Dag lieve papa - Denise Luna - Lichtwerkers Nederland

31 mei 2017 overleed m'n  lieve vader. Op 16 november 2017 zou hij 52 jaar zijn geworden.

Wat hebben wij een enorme kracht mogen ontvangen. Ik wist dat het tijd was, om mijn vader los te laten en hem begeleiden naar gene zijde.

Dit is voor mij het moeilijkste en tegelijkertijd het krachtigste wat ik tot nu toe heb mogen doen.

In zijn laatste uren op aarde, durfde hij zijn hart te openen en heeft hij onze Liefde kunnen ontvangen.

 

Met de tanden op elkaar en bevend van verdriet voelden wij dat we voorzichtig mochten vertellen waar hij naartoe zou gaan. Want hij wilde niet. Hij wilde echt niet. De dagen ervoor wilde hij hier niets over horen en durfde ik er ook niet zo goed over te beginnen. Hoe vertel je,  je eigen vader, met nul affectie voor spiritualiteit of geloven in leven na de dood, dat de tijd is gekomen om nu los te laten? Een vrouw en vier kinderen achterlatend?

''Ik beloof goed voor ze te zorgen'' zei ik tegen m'n vader. Hij maakte zich druk over mijn kleine broer en zusjes die hij zou moeten achterlaten. Mijn vader verloor zelf zijn moeder op een bizar jonge leeftijd. Het verlies van zijn moeder, is een verlies geweest in generatie op generatie wat zich heeft geuit in het verdringen van emoties en het zich afsluiten van de liefde. ''Ik doe nu precies hetzelfde, als mijn moeder bij mij deed''.

Het had niet veel gescheeld of ik was daar door m'n hoeven gezakt. Zodra hij doorhad dat één van ons het moeilijk had, kreeg hij het alleen maar benauwder, hij kon het er niet bij hebben, al zijnde vechtend voor z'n leven, snakkend naar adem.

''Het is goed pa, ga nu maar''
''Maar waar ga ik dan naar toe Denies?''
''Jij mag weer naar huis, naar je vader, naar je moeder die je al 40 jaar heeft moeten missen''

Ik heb me nog nooit zo heftig innerlijk verscheurd gevoeld. Alsof mijn hele binnenste uit elkaar werd gereten terwijl ik er voor koos mijn verdriet weg te duwen als oudste, grote zus.

Vreselijk vond ik het, na het turbulente leven dat mijn vader en ik hebben gehad, hij was eindelijk pas kort terug in mijn leven en nu was het alweer tijd om afscheid te nemen. Of zoals ik het zie, tot ziens te zeggen, wetend dat wij elkaar weer ontmoetten als straks mijn tijd is gekomen en ik mijn lichaam mag verlaten.


Want wat voor mij altijd ''normaal'' was, was voor mijn vader taboe. Mijn hele leven lang heb ik gevochten voor een plek in het hart van mijn vader, als een kind dat opgroeide met de gedachte dat er niet van mij gehouden werd zoals ik was, omdat mijn vader mij niet kon begrijpen en zijn liefde niet heeft kunnen tonen als gevolg van het verliezen van zijn eigen moeder op jonge leeftijd.

Hij was zo ontzettend bang. Zich altijd tegen spiritualiteit gekeerd. Zijn gouden hart opgesloten achter een harnas van staal, tegen de boze buitenwereld. Zich afgesloten van de liefde.

Mijn laatste wens, voor hem, om eindelijk weer Onvoorwaardelijke Liefde te ZIJN en hem zo goed mogelijk naar de andere kant te begeleiden, woog zwaarder dan mijn verdriet van weer mijn vader te moeten missen. Ik koos ervoor om sterk te blijven en mijn Licht vast te houden, maar van binnen rilde ik.

Nog steeds, nu precies één jaar later, kan ik er met m'n verstand niet bij. Hoe je je in zo'n situatie zo sterk kunt houden. Alsof het geen kwestie is van sterk zijn, maar iets wat je ondergaat, gedreven door de pure adrenaline die door je aderen giert. Ik deed wat ik moest doen, wat goed voelde ondanks de zwaarte van het weten dat de laatste uren hebben getikt op de klok.

 

´´Bedankt voor alles lieve Denise, bedankt voor alles. Wéét dat ik heel veel van jullie houd.´´

En op het moment dat hij wist, dat er geen keuze meer was, ging hij.

