Lastig om je eigen lichtje brandend te houden? - Leonoor Netten - Lichtwerkers Nederland

Deze tijd vraagt veel van mensen. Heel veel. Soms té veel en ik zie regelmatig mensen “omvallen”en zelf heb ik ook vaak moeite om mezelf staande te houden in alle hectiek.

Om me heen worden allerlei machtsspelletjes gespeeld, vetes uitgevochten en is er een heleboel energie-gemanipuleer.

Als uiterst gevoelige Ziel (sorry, zo ben ik nou eenmaal) vind ik het heel erg lastig om mijn eigen lichtje brandend te houden en dat te doen waarvoor ik hier gekomen ben.

 

Wat ik vaak van anderen hoor en het is ook mijn eigen ervaring, is dat wanneer jij jouw licht laat stralen er altijd weer mensen zijn die uit alle macht proberen dat licht te doven en je met de grond gelijk te maken. Licht wordt als bedreigend ervaren en moet zo snel mogelijk weg, moet gedoofd worden.

Voor mijzelf is dat de reden waarom ik me mijn hele leven lang al niet gewenst en onbegrepen voel en me nooit echt thuis heb gevoeld hier op Aarde.

Voordat ik hier kwam had ik een duidelijke missie, net zoals heel veel collega-lichtwerkers. Nou heb ik altijd moeite met het woord lichtwerkers, maar het praat wat gemakkelijker.

Als kind voelde ik de verbinding met Spirit nog, met het grote geheel, de bron, maar al snel verbrak ik die verbinding om geaccepteerd te worden in “de maatschappij”

Pas vele, vele jaren later stond ik die verbinding weer toe en kon ik mezelf accepteren. Ik ontdekte dat er namelijk altijd mensen zullen zijn die mij niet accepteren zoals ik ben, die mij teveel vinden, te confronterend en die wanhopig proberen mijn licht te doven en me monddood te maken. Dus maakte ik de keuze dat dat verder hun probleem is en nam mijn eigen identiteit  die ik kwijt was, weer in.

Ik begon mijn eigen pijn te herkennen en te erkennen en ik kwam er achter dat mee blijven gaan in het “massabewustzijn” mij geen stap verder bracht en daar begon ik me steeds meer aan te onttrekken.

Het is opvallend dat heel veel lichtwerkers een moeizame jeugd hebben gehad, sowieso een moeizaam een eenzaam leven hebben. Veel lichtwerkers zijn opgegroeid in ontwrichte gezinnen waar misbruik en mishandeling in allerlei vormen de boventoon voeren. Veel onveiligheid, drugs en alcoholisme, verbaal geweld, fysiek geweld……..

Maar op de een of andere manier zijn we blijkbaar toch steeds weer in staat om die energie om te buigen en ons licht brandend te houden. Want we zijn namelijk energie-bewegers en systeem-brekers, dat is waarvoor we hier zijn. Het doorbreken van oude beperkende systemen en daar de nieuwe energie voor in de plaats zetten, stapje voor stapje.

En al die nare ervaringen die ik had opgedaan, dienden als voedingsbodem voor mijn innerlijke kracht. Zo kon ik leren uit de matrix van oude vastgeroeste energie te stappen en weer wakker te worden. En al waren die ervaringen vreselijk, diep vanbinnen wist ik dat het ergens goed voor was en dat ik ooit die wonden kon gaan helen en transformeren.

Maar het heeft veel energie gekost, echt heel veel en vaak heb ik Spirit gevraagd om me alsjeblieft te komen halen, omdat ik hier niet langer wilde zijn.

Ik creёrde zelfs ( onbewust) een hoop fysieke ongemakken en zelfs ooit een hele zware depressie om hier maar te kunnen ontsnappen, zo graag wilde ik terug naar huis.  Spirit werkte niet mee aan mijn verzoek om me te komen halen ( waar ik een hele tijd enorm boos over was) maar hielp me mee om stapje voor stapje de strijd op te geven, want ik zat in een constante strijd om mezelf en anderen te willen “verlossen”

Zo werd mijn diepste pijn een voedingsbodem voor heling, een soort compost voor mijn Ziel en werd ik weer wakker.

En hoewel ik nu een veel beter leven heb, vind ik het nog steeds niet gemakkelijk om hier te zijn en ervaar ik regelmatig tegenwerking als ik helemaal in het licht wil zijn. Want altijd komt er dan weer iemand op mijn pad die een emmer bagger over me leeg kiepert. Die bagger hoort niet bij mij, dat weet ik, maar kwetsend is het soms wel. Ik probeer dat dan maar te zien als een soort test voor mezelf, om te onderzoeken of het me lukt om op dat soort momenten te blijven staan in mijn eigen licht en me niet mee te laten sleuren in het drama van de ander.

Gelukkig lukt dat steeds beter en mijn leven is er veel rustiger door geworden en heb ik steeds vaker momenten dat ik me écht gelukkig voel. En dan voel ik me soms schuldig omdat er zo ontzettend veel mensen ongelukkig zijn, maar ik ben me bewust van mijn licht en dat ik hier ben om anderen bewust te maken van hun eigen licht en om wat harmonie te brengen.

Mijn licht is nog lang niet opgebrand en ik laat het door niemand meer doven.

 

In de hoop dat je door mijn verhaal weer weet dat je niet alleen staat in jouw ervaringen, wens ik je ook heel veel vreugde in het her-ontdekken van jouw eigen oorspronkelijke, natuurlijke ZELF.

Leonoor Netten
www.leonoornetten.com