over, best wel grappig eigenlijk.

En moeten we onderhand niet eens af van al die etiketjes om verder te kunnen ?

Je hebt gelijk, zei ze, maar ik weet niet goed hoe ik met die gevoeligheid om moet gaan, heb je tips ?

Ik heb er wel een paar, zei ik. Om te beginnen zou je jouw gevoeligheid eens niet meer kunnen gaan zien als iets waar je last van hebt, maar juist iets waar je heel veel kracht uit kunt putten.

En als P. teveel lawaai maakt, dan ga jij lekker in het bos wandelen of je doet oordopjes in.

En wat ook helpt is HSP niet langer als excuus gebruiken om jouw eigen verantwoordelijkheden te ontlopen en het te pas en te onpas aan iedereen te verkondigen, want je manipuleert anderen daarmee. Je weet dat het niet werkt om anderen te willen veranderen, niemand zal ooit helemaal zo zijn als jij wilt, dus de energie die je daar in steekt kan je beter voor jezelf gebruiken. Je woont nou eenmaal hier op Aarde en hier zal je voorlopig nog jouw ding moeten doen, dus je kunt het maar beter zo leuk mogelijk maken.

Ga dus maar eens gewoon het gras maaien en ruik dan eens dat heerlijke versgemaaide gras, daar word je toch spontaan zielsgelukkig van ?  En kijk dan ondertussen eens naar al die prachtige bloemen in jouw tuin en zie de hommels, bijen en vlinders die daar rondvliegen, daar word je toch heel blij van ?

En die administratie kan jij best doen hoor, moet je eens kijken hoe tevreden je je voelt als het klaar is. Het is en blijft een rotklusje natuurlijk, maar het ligt er maar net aan met welke intentie je het doet. Focus je gewoon meer op de mooie en fijne dingen in het leven, in plaats van alles en iedereen als last te zien.

We hebben die avond dus gewoon heel gezellig anderhalve fles wijn weggewerkt. Niet per persoon hoor.

 

Leonoor Netten
www.leonoornetten.com