Dag lieve papa

31 mei 2017 overleed* onze lieve vader.16 november 2017 zou hij 52 jaar zijn geworden.
Dit onderstaande stuk heb ik kort na het overlijden* van mijn vader geschreven.

Ik wil iedereen bedanken voor alle lieve berichten, wat hebben wij een Kracht mogen ontvangen.

Volledig in mijn kracht, in de Liefde die ik ben, hebben wij mijn vader mogen begeleiden naar Gene Zijde.
In zijn laatste uren op aarde, durfde hij zijn hart te openen en heeft hij onze Liefde kunnen ontvangen.

Met de tanden op elkaar en bevend van verdriet mochten wij voorzichtig vertellen waar hij naartoe zou gaan. Want hij wilde niet, hij wilde echt niet. Laat staan erover praten. ‘ Wij beloven goed voor ze te zorgen’’ , hij maakte zich druk over mijn kleine broer en zusjes die hij achter zou moeten laten. Het is goed pa, ga nu maar. ‘ Maar waar ga ik dan naartoe?.’ Jij mag weer naar huis, naar je vader, naar je moeder die je al 40 jaar heeft moeten missen.’

Het had niet veel gescheeld of ik was door m’n hoeven gezakt en een flink potje zitten janken. Ik vond het vreselijk dat hij zo bang was. Wat voor mij 'normaal' is, was voor hem taboe. Hij was zo ontzettend bang. Zich altijd tegen spiritualiteit gekeerd. Met een gouden hart zichzelf opgesloten achter een harnas van staal tegen de boze buitenwereld, zich afgesloten van de Liefde.

Ik voelde me innerlijk verscheurd, na eindelijk mijn vader te hebben gevonden, was het nu alweer tijd om los te laten. Mijn wens voor hem om eindelijk weer Onvoorwaardelijke Liefde te zijn en hem zo goed mogelijk naar de andere kant te begeleiden, woog zwaarder dan mijn verdriet van weer mijn vader te moeten missen, dus ik koos ervoor om sterk te blijven, mijn Licht hoog te houden, maar van binnen, rilde ik.

‘Bedankt voor alles lieve Denise, bedankt voor alles. Wéét dat ik heel veel van jullie houd.’ Het moment dat hij wist, dat er geen keuze meer was, ging hij.

We hebben hard gehuild. Wetend dat hij terug naar de Bron is, kwamen de emoties van de afgelopen dagen als een vulkaanuitbarsting naar de oppervlakte.

Deze afgelopen week, is waarschijnlijk de meest zware en bijzonderste week uit m’n leven geweest. De momenten die wij samen nog hebben mogen meemaken, echte gesprekken vanuit het hart.

Het gezien worden, om wie ik ben, wat ik doe en waar ik voor sta. De saamhorigheid die samen met een overlijden valt, de harten die geopend worden, de echte verbindingen die van hart tot hart worden gelegd, het is zo bijzonder. Wandelend in twee werelden in verschillende dimensies, hebben bij mij wel het toppunt bereikt.

Menselijke emoties, van verdriet, pijn en woede wetend dat wij allen één zijn en altijd verbonden zijn, de illusie van de afgescheidenheid.

De dag waarop mijn vader de derde dimensie verliet, gaf hij ons het meest waardevolle cadeau. Hij heeft zijn hart durven te openen en ik ben zo ontzettend trots op hem. Dank je wel papa, en niet alleen voor ons, maar vooral voor jezelf.

Mijn vader is 51 jaar geworden. De band die ik nu voel, het onvoorwaardelijk geliefd voelen door mijn vader, de aanwezigheid en gesprekken die we nu al mogen voeren, de tekens waar wij allen niet omheen kunnen, vervult mijn hart en ziel met diepe dankbaarheid.

Er komt nooit een einde aan, jij bent eindeloos Bewustzijn. 1 <3
Denise