We hebben hard gehuild. Wetend dat hij terug naar de Bron is, kwamen de emoties van de afgelopen dagen als een vulkaanuitbarsting naar de oppervlakte.

De week na zijn overlijden, is waarschijnlijk de meest zware en bijzonderste week uit m’n leven geweest. De momenten die wij samen nog hebben mogen meemaken, is mijn grootste cadeau ooit. Echte gesprekken vanuit het hart, met de adem die hij nog had, zijn de gesprekken waar ik al van kleins af aan van droomde.

Het eindelijk gezien worden, om wie ik ben, wat ik doe en waar ik voor sta.

De saamhorigheid die samen met een overlijden valt, de harten die geopend worden, de echte verbindingen die van hart tot hart worden gelegd, het is zo bijzonder. Op dat moment, voel je dat het men niet uitmaakt, wie je bent of wat je doet of waar je in geloofd of niet. Het brengt samen en er wordt liefde gedeeld vanuit het hart, het aller aller belangrijkste wat er is.

Het wandelen in twee werelden tegelijkertijd, de verscheurdheid die je voelt en tegelijkertijd de opluchting en de bevrijding voor diegene, waar je afscheid van neemt, wetend dat hij weer één is geworden met de bron, daar waar we allemaal vandaan komen en er daar niets anders is dan pure liefde.

Wat een emoties van pijn, verdriet en woede terwijl je weet dat wij allen één zijn, altijd verbonden zijn of we het bewustzijn hebben dit te voelen of niet, versuft en lamgeslagen in de illusie van de afgescheidenheid. Wat een leven. 
En iedere dag, en iedere dag opnieuw kies ik ervoor dat te omarmen, mijn goddelijkheid en mijn menselijkheid te omarmen omdat ik voel, omdat ik weet, dat dit niet het einde is en er nooit een einde aan komt.

31 mei 2017 , de dag waarop m´n vader de derde dimensie verliet, gaf hij ons het meest waardevolle cadeau. Hij heeft zijn hart durven te openen en ik kan niet beschrijven hoe ontzettend trots ik op hem ben.

Dank je wel papa,  en niet alleen voor ons, maar vooral voor jezelf.

Mijn vader is 51 jaar geworden. De band die ik nu voel, het onvoorwaardelijk geliefd voelen door mijn vader, de aanwezigheid van hem en gesprekken die we mogen voeren, de tekens waar wij allen niet omheen kunnen, vervult mijn hart en ziel met diepe dankbaarheid.

 

Er komt nooit een einde aan, jij bent eindeloos Bewustzijn.

 

Denise
Lichtwerkers Nederland

* Dit blog heb ik vandaag herschreven, 31 mei 2018, precies een jaar na het overlijden van mijn vader. Dit is ook het allereerste blog dat is verschenen op lichtwerkersnederland.nl

Op 11 november 2017 heb ik mijn website eindelijk durven te publiceren en ben ik nog meer uitgekomen voor wie ik ben, wat goed voelt voor mij en waar ik voor sta.

Het afgelopen jaar is een enorm zwaar jaar geweest met ups en downs en als ik eens terugblik heb ik dankzij het verlies van m'n vader weer een enorme groei mogen maken. 

Ik ben een poosje mezelf behoorlijk kwijt geweest tot aan het ''niet meer weten wie ik ben'' aan toe. En zelfs daar ben ik nu comfortabel mee.  Het sterven van ''de vader'' staat gelijk aan het sterven van ''hoe je in de wereld staat'' en ik ben mezelf ook enorm tegen gekomen. Na het maanden willen verdringen van zijn overlijden onder de mantel van ''alles te snel naar de eenheid willen trekken'' heb ik door voelt, gekrijst, gehuild en gevloekt en ben ik in het reine gekomen met mezelf door al deze emoties te omarmen in plaats van deze menselijke gevoelens te oordelen. Dat ze er niet zouden mogen zijn omdat dat niet ''spiritueel'' zou zijn.

Ik ben dankbaar voor mijn moed en doorzettingsvermogen om daadwerkelijk mijn energie neer te zetten op de aarde en de ruimte in te nemen die voor mij bedoelt is. Ik heb geleerd mijn eigen mama en papa te zijn. Ik aard. Ik landt in mijn buik en durf mijn waarheid te spreken met de liefde die ik ben. 

Dank je wel papa,
Ik heb er een engel bij.